บทที่ 1190 สงครามจิตวิทยา

บทที่ 1190 สงครามจิตวิทยา

แม้บรรยากาศในสนามรบจะตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ แต่ตราบใดที่หลินเวินหว่านยังไม่ออกคำสั่ง ก็ไม่อาจโจมตีก่อนได้

ในขณะเดียวกัน ฉินเฟิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าอดที่จะยิ้มเยาะออกมาไม่ได้

แม้เขาจะไม่สามารถพิชิตเมืองกูซูได้โดยง่าย แต่สำหรับการรบแบบบุกตะลุยเช่นนี้ เขากลับชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง

การล้อมโจมตีเมืองโดดเดี่ยว ก็เหมือนกับการปิดประตูตีสุนัข เพียงแค่ค่อย ๆ รอให้ศัตรูอ่อนกำลังลงก็พอ

เครื่องมือหนักอย่างเครื่องยิงหินและหน้าไม้ยักษ์ล้วนเป็นอาวุธหลักในการบุกเมือง ก่อนที่ฉินเฟิงจะมาถึงแนวหน้า เขาได้ออกคำสั่งให้ช่างฝีมือจากค่ายเทียนจีเดินทางมาที่นี่แล้ว

ปัจจุบันมีช่างฝีมือกว่าพันนายมาถึงแนวหน้า

ช่างเหล่านี้ถูกแบ่งออกเป็นสองกอง กองหนึ่งเดินทางไปหลิงโจวเพื่อช่วยสร้างป้อมปราการ อีกกองหนึ่งพักอยู่ที่แนวหน้าเพื่อสร้างเครื่องมือบุกเมืองต่าง ๆ

อีกทั้งที่นี่ยังอยู่ติดกับพื้นที่ส่วนในของจงหยวนเสบียงและอุปกรณ์ต่าง ๆ จึงถูกลำเลียงมาไม่ขาดสาย

ในค่ายทหาร มีเครื่องยิงหินที่ประกอบเสร็จแล้วถึงยี่สิบเครื่อง

ส่วนหกเครื่องนี้ เป็นเครื่องที่สร้างขึ้นตามคำสั่งของฉินเฟิงเพื่อใช้เป็น ‘ของสิ้นเปลือง’ โดยเฉพาะ

ฉินเฟิงโบกมือด้วยท่าทางองอาจ “นำเครื่องยิงหินทั้งหมดเคลื่อนไปข้างหน้า เมื่อถึงระยะยิง ไม่ต้องรอคำสั่ง ให้ยิงลูกกระสุนที่เตรียมไว้เข้าไปได้เลย”

กองทหารม้าห้าพันนายยืนรออยู่กับที่ ขณะที่เครื่องยิงหินหกเครื่องเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล ราวกับแกะที่กำลังเดินเข้าปากเสือ

ซุนปอที่ติดตามมาด้วยทนไม่ไหวจึงรีบถามเสียงดัง

“ท่านอ๋อง การกระทำเช่นนี้อันตรายเกินไป นี่มันเครื่องยิงหินตั้งหกเครื่อง หากไม่มีทหารคุ้มกัน เมื่อข้าศึกบุกออกมาจากเมือง มันก็จะถูกทำลายหรือไม่ก็ถูกยึดไป”

“แม้ว่าค่ายเทียนจีจะมีช่างฝีมือมากมาย แต่ไม้ที่ใช้สร้างเครื่องยิงหินและหมุดย้ำที่ใช้ยึดไม้ก็ไม่ควรสิ้นเปลืองไปเปล่า ๆ”

ฉินเฟิงยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ส่วนหลิ่วหมิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็อธิบายอย่างใจเย็น

“แม่ทัพซุน ไม่ต้องตื่นตระหนก”

“เครื่องยิงหินทั้งหกเครื่องนี้ล้วนเป็นของเสียคุณภาพต่ำ ใช้ไม่กี่ครั้งไม้ก็จะแตกร้าว”

“ของใช้แล้วทิ้งแบบนี้ เครื่องละไม่กี่สิบตำลึงเงินเท่านั้น ด้วยความเร็วของช่างฝีมือค่ายเทียนจีวันเดียวก็สร้างได้หลายเครื่อง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซุนปอก็ตาเหลือกลาน

เอาเครื่องยิงหินมาเป็นของใช้แล้วทิ้ง? ในใต้หล้านี้ คนที่กล้ารบแบบนี้ก็มีแต่ฉินเฟิงเท่านั้น

และ…

แม้จะเป็นเครื่องยิงหินคุณภาพต่ำ แต่มันก็ยังเป็นเครื่องยิงหินอยู่ดี การผลักมันขึ้นไปแบบนี้ เท่ากับใช้แล้วทิ้งเลย ซุนปอยังคงรู้สึกเสียดายเหลือเกิน

บรรดาแม่ทัพที่อยู่ในที่นั้นต่างมองหน้ากัน

พวกเขาไม่เคยสงสัยในความรู้ทางการทหารของฉินเฟิงแต่วิธีการรบเช่นนี้ก็ทำให้ความเข้าใจของพวกเขาเปลี่ยนไป

ภายใต้สายตาของผู้คนมากมาย เครื่องยิงหินถูกผลักดันไปยังตำแหน่งที่ห่างจากเมืองกูซูสองร้อยห้าสิบก้าว

เครื่องยิงหินหกเครื่อง ถูกควบคุมโดยคนหกสิบคน เครื่องละสิบคน และทุกคนสวมชุดเบา

พวกเขาบรรจุลูกกระสุนที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเข้าไปในถุงหนังของเครื่องยิงหิน เมื่อได้รับสัญญาณ ลูกกระสุนก็วาดเส้นโค้งในอากาศ และลอยเข้าไปในเมืองกูซูอย่างมั่นคง

แรกเริ่มทหารรักษาการณ์เมืองกูซูตกใจไม่น้อย คิดว่าสิ่งที่ถูกโยนเข้ามาคือก้อนหินใหญ่หรือก้อนเหล็ก

แต่ผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมาย ลูกกระสุนกลม ๆ เหล่านั้นทำจากหวายสาน ภายในกลวงและบรรจุกระดาษจำนวนมาก

เมื่อลูกกระสุนกระแทกพื้นอย่างหนัก หวายก็แตกออกทันที กระดาษที่อยู่ข้างในกระจายออกมาทั้งหมดในชั่วพริบตา

ทหารรักษาการณ์ที่อ่านออกเก็บขึ้นมาดู สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นแย่ที่สุด

“อะไรนะ?! ทหารของพวกเราฆ่าล้างผลาญประชาชนใต้ปกครองงั้นรึ?”

“จริงหรือเท็จกันแน่?”