ตอนที่ 1229
บทที่ 1231 ผู้มีอิทธิพลแห่งอำเภอเฉาอวิ๋น
October 22, 2026
บทที่ 1231 ผู้มีอิทธิพลแห่งอำเภอเฉาอวิ๋น
เมื่อหลิวเถาออกคำสั่ง บรรดาบ่าวรับใช้ที่อยู่ด้านหลังก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พวกมันพุ่งเข้าใส่สามสาวทันที
แต่ในชั่วขณะถัดมา เสียงร้องโหยหวนก็ดังก้องไปทั่วศาลาพักม้าเซียงหลาย
บ่าวรับใช้สองคนลอยกระเด็นออกไป คนหนึ่งกระแทกพื้นอย่างแรง อีกคนหนึ่งชนโต๊ะล้ม ล้มหงายหลังลงบนพื้น กุมหน้าอกไว้ แล้วอาเจียนเป็นเลือดออกมาไม่หยุด
บ่าวรับใช้ที่เหลือยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าซีดขาว
ส่วนหลิวเถาและหวังลี่ต่างก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจของทุกคน ชายร่างกำยำสองคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าสามสาว
เมื่อครู่นี้พวกเขาทั้งสองคนนี่เองที่ลงมือจัดการบ่าวรับใช้ของหลิวเถา และลงมืออย่างโหดเหี้ยม หมายเอาชีวิต
องครักษ์ที่ติดตามสามสาวเข้าเมืองมาล้วนเป็นองครักษ์ค่ายเทียนจีที่ปลอมตัวมา
ภายใต้การฝึกฝนอย่างพิถีพิถันของฉินเฟิงองครักษ์ค่ายเทียนจีได้กลายเป็นนักฆ่าที่แท้จริง ถ้าไม่ลงมือก็แล้วไป แต่ถ้าลงมือแล้วต้องเห็นเลือด
ในเวลาเดียวกัน องครักษ์ค่ายเทียนจีคนอื่น ๆ ก็ทยอยเดินลงมาจากชั้นบน
ในชั่วพริบตา รอบตัวสามสาวก็มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่ถึงสิบคน เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น บรรยากาศที่พวกเขาแผ่ออกมาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวแล้ว
ชาวบ้านที่อยู่นอกประตูตื่นจากความตกใจ และในทันใดนั้นก็เกิดการถกเถียงอย่างดุเดือด
“ข้าพูดอะไรไปนะ? หญิงสาวทั้งสามคนนี้ แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา!”
“น่าแปลกที่เผชิญหน้ากับหลิวเถาและหวังลี่ แล้วยังคงทำตัวสงบนิ่งเช่นนี้ ที่แท้ก็เพราะมีองครักษ์มากมายอยู่เคียงข้างนี่เอง”
“นี่ไม่ใช่ตระกูลใหญ่ธรรมดาแน่ อย่างน้อยก็ต้องเป็นธิดาขุนนางใหญ่! พวกเจ้าดูองครักษ์พวกนั้นสิ ทุกคนล้วนตัวสูงใหญ่ ดุดันน่าเกรงขาม”
“แค่ดุดันอย่างเดียวหรือ? พวกเจ้าไม่เห็นตอนที่พวกเขาลงมือหรือ? เพียงแค่ครั้งเดียว เกือบจะซัดบ่าวรับใช้สองคนนั่นตายแล้ว”
“ถูกต้อง องครักษ์พวกนี้ไม่เพียงแต่เป็นผู้ฝึกฝนวิชา แต่ยังต้องเป็นทหารชั้นยอดแน่นอน พอลงมือก็มุ่งที่จะสังหารฝ่ายตรงข้ามเลย”
“แค่มีองครักษ์พวกนี้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าภูมิหลังของคุณหนูทั้งสามนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด”
เมื่อได้ยินเสียงจากนอกประตู สีหน้าของหลิวเถาแปรเปลี่ยนไปมา แม้แต่เขาเองก็ไม่คาดคิดว่า หญิงสาวทั้งสามคนตรงหน้านี้จะมีองครักษ์ติดตามมากมายเช่นนี้
สามารถยืนยันได้ว่า หญิงสาวทั้งสามต้องมีภูมิหลังเกี่ยวข้องกับราชสำนักแน่นอน
แต่เมื่อนึกถึงว่าที่บ้านตนเองก็มีญาติเป็นสนมอยู่ อารมณ์ที่สับสนของหลิวเถาก็สงบลงในทันที
สายตาของเขากลับมาเต็มไปด้วยความดูแคลนอีกครั้ง
“ฮึ ไม่น่าแปลกใจที่กล้าอวดดีเช่นนี้ ที่แท้ก็เป็นคุณหนูตระกูลขุนนาง”
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่า คุณหนูตระกูลขุนนางชั้นสูง จะเดินทางมาที่อำเภอเฉาอวิ๋นโดยไม่มีใครรู้เช่นนี้”
“หากพวกเจ้าเป็นคุณหนูจากตระกูลขุนนางผู้ปกครองดินแดนจริง ก่อนที่จะมาถึง คงจะมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว นายอำเภอคงต้องออกเมืองมาต้อนรับด้วยตนเอง”
“ตามที่ข้าเห็น พวกเจ้าอย่างมากก็เป็นเพียงลูกหลานขุนนางธรรมดาในเมืองหลวงเท่านั้น”
เมื่อได้ยินความคิดเห็นของหลิวเถา หวังลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หากเป็นเพียงคุณหนูของจวนขุนนางธรรมดา ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว อย่างที่ว่ามังกรที่แข็งแกร่งก็ไม่อาจกดข่มงูเจ้าถิ่น เว้นแต่ว่าจะเป็นขุนนางที่มีอำนาจล้นฟ้าจริง ๆ มิเช่นนั้นการจะมาอาละวาดในอำเภอเฉาอวิ๋น เว้นเสียแต่ว่าจะเบื่อตำแหน่งของตนเองแล้ว
หลิวเถายิ่งพูดหนักข้อขึ้น เยาะเย้ยถากถางว่า “ดูเหมือนพวกเจ้าไม่รู้เลยว่า อำเภอเฉาอวิ๋นมีสถานะอย่างไรในต้าเหลียง”
“ฮ่องเต้ทุกพระองค์ในอดีต ล้วนเคยเสด็จมาอำเภอเฉาอวิ๋น”
“แม้แต่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หลังจากขึ้นครองราชย์ การเสด็จประพาสครั้งแรก ก็เสด็จลงใต้ และเคยแวะพักที่อำเภอเฉาอวิ๋น”
“อย่าว่าแต่ขุนนางธรรมดาเลย แม้แต่ขุนนางใหญ่ที่มีอำนาจเหนือฟ้าในราชสำนัก ก็ไม่กล้ามาแทรกแซงอำเภอเฉาอวิ๋นโดยง่าย!”
“หากพวกเจ้ายอมสงบเสงี่ยม ข้าก็จะให้พวกเจ้าได้รับความอับอายน้อยลง แต่เมื่อให้หน้าแล้วไม่รับ ก็อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ”