ตอนที่ 1127
บทที่ 1129 การพบปะและความมุ่งมั่น
October 22, 2026
บทที่ 1129 การพบปะและความมุ่งมั่น
ในท้องพระโรง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ฉินเฟิงทุกคนต่างรอคอยท่าทีของเขา
ฉินเฟิงเข้าใจดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างต้าเหลียงกับเป่ยตี๋เป็นปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเล พูดความคิดในใจออกมา
“ต้าเหลียงคือบ้านเมืองของข้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะจงรักภักดีต่อต้าเหลียงไม่มีวันเปลี่ยนแปลง!”
“ส่วนเป่ยตี๋คือบ้านเมืองของจิ่งเชียนอิ่ง แม้แต่เพียงเห็นแก่หน้าจิ่งเชียนอิ่งข้าก็จะไม่ส่งทัพไปรุกรานเป่ยตี๋อีก”
“เมื่อข้าติดอยู่ตรงกลาง จะช่วยฝ่ายใดก็ไม่ได้ ข้าจึงจะไม่ช่วยทั้งสองฝ่าย!”
“ชายแดนเหนือและซางโจว จะเป็นเขตกันชนระหว่างสองแคว้นตลอดไป กองทัพทั้งสองฝ่ายห้ามล่วงล้ำเข้ามาในดินแดนนี้เด็ดขาด”
“ตราบใดที่ทั้งสองฝ่ายไม่มีพรมแดนติดกัน และกองทัพไม่สามารถปะทะกันได้ ก็จะไม่มีไฟสงครามลุกลาม”
“เมื่อสงครามเริ่มขึ้น ผู้ที่ได้รับความทุกข์ย่อมเป็นราษฎร ข้าฉินเฟิงมีกำลังน้อยนิด พลังของคนเพียงคนเดียวไม่อาจช่วยเหลือผู้คนมากมายได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือการหยุดยั้งไฟสงคราม”
การหยุดยั้งสงคราม
คำพูดเหล่านี้ที่ออกมาจากปากของฉินเฟิงฟังดูขัดหูไม่น้อย
เพราะว่าใต้หล้านี้ ใครบ้างไม่รู้ว่าฉินเฟิงเชี่ยวชาญการสังหาร?
ฉินเฟิงไม่สนใจความคิดเห็นของคนส่วนใหญ่ เขาเพียงแค่ยึดมั่นในหลักการ ‘ใช้การฆ่าเพื่อหยุดการฆ่า’ เท่านั้น เมื่อทุกคนเกรงกลัวตน สงครามก็จะไม่แพร่กระจายไปได้โดยง่าย
“ชายแดนเหนือและซางโจว ในด้านการค้าเศรษฐกิจและความเป็นอยู่ของประชาชน จะยังคงอยู่ภายใต้คำสั่งของต้าเหลียง”
“มีเพียงด้านการทหารเท่านั้น ที่จะดำเนินการอย่างเป็นอิสระ”
“ไม่ว่ากองทัพจะมาจากทางใต้หรือทางเหนือ ข้าจะโจมตีอย่างหนักทั้งสิ้น!”
รอยยิ้มบนใบหน้าของฮ่องเต้ต้าเหลียงค่อย ๆ แข็งค้าง คำตอบของฉินเฟิงไม่ใช่สิ่งที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงหวังจะได้ยินเลย
คำตอบที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงคาดหวังที่สุดคือการที่ฉินเฟิงจงรักภักดีต่อต้าเหลียงอย่างสมบูรณ์ เพียงแค่ฮ่องเต้ต้าเหลียงออกคำสั่ง เขาก็จะนำทัพบุกตรงไปยังเป่ยตี๋
แต่ตอนนี้ ฉินเฟิงกลับต้องการเป็นอิสระทางการทหาร ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการหลุดพ้นจากการควบคุมของต้าเหลียง
เมื่อเป็นเช่นนี้ ความปลอดภัยของชายแดนต้าเหลียงก็ต้องฝากความหวังไว้กับฉินเฟิงอย่างสมบูรณ์
แม้ว่าฉินเฟิงจะสาบานว่าจงรักภักดีต่อต้าเหลียงก็ไม่อาจลบล้างความเสี่ยงได้ เพราะฉินเฟิงก็เป็นเพียงคนคนหนึ่ง หากเขาไม่อยู่แล้ว ใครจะสามารถควบคุมกำลังอันแข็งแกร่งในมือเขาได้
“แน่นอนว่าข้าเชื่อใจเจ้า”
“เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ก็เชื่อใจเจ้า”
“แต่หลายสิ่งหลายอย่าง ความเชื่อใจเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ”
“หากชายแดนเหนือดำเนินการทางทหารอย่างอิสระ ก็เท่ากับมอบความปลอดภัยของแผ่นดินและบ้านเมืองให้คนนอกควบคุม ดั่งคำกล่าวที่ว่าฟ้าย่อมมีเหตุไม่คาดฝัน หากวันหน้าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น จะไม่เท่ากับให้ทั้งต้าเหลียงต้องพลอยถูกฝังไปด้วยหรือ”
ฉินเฟิงคาดการณ์ไว้แล้วว่า ฮ่องเต้ต้าเหลียงจะคิดเช่นนี้
ไม่อาจโทษฮ่องเต้ต้าเหลียงได้ เพราะในฐานะผู้ปกครอง ย่อมต้องคำนึงถึงภาพรวม
นี่ไม่ใช่ความขัดแย้งระหว่างฉินเฟิงกับฮ่องเต้ต้าเหลียงแต่เป็นความขัดแย้งโดยธรรมชาติระหว่างแคว้นกับการปกครองตนเองของแต่ละพื้นที่ ไม่ว่าจะเป็นใครก็คงไม่อาจยอมรับ ‘ข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผล’ ของฉินเฟิงได้ง่าย ๆ
ชายแดนเหนือและซางโจว มีอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดสองด้านคือ เศรษฐกิจและการทหาร
วิธีที่ดีที่สุดคือการมอบอำนาจบัญชาการทางทหารของแม่ทัพทั้งหมดให้ราชสำนัก ส่วนด้านเศรษฐกิจให้เอนเอียงไปทางเป่ยตี๋
เมื่อเป็นเช่นนี้ ต้าเหลียงก็จะวางใจได้ และเป่ยตี๋ก็สามารถใช้พลังทางเศรษฐกิจนี้ในการฟื้นฟูแคว้น
ดูเหมือนจะเป็นสถานการณ์ที่ทุกฝ่ายพึงพอใจ
แต่ว่า