ตอนที่ 1175
บทที่ 1177 คณะทูตจากเป่ยตี๋
October 22, 2026
บทที่ 1177 คณะทูตจากเป่ยตี๋
ทุกสิ่งที่หลิ่วหมิงพูดมานั้น ได้พลิกความเข้าใจของผู้ใหญ่บ้านโดยสิ้นเชิง
เขาใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิตแล้ว สำหรับคำว่าเกณฑ์แรงงาน นั้น เขากลัวราวกับเสือร้าย แม้กระทั่งคิดว่าสิ่งที่ทำร้ายผู้คนมากที่สุดก็คือการเกณฑ์แรงงานนี่แหละ
แต่ในตอนนี้ กลับได้รู้ว่าในบางที่ของแคว้นนี้ ผู้คนต่างแย่งชิงกันเพื่อที่จะได้เป็นทหาร คนธรรมดาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับราชการทหารเลย
สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ การรับราชการทหารที่ชายแดนเหนือนั้น หนึ่งปีสามารถเก็บเงินได้มากกว่าสามตำลึง
ในความเข้าใจของผู้ใหญ่บ้าน แม้แต่ครอบครัวที่ร่ำรวยในหมู่บ้าน หนึ่งปีอย่างมากก็เก็บเงินได้แค่สองตำลึงเท่านั้น!
ที่ชายแดนเหนือเบี้ยหวัดของทหารนายหนึ่งยังสูงกว่ารายได้ต่อปีของครอบครัวหนึ่งในเจียงหนาน
นี่มันไม่น่าเชื่อแค่ไหน? ชัดเจนว่าเหมือนความฝัน!
สิ่งที่ทำให้ผู้ใหญ่บ้านตกใจยิ่งกว่านั้นยังตามมา หลิ่วหมิงยืดอกชูคอ ราวกับภูมิใจอย่างยิ่งที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกองทัพชายแดนเหนือ
“ทหารชายแดนเหนือทุกคน หากเสียชีวิตในสนามรบ ไม่เพียงจะได้รับเงินทดแทนจำนวนมาก บุตรหลานจะได้รับการดูแลจากทางการในอำเภอชายแดนเหนือด้วย”
“พวกข้าต่อสู้นองเลือด ไม่เพียงเพื่อชายแดนเหนือแต่ยังเพื่อครอบครัวของตนเองด้วย”
ในตอนนี้ผู้ใหญ่บ้านรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เขาอยากจะย้อนวัยกลับไปสักหลายสิบปี เพื่อเข้าร่วมกองทัพชายแดนเหนือเป็นทหารชายแดนเหนืออย่างสง่างาม
สำหรับผู้ใหญ่บ้านแล้ว ชายแดนเหนือช่างเหมือนความฝันเหลือเกิน
คำพูดของหลิ่วหมิงไม่ได้เพียงแค่พูดให้ผู้ใหญ่บ้านเข้าใจเท่านั้น แต่ยังเป็นคำพูดที่แสดงถึงความภาคภูมิใจจากก้นบึ้งของหัวใจ
“ตอนนี้ท่านคิดว่า ฉินอ๋องสมควรได้รับความไว้วางใจจากท่านหรือไม่?”
สีหน้าของผู้ใหญ่บ้านเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความยินดี ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มองไปที่ฉินเฟิงด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความร้อนแรง
หากได้รับการปกครองจากฉินเฟิง เจียงหนานก็คงจะเจริญรุ่งเรืองเหมือนชายแดนเหนือ ชาวบ้านธรรมดา ๆ ก็คงจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้
“ฉินอ๋อง ข้าไม่ได้ขอความสุขสบาย ขอเพียงให้พวกข้าได้มีชีวิตอยู่อย่างคนธรรมดาก็พอแล้ว”
“ไม่ต้องพูดถึงที่อื่นไกล ๆ แค่พูดถึงหมู่บ้านของพวกข้า ต่อไปจะไม่เป็นสายลับให้เมืองกูซูอีกแล้ว หากเมืองกูซูส่งคนมา พวกข้าก็จะหลบเข้าไปในภูเขา”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฉินเฟิงอดหัวเราะไม่ได้
“ฮ่า ๆๆ ท่านผู้เฒ่า วางใจได้ ต่อไปไม่ต้องหลบเข้าไปในหมู่บ้านแล้ว ขอเพียงใช้ชีวิตให้ดีก็พอ”
“ต่อไปจะมีแต่กองทัพของข้าเท่านั้นที่จะผ่านหมู่บ้านนี้”
“ทุกคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของข้า หากไม่จำเป็นห้ามเข้าหมู่บ้านเด็ดขาด หากผู้ใดกล้ารบกวนประชาชนโดยพลการ ให้มาฟ้องข้าได้เลย ข้าจะไม่ละเว้นเป็นอันขาด”
ผู้ใหญ่บ้านตื่นเต้นอย่างยิ่ง พยักหน้าถี่ ๆ เขาหันหลังโบกมือตะโกนขึ้นไปบนภูเขา
“ลงมาเถอะ ทุกคนลงมาเถอะ”
“ฉินอ๋องมาแล้ว ท่านผู้ใหญ่ที่ออกหน้าเพื่อประชาชนมาแล้ว”
“ไม่จำเป็นต้องกลัว”
เสียงของหัวหน้าหมู่บ้านชราแผ่วเบาเกินกว่าจะเรียกชาวบ้านได้ เห็นว่าเวลาก็ไม่เช้าแล้ว ฉินเฟิงจึงไม่รีรอต่อ ขึ้นม้าแล้วเดินทางกลับ
ตอนออกจากหมู่บ้าน มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านชราคนเดียวที่ยืนอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน โบกมือให้ฉินเฟิง
แม้จะมีเพียงคนเดียว แต่ความจริงใจของชาวบ้านเจียงหนานก็ทำให้ฉินเฟิงจดจำได้ไม่ลืม
ระหว่างทางกลับ หลิ่วหมิงก็คิดออกแล้วว่าเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้ของฉินเฟิงคืออะไร
“ท่านตั้งใจจะรวบรวมชาวบ้านเจียงหนานหรือ? เพื่อเปลี่ยนชายฉกรรจ์ที่มีศักยภาพเหล่านี้มาเป็นกำลังของพวกเรา?”
ฉินเฟิงจับสายบังเหียน ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “การทำศึกใด ๆ ล้วนต้องได้รับการสนับสนุนจากประชาชน หรือพูดอีกอย่างคือ กิจการใหญ่ของแคว้น ล้วนแล้วแต่แยกจากประชาชนไม่ได้”
“หากเป็นดังที่เจ้าว่า การรวบรวมชาวบ้านมาเป็นกำลังของพวกเรา จะต่างอะไรกับการบังคับเกณฑ์ทหาร?”
“เพียงแค่ชาวบ้านเจียงหนานไม่ช่วยเหลือตระกูลใหญ่ทางใต้รักษาความเป็นกลางไว้ สำหรับพวกเราก็เพียงพอแล้ว”