บทที่ 1158 ไฟไหม้ประตูเมือง

บทที่ 1158 ไฟไหม้ประตูเมือง

อู๋เถิงโกรธเคืองอย่างมากเพราะที่นี่เป็นอาณาเขตของเมืองกูซู

ทหารรักษาการณ์ในเมืองสามารถออกมาช่วยพวกเขาได้ทุกเมื่อ

แต่จนถึงตอนนี้ในเมืองกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ ปล่อยให้พวกเขาถูกไล่ต้อนราวกับสุนัขจรจัด

แม้ว่าผู้บังคับบัญชาจะมีคำสั่งห้ามเข้าใกล้เมืองโดยพลการ

แต่ตอนนี้อู๋เถิงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นแล้ว กองทหารม้าสองพันนาย จะต้องตายอยู่ข้างนอกกันหมดหรือ?

บนกำแพงเมืองกูซู เสียงตะโกนดังสนั่น

“กองทหารม้ากลับมาแล้ว!”

“รีบเปิดประตูเมืองเร็ว!”

“ไม่ได้ ห้ามเปิดเด็ดขาด หลินฮูหยินมีคำสั่ง นี่เป็นกลอุบายล่อศัตรูของฉินเฟิงหากประตูเมืองเสียหาย ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินคาด”

“ไอ้ขี้ขลาด! ฉินเฟิงไม่ได้มาสักหน่อย กลัวคนที่อยู่ไกลถึงพันลี้จนขนาดนี้ จะเรียกว่าลูกผู้ชายได้อย่างไร?!”

เสียงสาปแช่งและเสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นดังระงมปะปนกัน สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น

ที่ใกล้กับป้อมยิงธนูข้างประตูเมือง หลินเวินหว่านยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้าสังเกตสถานการณ์ภายนอกเมืองอย่างเงียบ ๆ

นางมองดูกองทหารม้าที่กระจัดกระจาย ยิ่งใกล้เมืองกูซูมากเท่าไร จิตใจก็ยิ่งหนักอึ้งมากขึ้นเท่านั้น

ทหารม้าเบากองนี้ถูกทำให้แตกกระจายไปแล้ว หากแบ่งเป็นกลุ่มย่อยเข้าเมือง ในระยะเวลาสั้น ๆ ก็สามารถเปิดปิดประตูเมืองได้ เพื่อป้องกันการโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวจากกองทัพฉินเฟิง

แต่ว่า…

หากรับกองทหารม้าชุดนี้เข้ามาแล้ว ชุดต่อไปจะทำอย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น…

ในความมืดมิดเช่นนี้ มองเห็นเพียงรูปร่างของอีกฝ่ายเท่านั้น ไม่อาจแยกแยะใบหน้าหน้าตาได้เลย

หากมีทหารฝ่ายศัตรูแฝงตัวปะปนอยู่ และฉวยโอกาสตอนเข้าเมืองก่อความวุ่นวาย จะทำอย่างไรดี?

แม่ทัพในเมืองทั้งหมดต่างสนับสนุนให้เปิดประตู รับกองทหารม้ากลับเข้าเมืองทันที

มีเพียงหลินเวินหว่านคนเดียวที่ทนแรงกดดัน ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็จะไม่เปิดประตูเมือง

ทหารม้าเบากองนี้ จำเป็นต้องหาทุกวิถีทางประทังเวลาจนถึงรุ่งสาง

เพียงแค่ฟ้าสาง กองกำลังชั้นยอดจากชายแดนเหนือของฉินเฟิงก็จะไม่มีที่ให้หลบซ่อน!

ในตอนนั้นเอง อู๋เถิงได้นำกองทหารม้ากว่าสี่ร้อยนายกลับมา พร้อมกันนั้น ทหารม้าเบาเป่ยซีและกองทหารม้าหน่วยหน้าก็เคลื่อนไหวไปมาอยู่ด้านหลังอู๋เถิง

หากประตูเมืองเปิดออก พวกเขาก็จะรีบกรูกันเข้ามา บุกทะลวงประตูเมืองทันที

อู๋เถิงตะโกนเสียงแหบแห้ง ร้องตะโกนไม่หยุด “ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม รีบเปิดประตูเมืองเร็วเข้า!”

“พวกข้าเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเมืองกูซู พวกเจ้าจะปฏิบัติกับพวกข้าเช่นนี้หรือ?”

“รีบเปิดประตูบ้า ๆ นี่เดี๋ยวนี้!”

เสียงคำรามของอู๋เถิงก้องกังวานไปทั่วเหนือเมืองกูซู

ทหารยามที่รักษาการณ์บนกำแพงเมืองต่างตกใจกลัวไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี

ในจังหวะนั้นเอง ทหารม้าเบาแห่งเป่ยซีก็แอบเข้ามาประชิด โจมตีรบกวนอยู่ห่างจากอู๋เถิงราวร้อยก้าว

กองทหารม้าของอู๋เถิงต่างทยอยร่วงลงจากหลังม้าทีละคน

เห็นสถานการณ์เช่นนี้ อู๋เถิงยิ่งกัดฟันกรอดด่าทออย่างเดือดดาล

“ฝ่ายตรงข้ามมีแค่ไม่กี่ร้อยกองทหารม้ารีบเปิดประตูเมืองสิ ในเมืองมีทหารตั้งหลายหมื่น จะกลัวคนแค่ไม่กี่ร้อยหรือ?”

“พวกเจ้าจะลืมตาดูพวกข้าถูกสังหารจนหมดหรือ?”

“ไอ้หมาชั่ว!”

เหล่ารองแม่ทัพทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว ต่างพากันวิ่งไปขออนุญาตหลินเวินหว่าน

“หลินฮูหยิน ฝ่ายตรงข้ามมีแค่ไม่กี่ร้อยคน ถึงจะบุกมาถึงประตูเมือง สักพักก็จะถูกกองทัพของพวกเราถล่มจนย่อยยับ”

“หากกองกำลังของอู๋เถิงต้องตายหมด จะเป็นการทำลายขวัญกำลังใจของทหารรักษาการณ์อย่างประเมินค่าไม่ได้”

“หากปล่อยให้พวกเขาถูกสังหารหมด แล้วจะมีทหารคนไหนกล้าเสี่ยงตายเพื่อพวกเราอีก?”

หลินเวินหว่านแน่นอนว่านางเข้าใจเหตุผลนี้ดี แต่ก็ไม่อาจเปิดประตูเมืองได้ เพราะเหล่าทหารแดนใต้เหล่านี้ไม่รู้ถึงพลังการต่อสู้ของกองกำลังหลักภายใต้การนำของฉินเฟิงเลย