บทที่ 1236 สายสัมพันธ์พี่น้องในสนามรบ

บทที่ 1236 สายสัมพันธ์พี่น้องในสนามรบ

ในขณะที่สวีโม่กำลังตกตะลึง เสียงตะโกนของฉินเฟิงก็ดังมาถึง

“สวีโม่ อดทนไว้!”

“พี่น้องทั้งหลาย ช่วยชีวิตแม่ทัพสวี ฆ่าให้หมด!”

พร้อมกับคำสั่งของฉินเฟิงกองทหารม้าทมิฬภายใต้การบังคับบัญชาของเขาก็พุ่งเข้าชนกับกองทัพข้าศึกที่แน่นขนัด

เนื่องจากศัตรูเหล่านี้มาเพื่อโจมตีสวีโม่โดยเฉพาะ พวกมันจึงสละเกราะหนักเพื่อความเร็ว ทุกคนสวมเพียงเกราะกึ่งหนักหรือเกราะเบา

อีกทั้งแถวทัพยังสับสนวุ่นวาย ไม่สามารถจัดการป้องกันแถวทัพที่แน่นหนาของกองทหารม้าได้ ดังนั้นเมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของกองทหารม้าทมิฬที่สวมเกราะหนัก พวกมันจึงไม่สามารถต้านทานได้เลย

ในชั่วพริบตา เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นก็แผ่กระจายไปทั่วสนามรบ

พวกศัตรูที่ขวางหน้ากองทหารม้าทมิฬหากโชคดีหน่อยก็ถูกแหลนม้าและดาบสังหารในทันที หากโชคร้ายก็ถูกกีบม้าเหยียบจนกลายเป็นเนื้อสดที่โดนบด

ฉินเฟิงสวมเกราะและถืออาวุธด้วยตัวเอง ขี่ม้าศึกเกราะหนัก ถือดาบยาว นำทัพบุกฆ่าไปตลอดทาง

แม้ว่าภารกิจในการทะลวงแนวรบจะเป็นหน้าที่ของกองทหารม้าแถวหน้า แต่ฉินเฟิงที่อยู่ในแถวที่สามก็ยังเสี่ยงอันตรายอย่างมาก

แต่เขาไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นแล้ว เขาโบกดาบยาวไม่หยุด ฟาดฟันศัตรูที่อยู่ทางด้านขวาของเขา เนื่องจากใช้แรงมากเกินไป ทุกครั้งที่ฟันลงบนหมวกเกราะของศัตรู จะมีประกายไฟพวยพุ่งออกมา

จนกระทั่งฉินเฟิงอยู่ห่างจากสวีโม่ไม่ถึงยี่สิบก้าว สวีโม่จึงได้สติกลับมาจากความตกตะลึง เขาอุทานด้วยความประหลาดใจ

“ฉินอ๋อง ท่าน… ท่านมาด้วยตัวเองได้อย่างไร?!”

“ที่นี่อันตรายเกินไป ไม่ควรเสี่ยงอันตรายเพราะข้าเด็ดขาด”

“เร็ว! รีบคุ้มครองฉินอ๋อง หากฉินอ๋องเกิดอันตรายใด ๆ ผลที่ตามมาจะไม่อาจคาดเดาได้!”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของสวีโม่ ฉินเฟิงฟันฆ่าศัตรูที่ขวางทางไปพลางตอบกลับด้วยเสียงคำรามต่ำ “เหลวไหล!”

“เจ้าเป็นพี่น้องข้า ข้าจะทนเห็นเจ้าตกอยู่ในวงล้อมและเลือดต้องหลั่งบนสนามรบได้อย่างไร?”

“เจ้ายังตายไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่ก่อนข้า”

ดวงตาของสวีโม่ชื้นขึ้นในทันที

นับตั้งแต่เขารับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แห่งเป่ยซีก็แทบไม่ได้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฉินเฟิงอีกเลย เพราะพวกเขาทั้งคู่มีตำแหน่งสูงเกินไป ในฐานะหัวใจหลักของกองทัพ หากเกิดความผิดพลาดใด ๆ อาจทำให้กองทัพพ่ายแพ้ และนำไปสู่ความพ่ายแพ้ทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ ไม่ว่าจะเป็นฉินเฟิง สวีโม่ หรือแม้แต่หนิงหู่ผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด ต่างก็แทบจะซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง โดยมุ่งเน้นไปที่การบัญชาการรบเป็นหลัก

เมื่อตำแหน่งสูงขึ้น แม้ความผูกพันฉันพี่น้องยังคงอยู่ แต่ความรู้สึกเลือดร้อนพล่านนั้นได้เย็นลงไปนานแล้ว

แต่ตอนนี้ สวีโม่กลับพบว่า ฉินเฟิงยังคงเป็นฉินเฟิงคนเดิม!

เมื่อรู้ว่าสวีโม่ตกอยู่ในอันตราย ฉินเฟิงผู้เป็นอ๋องแห่งชายแดนเหนือผู้อยู่ใต้คนเดียวเหนือคนนับหมื่น ถึงกับนำกองทหารม้าทมิฬมาช่วยเหลือด้วยตัวเอง

นี่คือความผูกพันที่แน่นแฟ้นเพียงใด?

สวีโม่รู้สึกเลือดเดือดพล่านในทันที ราวกับย้อนกลับไปในช่วงเวลาที่เคยติดตามฉินเฟิงเดินทางพันลี้ เพื่อสังหารเป่ยตี๋และกองทหารม้าที่ใช้วิธีการจู่โจมแบบกองโจร

สวีโม่ปาดน้ำตาออกด้วยมือเดียว ยกหอกแหลนในมือขึ้น แล้วตะโกนเสียงแหบแห้ง “ตามท่านอ๋องบุกเข้าไป!”

แม้ว่าขณะนี้องครักษ์รอบตัวสวีโม่จะเหลือเพียงแปดคนเท่านั้น

แต่ทั้งแปดคนที่กำลังฮึกเหิมอย่างถึงที่สุด กลับปลดปล่อยพลังราวกับกองทัพนับพันนับหมื่น พวกเขายกโล่ขึ้น แล้วตะโกนสุดเสียง

“มาเลย!”

“ไอ้พวกลูกหมา พวกเจ้าอยากฆ่าแม่ทัพของพวกข้ารึ? ฝันไปเถอะ!”

” ฉินอ๋องมาแล้ว พวกเจ้าทั้งหมดจะต้องกลายเป็นผุยผง!”

“ฆ่า!”