บทที่ 1206 ตัดสินด้วยหนึ่งค้อน

บทที่ 1206 ตัดสินด้วยหนึ่งค้อน

เมื่อเผชิญกับการโจมตีแบบเอาชีวิตเป็นเดิมพันของเฉินเหยียนจง ฉินเฟิงไม่หลบไม่หลีก ปล่อยให้เฉินเหยียนจงฟันลงบนร่างของตน เกิดเป็นประกายไฟกระเด็นออกมา

ในฐานะแม่ทัพแนวหน้า เกราะที่ฉินเฟิงสวมใส่ไม่เพียงแต่เป็นเกราะดำ แต่ยังเป็นเกราะทหารซึ่งเป็นเกราะดำที่ดีที่สุด

นอกจากอาวุธไร้คมและหอกที่อาศัยแรงส่งแล้ว อาวุธใด ๆ ที่ต้องการทำร้ายฉินเฟิงล้วนไม่ใช่เรื่องง่าย

แม้แต่หน้าไม้ที่มีความสามารถในการทะลวงเกราะเหนือชั้น ถึงแม้จะสามารถเจาะทะลุเกราะได้ ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถทำร้ายฉินเฟิงได้ เพราะนอกจากแผ่นเกราะแล้ว ด้านในยังมีผ้าทอหนาอีกชั้นหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าดาบของตนไม่สามารถสร้างความเสียหายใด ๆ ให้กับฉินเฟิงได้ เฉินเหยียนจงก็โกรธจนหน้าแดง

และในเวลานั้นเอง…

ฉินเฟิงยื่นมือไปหยิบตะบองหัวฟักทองออกมาจากเอวด้านหลัง

การมาที่หมู่บ้านหม่ากวนครั้งนี้ ฉินเฟิงและเฉินเหยียนจงมีทัศนคติที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เฉินเหยียนจงมาเพื่อสังหารชาวบ้าน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับประชาชนที่ไร้อาวุธ จึงไม่จำเป็นต้องพกพาอาวุธที่ออกแบบมาเพื่อทำลายเกราะโดยเฉพาะ

ส่วนฉินเฟิงมาเพื่อปราบกบฏและลงโทษผู้ทรยศ เขาจึงมาพร้อมกับเกราะและอาวุธครบครัน อีกทั้งในฐานะแม่ทัพแนวหน้า การเสี่ยงออกไปต่อสู้ เขาเตรียมพร้อมมากกว่าทหารคนอื่น ๆ

ในขณะนี้ มีสามค่ายเทียนจีองครักษ์และหกหน่วยอาวุธมืดขององครักษ์เสื้อแพรอยู่ไม่ไกลนัก คอยจับตามองฉินเฟิงอยู่

หากฉินเฟิงแสดงท่าทีเสียเปรียบแม้เพียงเล็กน้อย พวกเขาก็จะพุ่งเข้ามาช่วยเหลือฉินเฟิงทันที

เฉินเหยียนจงมองเห็นตะบองหัวฟักทองในชั่วขณะนั้น สายตาของเขาค่อย ๆ ตะลึงงัน เพราะเขารู้ดีว่า การฟันด้วยดาบลงบนเกราะ กับการทุบด้วยตะบองหัวฟักทองให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

เมื่อเฉินเหยียนจงพยายามจะแย่งชิงตะบองหัวฟักทองฉินเฟิงก็ซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของเฉินเหยียนจงทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าล้มลงทันที

ฉินเฟิงยกเท้าขึ้นเหยียบอกของเฉินเหยียนจงใบหน้าไร้อารมณ์ ราวกับว่าการกำจัดเฉินเหยียนจงไม่ใช่เรื่องที่น่าภาคภูมิใจแต่อย่างใด

แม้ว่าคนที่ถูกเหยียบอยู่ใต้เท้าจะเป็นอู๋เหอลี่ ฉินเฟิงก็คงไม่รู้สึกสะเทือนใจแต่อย่างใด

“ก่อนหน้านี้ที่ปล่อยให้พวกเจ้าหนีไปที่อำเภอหมิงนั่นเป็นความบกพร่องของข้า”

“และเพราะความประมาทชั่วขณะนั้น จึงก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมมากมายในเมืองกูซูเรื่องนี้เมื่อเริ่มต้นเพราะข้า ก็ต้องจบลงด้วยข้าเช่นกัน”

“ไอ้หนู จำคำของข้าไว้”

“ใต้หล้านี้ ไม่ว่าผู้ใด หากต้องการสร้างความยิ่งใหญ่ ล้วนไม่อาจทำได้ด้วยการสังหารประชาชน”

“ประชาชนคือรากฐาน หากแม้แต่รากฐานยังไม่มี จะพูดถึงความยิ่งใหญ่ได้อย่างไร?”

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของเฉินเหยียนจง ฉินเฟิงยกค้อนขึ้นฟาดลงบนใบหน้าของเฉินเหยียนจงอย่างหนัก

เพียงครั้งเดียว ก็ทำให้เฉินเหยียนจงผู้ “ไม่เคยพ่ายแพ้” สมองกระเด็นในทันที

ฉินเฟิงโยนตะบองหัวฟักทองลงบนร่างของเฉินเหยียนจงอย่างไม่แยแส แล้วหันไปมองเสี่ยวหมาจื่อที่ตกตะลึงไปนานแล้ว

“พูดถึงเรื่องนี้ คืนนี้ข้าต้องขอบคุณพวกเจ้าด้วย”

“หากไม่ใช่เพราะพวกเจ้าต่อสู้อย่างกล้าหาญ เมื่อข้ามาถึงที่นี่ คงจะเห็นแต่ศพเกลื่อนกลาด”

“เจ้าชื่ออะไร?”

เสี่ยวหมาจื่อรู้สึกถึงกระแสพลังอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของฉินเฟิงไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวหรือความเคารพบูชา ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว

“ข้าชื่อเสี่ยวหมาจื่อ…”

ฉินเฟิงเลิกคิ้วขึ้น “มีชื่อจริงหรือไม่?”

เสี่ยวหมาจื่อส่ายหัว “แท้จริงแล้วปีนี้ท่านปู่จะตั้งชื่อให้ข้า แต่ว่า…”

คำพูดของเสี่ยวหมาจื่อหยุดลงกะทันหัน ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตา มองไปยังญาติพี่น้องที่นอนจมกองเลือด

ฉินเฟิงหันไปมองดูศาลบรรพชนที่แออัดไปด้วยสตรีและเด็ก แล้วมองดูชายร่างกำยำสามคนที่ล้มอยู่ตรงหน้า เขาเข้าใจทันทีว่า ชายทั้งสามคนนี้ต่อสู้จนตัวตาย ถ่วงเวลาเฉินเหยียนจงไว้ จึงรักษาชีวิตของสตรีและเด็กในหมู่บ้านไว้ได้