บทที่ 1185 ฐานที่มั่นยี่สิบเจ็ดแห่ง

บทที่ 1185 ฐานที่มั่นยี่สิบเจ็ดแห่ง

ฉินเฟิงไม่เพียงแต่จัดสรรที่ดินเท่านั้น แต่ยังใช้โอกาสนี้วางแผนจุดยุทธศาสตร์สำคัญ

รวมทั้งสิ้นยี่สิบเจ็ดฐาน โดยฐานที่มั่นเหล่านี้เชื่อมต่อกันเป็นสองแนว

แนวแรกมีสิบฐาน แนวที่สองมีสิบเจ็ดฐาน

นอกจากใช้เป็นที่ตั้งทัพและเก็บเสบียงแล้ว ยังเป็นที่พึ่งและการประกันความมั่นคงของแนวหน้า

หากแนวหน้าพ่ายแพ้ กองทัพสามารถถอยมาตั้งรับที่ฐานที่มั่น ใช้สองแนวฐานที่มั่นนี้สู้รบกับแดนใต้ต่อไป

หากข้าศึกส่งกองทหารม้ามาโจมตีเบื้องหลัง สองแนวป้องกันที่สร้างจากฐานที่มั่นนี้จะทำให้ข้าศึกล้มเลิกความคิด และรับประกันความปลอดภัยให้กับพลาธิการและคลังเสบียง

หลิ่วหมิงรีบคัดค้านทันที “ท่านอ๋อง หากเป็นเพียงฐานที่มั่นธรรมดา เกรงว่าจะสิ้นเปลืองแรงประชาชนและทรัพย์”

ฉินเฟิงได้พิจารณาประเด็นนี้ไว้แล้วจึงอธิบายทันที “ข้าไม่เคยบอกว่าฐานที่มั่นเหล่านี้มีไว้เพื่อการทหารอย่างเดียว”

“ในอนาคตหากยึดแดนใต้ได้ แนวป้องกันสองแนวนี้ก็จะไม่มีความหมายมากนัก กลับจะกลายเป็นภัยต่อความมั่นคง”

“ดังนั้น ฐานที่มั่นยี่สิบเจ็ดแห่งนี้จึงใช้เพื่อการทหารครึ่งหนึ่ง และเพื่อประชาชนอีกครึ่งหนึ่ง”

หลิ่วหมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้เขาจะฉลาด แต่ต่างคนต่างถนัดคนละด้าน ในด้านความเป็นอยู่ของประชาชน เขาสู้ฉินเฟิงไม่ได้แม้แต่น้อย

ฉินเฟิงไม่อ้อมค้อม พูดตรง ๆว่า “ทหารเกษตรห้าพันนายนี้ จะถูกแบ่งไปประจำการที่จุดยุทธศาสตร์ยี่สิบเจ็ดแห่ง รวมเข้ากับพลาธิการและการเพาะปลูก”

“หากทหารคนใดเต็มใจตั้งรกรากอยู่ในจุดยุทธศาสตร์ สามารถพาครอบครัวเข้ามาอยู่ได้ และจะได้รับเงินช่วยเหลือตามจำนวนคน ไม่จำกัดจำนวนต่อครัวเรือน คนละสองตำลึงเงิน”

ซุนปอที่ถูกลดขั้นเป็นรองแม่ทัพรู้ทันทีถึงเจตนาที่แท้จริงของฉินเฟิง

“ท่านอ๋อง ท่านหมายความว่า… จะรบไปพร้อมกับฟื้นฟูบ้านเมืองไปด้วยหรือ?”

ฉินเฟิงพยักหน้า “ถูกต้อง”

“แม้ว่าต้าเหลียงกับเป่ยตี๋จะสงบศึกกันแล้ว แต่การรบที่ยาวนานก็ทำให้คลังหลวงว่างเปล่า บ้านเมืองก็เกือบจะแตกสลาย”

“ตอนนี้ตระกูลใหญ่ทางใต้ยังดื้อดึงต่อต้าน สงครามครั้งนี้ไม่รู้จะยืดเยื้อไปอีกนานเท่าใด”

“เมื่อสงครามจบลง ประชาชนบ้านแตกสาแหรกขาด จะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่าจะฟื้นฟูกำลังของแคว้น นี่ก็เป็นปัญหาใหญ่อีกเรื่อง”

“แทนที่จะรอให้เสียหายก่อนค่อยแก้ไข สู้เริ่มฟื้นฟูตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า”

“ต้องรบไป แต่ก็ต้องฟื้นฟูแคว้นไปด้วย”

หากคำพูดเหล่านี้หลุดออกมาจากปากคนอื่น ผู้ที่อยู่ในที่นั้นคงไม่มีทางเชื่อ และอาจจะหัวเราะเยาะว่าเป็นความคิดเพ้อฝัน

แต่เมื่อกล่าวออกมาจากปากของฉินเฟิง กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป

เพราะอำเภอเป่ยซีและชายแดนเหนือล้วนเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดเจน

นอกเหนือจากด้านการทหาร ฉินเฟิงยังมีไม้เด็ดอีกสองอย่างนั่นคือการเมืองและความเป็นอยู่ของประชาชน

พูดให้ชัดเจนคือทั้งด้านทหาร การเมือง การค้า และประชาชน ฉินเฟิงล้วนทำได้ถึงขั้นสูงสุด แม้กระทั่งเกินกว่าที่คนส่วนใหญ่จะคาดคิด

เพราะฉินเฟิงครอบครองอำนาจที่รองจากฮ่องเต้ต้าเหลียงเท่านั้น แผนการที่แทบจะเป็นความฝันอันเลื่อนลอยของเขาจึงมีโอกาสกลายเป็นจริงได้

ตัวแทนทหารเกษตรที่อยู่ในที่นั้นต่างลุกขึ้นยืน พวกเขากำหมัดด้วยความตื่นเต้น

“ท่านอ๋อง พวกข้าสามารถตัดสินใจย้ายเข้าไปในฐานที่มั่นได้เดี๋ยวนี้”

“ขอเพียงได้มีชีวิตที่ดี อยู่ที่ไหนก็เหมือนกัน”

หลินต้าไห่เป็นทหารอาชีพ ไม่ได้อยู่ในกลุ่มทหารเกษตร แต่เขากลับลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยก็อยากย้ายเข้าไปในฐานที่มั่นด้วย”

หลินต้าไห่ตัดสินใจเช่นนี้ก็เพราะเขารู้ดีว่าอำเภอเป่ยซีแต่ก่อนนั้นเป็นอย่างไร

แต่นับตั้งแต่อยู่ภายใต้การปกครองของฉินเฟิงในเวลาอันสั้นก็เปลี่ยนจากอำเภอที่ยากจนที่สุดในต้าเหลียงกลายเป็นเมืองที่ร่ำรวยที่สุด