บทที่ 1201 ศึกที่หมู่บ้านหม่ากวน

บทที่ 1201 ศึกที่หมู่บ้านหม่ากวน

เนื่องจากระยะห่างที่ใกล้เกินไป หม่าชางเฉียนจึงไม่อาจหลบหอกที่พุ่งเข้ามาได้ เลือดสาดกระเซ็น เขาถูกแทงจนสิ้นใจ

เฉินเหยียนจงชักเอาแหลนม้าออก แม้แต่จะมองหม่าชางเฉียนแวบเดียวก็ยังไม่สน ไพร่พลเยี่ยงมดปลวกพวกนี้ ตายเท่าไหร่ก็ไม่สำคัญ

เขาแบกแหลนม้าจ้องมองหมู่บ้านหม่ากวนเบื้องหน้าด้วยสายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ฆ่าให้หมด อย่าให้เหลือแม้แต่ไก่สุนัข!”

“หมู่บ้านหนึ่งมีค่าพันตำลึง หมู่บ้านใหญ่อย่างหม่ากวนนี้ ต้องมีค่าอย่างน้อยพันห้าร้อยตำลึง!”

“เมื่อได้รับรางวัล พี่น้องทุกคนจะได้ส่วนแบ่ง”

เมื่อเทียบกับอู๋เหอลี่ผู้ยึดติดกฎเกณฑ์และคร่ำครึ เหล่าทหารแดนใต้ล้วนให้ความเคารพเฉินเหยียนจงมากกว่า ภายใต้การนำของเฉินเหยียนจง เหล่าทหารต่างส่งเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาถาโถมเข้าใส่หมู่บ้านหม่ากวนราวกับฝูงหมาป่า

ทว่าในขณะนั้นเอง เฉินเหยียนจงพลันรู้สึกถึงเงาดำที่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ตามด้วยเสียงตะโกนก้องที่ดังขึ้นข้างหู

“ไอ้โจรชั่ว คืนชีวิตท่านพ่อข้ามา!”

แกร๊ก!

พร้อมกับเสียงดังกรอบแกรบ เฉินเหยียนจงรู้สึกราวกับถูกวัวตัวผู้คลั่งพุ่งชน ร่างของเขาร่วงหล่นจากหลังม้าลงมาทันที

หม่าหง ที่ซุ่มอยู่บนกิ่งไม้มาตลอด ได้เห็นกับตาตัวเองว่าท่านพ่อถูกอีกฝ่ายสังหาร ความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อนได้กลืนกินสติของเขาในพริบตา

เขากัดฟันกรอด กลั้นความโกรธเอาไว้ รอจนกระทั่งอีกฝ่ายมาถึงใต้ต้นไม้ หม่าหงก็กระโจนลงมาหอกในมือพุ่งแทงเข้าหาหน้าอกของเฉินเหยียนจง อย่างแม่นยำ

แม้แรงกระแทกมหาศาลจะทำให้เฉินเหยียนจงถูกกระแทกตกม้า แต่หอกหยาบ ๆ ในมือของหม่าหงกลับไม่สามารถเจาะทะลุเกราะของเฉินเหยียนจงได้

เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้สถานการณ์วุ่นวายไปชั่วขณะ

เฉินเหยียนจงรีบลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีกระทะทองเหลืองห้อยอยู่ที่ตัว ก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงทหารพลเรือนเท่านั้น

เขาชักดาบที่เอวออกมาฟันใส่หม่าหงทันที

เห็นหม่าหงถอยหลบ มือซ้ายคว้าไหล่หม่าชางเฉียนลากถอยหลัง มือขวาเก็บหอกที่หักขึ้นมาโบก

จากท่าทางและวิธีการของอีกฝ่าย เก้าในสิบส่วนต้องเคยผ่านสนามรบมาแล้ว และยังเป็นทหารเก่าด้วย

“ฆ่ามันซะ!”

เฉินเหยียนจงโกรธจัด ปฏิบัติการคืนนี้ควรจะง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ทำให้แผนการของเฉินเหยียนจงต้องสะดุด เขาโกรธจนหน้าแดง อยากจะสับร่างของคนที่มาขัดขวางตรงหน้าให้เป็นหมื่นชิ้น

ชาวบ้านที่เคยเป็นทหารกับไม่เคยเป็นนั้นแตกต่างกันมาก

หากผ่านการฝึกฝนในสนามรบมาแล้ว ไม่ว่าจะเผชิญหน้ากับใคร อัตราการรอดชีวิตก็จะสูงขึ้นมาก

ในทางตรงกันข้าม ชาวบ้านที่ไม่เคยผ่านสนามรบ ถึงแม้จะแข็งแรงแค่ไหน สำหรับทหารอาชีพแล้ว ก็เป็นเพียงแกะที่รอถูกฆ่าเท่านั้น

ในขณะที่ทหารใต้บังคับบัญชาของเฉินเหยียนจง กำลังจะใช้หอกแทงหม่าหงให้ตาย จู่ ๆ ก็มีลูกธนูหลายดอกพุ่งออกมาจากในหมู่บ้าน

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

ลูกธนูเหล่านี้แม่นยำอย่างน่าประหลาด แม้จะเป็นเพียงหัวธนูรูปข้าวหลามตัดธรรมดา แต่เนื่องจากยกเว้นเฉินเหยียนจงแล้ว กองทหารม้าที่เหลือล้วนสวมเกราะเบา

หัวธนูเหล่านี้ก็ยังสร้างความเสียหายได้ไม่น้อย

และเมื่อเทียบกับความเสียหายแล้ว อำนาจในการข่มขวัญของธนูซุ่มยิงนั้นร้ายแรงยิ่งกว่า

กองทหารม้าใต้บังคับบัญชาของเฉินเหยียนจงตกใจกันใหญ่ในทันที พวกเขารู้ดีว่าแค่ดูจากวิชาธนูของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าต้องผ่านการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่

แม้แต่เด็กหน้าแผลเป็นก็ยังยิงธนูโดนกองทหารม้าถึงแม้ลูกธนูสั้น ๆ นั้นจะทำได้แค่คัน ๆ แต่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าชาวบ้านในหมู่บ้านหม่ากวน ไม่ใช่แกะที่รอถูกฆ่าอย่างแน่นอน

“มีคนซุ่มโจมตี!”

“แม่ทัพรีบถอยเร็ว ในหมู่บ้านมีการซุ่มโจมตี!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากด้านหลัง เฉินเหยียนจงโกรธจนหน้าซีด เขาแบกแหลนม้าพลางจูงบังเหียนม้าศึกไปผูกไว้ที่ต้นไม้ใหญ่หน้าหมู่บ้าน