บทที่ 1223 ประจันหน้าบนภูเขา

บทที่ 1223 ประจันหน้าบนภูเขา

โจรเกือบสามสิบคนแตกกระเจิงไปทันที

เนื่องจากโจรอยู่ทางใต้ฉินเฟิงอยู่ทางเหนือ เมื่อโจรหลบหนี พวกมันจึงหันหลังให้ฉินเฟิงที่อยู่ด้านหลัง

ฉินเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป ลุกขึ้นยืน ยกธนูขึ้น และยิงสังหารอีกคนหนึ่ง

เหล่าองครักษ์ค่ายเทียนจีต่างก็ลุกขึ้นจากที่ซ่อนตัว ยิงธนูใส่พวกโจรที่กำลังหลบหนีอย่างดุเดือด

น่าเสียดายที่แม้แต่ฝีมือการยิงธนูอันแม่นยำขององครักษ์ค่ายเทียนจีก็ไม่สามารถแสดงศักยภาพได้เต็มที่ในป่าเขา

หลังจากยิงติดต่อกันหลายรอบ พวกเขาสังหารได้เพียงห้าคน ส่วนโจรที่เหลือหายลับเข้าเนินเขาไปในพริบตา

“พี่ฉินจะไล่ตามไหม?”จ้าวอวี้หลงเข้าร่วมการรบในพื้นที่ภูเขาอย่างเป็นทางการเป็นครั้งแรก ทั้งตื่นเต้นและเครียด

ฉินเฟิงโบกมือ พูดอย่างกระชับว่า “ไม่ต้องไล่ตาม”

“พื้นที่ในภูเขาซับซ้อน ศัตรูเพียงแค่ข้ามเนินเขาไปก็สามารถหายไปจากสายตา และสามารถโจมตีพวกเราได้ทุกเมื่อ”

“หากไล่ตามไปอย่างไม่ระมัดระวัง ถ้าถูกโจมตีกลับ จะต้องมีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตอย่างแน่นอน”

จ้าวอวี้หลงพยักหน้า ไม่สนใจพวกโจรอีกต่อไป

นับตั้งแต่ติดตามฉินเฟิงมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกตึงเครียดขนาดนี้ แม้แต่ตอนที่เผชิญหน้ากับกองทัพเป่ยตี๋ จ้าวอวี้หลงก็ยังกล้าบุกตะลุยแนวหน้าโดยไม่หวาดหวั่น

แต่ในภูเขา เขามักรู้สึกว่าทหารโจรธรรมดาคนหนึ่งก็สามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย ความรู้สึกไร้ความกลัวนั้นได้หายไปหมดสิ้นแล้ว

ในเวลานั้นเอง จ้าวเจิ้นไห่นำกองทัพใหญ่มาถึง

เมื่อเห็นศพบนพื้น จ้าวเจิ้นไห่จึงตระหนักว่า ฉินเฟิงเพิ่งเผชิญหน้ากับศัตรู ทำให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมา

“ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ฉินเฟิงเก็บธนูของเขา หายใจลึก ๆ สองสามครั้ง ระงับความตึงเครียดและความจริงจัง กลับมาสู่ความไม่ยึดติดเหมือนปกติ

“เจอกับทหารหนีทัพกลุ่มหนึ่ง มีตื่นเต้นแต่ไม่มีอันตราย”

จ้าวอวี้หลงขมวดคิ้วเล็กน้อย “พี่ฉินท่านรู้ได้อย่างไรว่าคนพวกนี้เป็นทหารหนีทัพ?”

ฉินเฟิงตอบตรง ๆ ว่า “ศพของทหารโจรพวกนี้ล้วนมีถุงเสบียงติดตัว”

“และเพื่อควบคุมทุกอย่าง อู๋เหอลี่จะต้องจัดการเสบียงแบบรวมศูนย์อย่างแน่นอน”

“คนพวกนี้ คงทนไม่ไหวกับการหนีตามหลังอู๋เหอลี่จึงขโมยอาหารแล้วแยกทางกับอู๋เหอลี่เตรียมออกจากเทือกเขาฉีเหลียน”

“เพราะพวกเขาแยกตัวออกจากกองทัพใหญ่โดยพลการ จึงหลบหนีการตรวจค้นของหน่วยอาวุธมืดได้”

พูดถึงตรงนี้ ฉินเฟิงหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง “จะว่าไปแล้ว มากกว่าที่จะบอกว่าพวกเขาหนีทัพสำเร็จ ก็น่าจะเป็นว่าอู๋เหอลี่ตั้งใจปล่อยพวกเขาไปมากกว่า”

“เพื่อใช้ประโยชน์จากพวกเขาในการสร้างความสูญเสียให้กับกองทัพของพวกเรา”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น น้ำเสียงของจ้าวอวี้หลงพลันเปลี่ยนเป็นหนักแน่น ดวงตาเผยแววกังวล

“หากเป็นเช่นนี้ต่อไป จะไม่เป็นผลเสียต่อพวกเรามากขึ้นเรื่อย ๆ หรือ?”

“ทหารกระสุนและคนไม่จงรักภักดีค่อย ๆ ถูกกำจัดไป และยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร พวกโจรเหล่านั้นก็ยิ่งต้องพึ่งพาอู๋เหอลี่พวกเขาจะยิ่งจงรักภักดีมากขึ้นเรื่อย ๆ”

“อู๋เหอลี่และฉางเฉิงไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ เมื่อถึงเวลานั้น หากมีทหารที่จงรักภักดีอยู่รอบตัวเพิ่มขึ้น อีกทั้งยังมีความได้เปรียบด้านจำนวน ภัยคุกคามนี้ไม่อาจมองข้ามได้เลย”

การวิเคราะห์ของจ้าวอวี้หลงถูกต้องในหลักการ แต่กลับมองข้ามประเด็นสำคัญที่สุดไป

ฉินเฟิงยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้เอาพวกโจรฝั่งตรงข้ามมาอยู่ในสายตาเลย

“พี่อวี้หลง สิ่งสำคัญที่สุดในการรบในป่าเขาลึกคืออะไร?”

จ้าวอวี้หลงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตอบเบา ๆ “เสบียง?”