บทที่ 1180 อำเภอที่เจริญก้าวหน้า

บทที่ 1180 อำเภอที่เจริญก้าวหน้า

หลินฉวีฉีตอบอย่างสบาย ๆ “สองเมืองนี้มีคนทำไร่ทำนารวมกันเพียงห้าสิบคนเท่านั้น”

“เมื่อต้นไม้โตได้ที่ ศาลว่าการอำเภอจะรับซื้อไม้ทั้งหมดในคราวเดียวตามราคาตลาด”

“แม้จะไม่ได้เห็นเงินหลายปี แต่ขายเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอให้พวกคนทำไร่ทำนากินได้ไปชั่วชีวิต”

“อีกทั้งฉินอ๋องยังกำหนดไว้ชัดเจนว่า ราคาไม้ต้องเป็นไปตามราคาตลาดอย่างเคร่งครัด หากคนทำไร่ทำนาคนใดกล้าขึ้นราคาเอง จะถูกยกเลิกสิทธิ์การเช่าทันที”

แรกเริ่ม องค์หญิงจิ่งฉือยังกังวลว่า พวกคนทำไร่ทำนาเมื่อร่ำรวยแล้วอาจกักตุนสินค้าและขึ้นราคาตามใจชอบ

แต่ในชั่วพริบตา ความกังวลนั้นก็หายไป

ที่นี่คืออำเภอเป่ยซีผู้ใดกล้าก่อเรื่อง ฉินเฟิงจะกำจัดในพริบตา

ไม่ว่าจะเป็นต้าเหลียงหรือเป่ยตี๋ต่างก็เล่าลือกันว่าฉินเฟิงคือผู้ปราบพ่อค้าใหญ่ตราบใดที่พ่อค้าเชื่อฟัง ก็จะได้ผลประโยชน์

หากไม่เชื่อฟัง ฉินเฟิงสามารถสนับสนุนพวกเขาได้ฉันใด ก็สามารถกำจัดพวกเขาได้ในพริบตาฉันนั้น

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ฉินเฟิงปล่อยอำนาจทางการค้าอย่างเต็มที่ แต่กุมอำนาจทางทหารไว้แน่น

ตราบใดที่ ฉินเฟิงยังเป็นราชาแห่งชายแดนเหนือก็ไม่มีพ่อค้าคนใดกล้าทำตามอำเภอใจ

ดาบในมือของ ฉินเฟิงไม่ได้แทรกแซงการค้า เพียงแต่จะตัดหัวพ่อค้าในยามจำเป็นเท่านั้น

ในกำแพงเมืองสามชั้นของอำเภอเป่ยซีสองชั้นแรกถูกควบคุมอย่างเข้มงวดโดยชาวนาหรือคนทำไร่ทำนาจำนวนห้าร้อยห้าสิบคน

ในสายตาขององค์หญิงจิ่งฉือนี่เท่ากับการเลี้ยงดูเจ้าของที่ดินห้าร้อยห้าสิบคนโดยตรง แต่หลังจากที่ได้ทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้ว องค์หญิงจิ่งฉือถึงตระหนักว่าความจริงแล้วกลับตรงกันข้าม

คนทำไร่ทำนาทั้งห้าร้อยห้าสิบคนนี้ นอกจากจะทำกำไรแล้ว ยังต้องตอบแทนกลับคืนให้อำเภอเป่ยซีด้วย

นี่คือความยอดเยี่ยมของฉินเฟิง!

เมื่อมาถึงกำแพงชั้นสุดท้าย สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาล้วนเป็นบ้านเรือนทั้งสิ้น

ในอำเภอเป่ยซีทั้งหมด ประชาชนสองในสามอาศัยอยู่ในกำแพงชั้นที่สาม บ้านเรือนประเภทต่าง ๆ เรียงรายอย่างเป็นระเบียบต่อเนื่องกันไป

หลินฉวีฉีแนะนำอย่างกระตือรือร้น “บ้านเรือนเหล่านี้ล้วนได้รับการวางแผนและก่อสร้างโดยฉินอ๋อง”

“ไม่ว่าจะเป็นสามัญชนทั่วไป หรือครอบครัวของทหารต่างก็ตั้งรกรากอยู่ที่นี่”

“ที่นี่นอกจากจะเป็นกำแพงเมืองแล้ว ยังเป็นเขตที่อยู่อาศัยที่ฉินอ๋องวางแผนไว้ด้วย”

เขตที่อยู่อาศัย…

ชื่อนี้ช่างเหมาะสมยิ่งนัก

องค์หญิงจิ่งฉือรู้สึกทึ่งในสติปัญญาของฉินเฟิงอย่างสุดซึ้ง ตั้งแต่เรื่องการทหารไปจนถึงความเป็นอยู่ของประชาชน ล้วนทำได้อย่างยอดเยี่ยม

ตามที่หลินฉวีฉีกล่าว ในเขตที่อยู่อาศัยตรงหน้านี้มีประชาชนอาศัยอยู่ถึงหนึ่งแสนคน!

นี่มันเรื่องอะไรกัน? ต้องรู้ไว้ว่าหลาย ๆ อำเภอรวมประชากรทั้งอำเภอก็ยังไม่ถึงแสนคนด้วยซ้ำ

แต่อำเภอเป่ยซีเพียงแค่กำแพงเมืองด้านเดียวก็มีประชากรมากมายถึงเพียงนี้

สิ่งที่ทำให้องค์หญิงจิ่งฉือรู้สึกเหลือเชื่อที่สุดก็คือ ผู้คนมากมายขนาดนี้แต่กลับไม่วุ่นวายเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างที่เห็นล้วนเป็นระเบียบเรียบร้อย

เสนาบดีกรมคลังของคณะฑูต มองถนนที่สะอาดเป็นระเบียบและอาคารที่เรียงรายเป็นแถว จนตาค้างด้วยความตะลึง

“พระเจ้า! ข้าเคยได้ยินมาว่าชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านในอำเภอเป่ยซีนั้นดีกว่าคหบดีทั่วหล้า”

“แต่ไม่คิดว่าชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านในอำเภอเป่ยซีจะดีถึงขนาดนี้”

“แม้แต่สามัญชนธรรมดาก็ยังได้อยู่ในคฤหาสน์?!”

ในยุคนี้ด้วยข้อจำกัดด้านเทคนิคการก่อสร้าง อาคารสองชั้นก็ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว ส่วนอาคารสามชั้นก็ถือว่าเป็นอาคารอันดับหนึ่งใต้หล้า

อาคาร คฤหาสน์ และหอคอย มีความแตกต่างกันอย่างมากทั้งด้านการใช้งานและความสูง

ในบรรดานั้นหอคอยมีความสูงที่สุด แต่ประโยชน์ใช้สอยน้อย คฤหาสน์ส่วนใหญ่มีเพียงหนึ่งถึงสองชั้น ส่วนอาคารมีสองถึงสามชั้น

สาเหตุที่เสนาบดีกรมคลังถึงกับตะลึงเพราะอาคารที่เห็นทั้งหมดล้วนเป็นคฤหาสน์สองชั้นเรียงรายเป็นแถว!

เพียงแค่กวาดตามองผ่าน ๆ เสนาบดีกรมคลังก็สามารถตัดสินได้ว่า แค่จำนวนคฤหาสน์ในเขตที่อยู่อาศัยของอำเภอเป่ยซีก็มากกว่าเมืองหลวงของเป่ยตี๋เสียอีก!