บทที่ 124 รายงานบัญชีประจำเดือน

บทที่ 124 รายงานบัญชีประจำเดือน

ฉินเฟิงทุ่มเทความพยายามนับไม่ถ้วนให้กับหอสุราธารหยก หลังจากผ่านอุปสรรคนานับประการในที่สุดหอสุราก็เปิดได้ตามกำหนด ข่าวดีนี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่ายิ่ง “การทดลองเปิดให้บริการเป็นอย่างไรบ้าง? เหล่าปัญญาชนและพวกขอทานในเมืองหลวงพึงพอใจกันหรือไม่”

หลินฉวีฉีนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในหอสุราเมื่อครู่ก็ยังไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ เขาพูดอย่างตื่นเต้น “ทุกอย่างเสร็จสิ้นตามการจัดเตรียมของพี่ฉิน แม้ว่าพ่อครัวในหอสุราจะได้รับการว่าจ้างมาชั่วคราว ทักษะการทำอาหารถือว่าพอผ่านเกณฑ์ แต่ปัญญาชนเหล่านั้นไม่ได้ไปเพื่อรับประทานอาหารตั้งแต่แรก เขาไปที่นั่นเพราะชื่อเสียงของพี่ฉิน”

“หอสุราธารหยกจะเปิดอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้ คนแรกที่มาร้านจะได้รับภาพอักษรของพี่ฉิน หลังจากรู้เรื่องนี้ทุกคนล้วนตื่นเต้น อย่างไรความสามารถทางวรรณกรรม รวมถึงประวัติอันโด่งดังอย่างการปะทะฝีปากกับมหาบัณฑิตเฉิงของท่าน ก็แพร่กระจายในแวดวงปัญญาชนเมืองหลวงมานานแล้ว”

“สำหรับขอทานยิ่งจัดการได้ง่ายกว่ามาก หลังจัดการเรื่องอาหารแล้ว แต่ละคนได้รับรางวัลเป็นเงินหนึ่งตำลึงเงิน พวกเขาต่างก็ตกปากรับคำสัญญาว่า ก่อนหอสุราเปิดในวันพรุ่งนี้ ชื่อหอสุราธารหยกจะเป็นที่รู้จักไปทั่วเมืองหลวงอย่างแน่นอน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลินฉวีฉีกล่าวอย่างไม่แน่ใจ “แต่ข้าน้อยคิดอย่างไรก็ยังคิดไม่ออก แม้ว่านักเดินทางทั้งหมดจากเมืองหลวงจะมาหอสุราของเรา แต่เราก็อาจจะไม่สามารถเอาชนะหอเซียนเมามายได้…”

“เว้นแต่ว่า พี่ฉินจะมีความสามารถในการเชิญชวนลูกค้าเก่าแก่ของหอเซียนเมามายให้มาที่หอสุราธารหยกได้เช่นกัน”

ฉินเฟิงไม่ได้รีบเร่งอธิบาย แต่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว บอกเป็นนัยว่าอีกฝ่ายจะได้เห็นความจริงในวันพรุ่งนี้!

ทั้งคืนนั้น เหมือนว่าทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็นอนไม่หลับเพราะฉินเฟิง

ในห้องหนังสือจวนฉิน ฉินเทียนหู่นั่งอย่างสงบอยู่หลังโต๊ะ ตรวจสอบรายงานกรมกลาโหมฉบับล่าสุดไปพลาง เป่าไอร้อนจากถ้วยชาไปพลาง

เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ฉินเทียนหู่ได้ทราบถึงสิ่งที่บุตรชายทำในหอเซียนเมามายแล้ว

แม้ว่าฉินเทียนหู่จะดูถูกความคิดเรื่องกินอาหารแล้วชักดาบหนี เพราะรู้สึกว่านั่นมันอันธพาลเกินไป ทั้งยังเป็นการดูถูกตระกูลฉิน แต่เรื่องการหารือระดมทุนที่ฉินเฟิงจัดขึ้น ทำให้ดวงตาของเสนาบดีกรมกลาโหมเปล่งประกาย การกระทำของฉินเฟิงเรื่องนี้ไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายในพิธีชำระอาภรณ์ แต่ยังสามารถใช้โอกาสนี้ทำให้ฮ่องเต้จดบันทึกคุณงามความดีของตระกูลฉินได้อีกครั้งด้วย กล่าวได้ว่าได้รับทั้งชื่อเสียงและโชคลาภโดยแท้จริง

หลิ่วหงเหยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะโดยมีสมุดบัญชีกองหนาอยู่ข้าง ๆ นางรายงานบัญชีให้ฉินเทียนหู่ทราบอย่างจริงจัง “บัญชีของเดือนนี้ได้รับการคำนวณเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ค่าใช้จ่ายในจวนก็เหมือนกับที่ผ่านมา เดือนละหมื่นกว่าตำลึงเงินเท่านั้น รายละเอียดต่าง ๆ ของรายจ่ายบันทึกไว้อย่างละเอียดในสมุดบัญชีแล้ว ท่านพ่อสามารถตรวจสอบได้ตลอดเวลาเจ้าค่ะ”

หลังจากได้ยินเช่นนี้ ฉินเทียนหู่ก็วางถ้วยชาลงแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม “ทุกวันนี้ภายใต้การนำของฮ่องเต้ กระแสการใช้จ่ายอย่างประหยัดกำลังเป็นที่นิยมทั่วทั้งเมืองหลวง แม้ว่าตระกูลฉินของเราจะมีขนาดใหญ่ แต่ใช้เงินหลายหมื่นตำลึงเงินต่อเดือนก็ไม่เหมาะสมจริง ๆ ต่อไปจงประหยัดค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นอีกสักหน่อยจะได้ไม่ตกเป็นขี้ปากใครได้”

หลิ่วหงเหยียนพยักหน้ารับคำ นางเอ่ยเสียงเบา “ลูกจดจำคำสอนของท่านพ่อแล้ว นอกจากรายรับและรายจ่ายในจวน ลูกต้องรายงานบัญชีของฉินเฟิงให้ท่านพ่อทราบหรือไม่เจ้าคะ”

ฉินเทียนหู่ไม่เคยสนใจบัญชีของฉินเฟิง ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้ใช้จ่ายมากเกินควร เขาก็ปิดตาข้างหนึ่งอยู่เสมอ เพราะอย่างไรเสียในฐานะบุตรหลานในเมืองหลวงจะให้ลูกชายยากจนเกินไปก็ไม่ควร

แต่ช่วงนี้ฉินเฟิงทำตัวเอิกเกริกเกินไป อย่าว่าแต่การใช้เงินเพราะชอบพนันกับผู้อื่นเลย แม้แต่อุตสาหกรรมน้ำตาลและหอสุราก็ต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

รายรับเท่าไหร่เขาไม่สนใจ ในมุมมองของฉินเทียนหู่ ช่วงแรกอย่าให้ขาดทุนมากเกินไปก็นับว่าเป็นบุญโขแล้ว