บทที่ 1240 สถานการณ์เฉียดตาย

บทที่ 1240 สถานการณ์เฉียดตาย

เมื่อถูกกองที่เจ็ดโจมตี ทหารฝ่ายศัตรูไม่เพียงแต่ไม่ได้แตกพ่าย แต่กลับโจมตีอย่างดุเดือดยิ่งขึ้น

จะไม่ยอมให้เหยื่อที่อยู่ในมือหลุดรอดไปได้!

เนื่องจากอยู่ใกล้ฉินเฟิงมากแล้ว หากสามารถจับตัวเขาได้ ไม่ว่าจะยังมีชีวิตอยู่หรือเสียชีวิตไปแล้ว พวกมันก็จะได้รับความดีความชอบอันยิ่งใหญ่

เพื่อป้องกันไม่ให้กองที่เจ็ดเข้าใกล้ฉินเฟิงแม่ทัพศัตรูที่อยู่ตรงกลางนำทหารองครักษ์ออกสกัดด้วยตัวเอง มุ่งมั่นที่จะสกัดกั้นกองกำลังเสริมทั้งหมดไว้นอกสนามรบ ไม่ยอมให้พวกมันเข้าใกล้ฉินเฟิงแม้แต่น้อย

“ทุกคนตั้งสติให้ดี รีบตัดหัวฉินเฟิงมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

“เพื่อจับฉินเฟิงพวกเรายอมสละโอกาสที่ดีที่สุดในการบุกแนวตะวันออก หากปล่อยฉินเฟิงหนีไปอีก การสูญเสียทั้งหมดก็จะสูญเปล่า”

“ต่อให้เหลือทหารเพียงคนเดียว ก็ต้องสู้จนสุดกำลัง!”

เสียงตะโกนของแม่ทัพศัตรูก้องไปทั่วสนามรบ ทหารแดนใต้รอบข้างพุ่งเข้าหาฉินเฟิงราวกับคนบ้า

แม้ฉินเฟิงจะมองไม่เห็นกองกำลังเสริม แต่จากความสับสนชั่วครู่ของศัตรูตรงหน้า ทำให้เขาตัดสินใจได้ว่ากองกำลังเสริมต้องมาถึงแล้วแน่นอน

เขาต้านการโจมตีของศัตรูพลางตะโกนใส่กองทหารม้าทมิฬที่อยู่ข้างกาย

“อดทนไว้! กองกำลังเสริมมาถึงแล้ว ทุกคนต้องอดทนไว้ ทุกคนต้องมีชีวิตกลับไป”

“อดทนอีกหนึ่งก้านธูปเท่านั้น!”

ต้องรู้ไว้ว่า แม้แต่ในสภาวะที่ดีที่สุดของกองทหารม้าทมิฬที่มีพลังเต็มเปี่ยม การจะต่อสู้อย่างเข้มข้นเป็นเวลาหนึ่งก้านธูป ก็นับว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

ทหารเกราะหนักที่ต่อสู้ระยะประชิด ล้วนอาศัยชุดเกราะป้องกัน เพื่อทำการต่อสู้แบบยืดเยื้อ จำนวนศัตรูที่สังหารได้กลับไม่มากนัก

หัวใจสำคัญคือ ประหยัดแรงเท่าที่จะประหยัดได้

ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ ทหารเกราะหนักไม่ได้พ่ายแพ้เพราะถูกโจมตี แต่พ่ายแพ้เพราะความเหนื่อยล้า

และตอนนี้ กองทหารม้าทมิฬทั้งหมดหมดเรี่ยวแรงแล้ว ทุกครั้งที่ยกอาวุธขึ้น พวกเขาต้องใช้แรงทั้งหมดที่มี ในสภาพเช่นนี้ พวกเขากลับต้องยืนหยัดต่อไปอีกหนึ่งก้านธูป

สำหรับกองทหารม้าทมิฬแล้ว นี่เป็นการทดสอบขีดจำกัดทางร่างกายอย่างแท้จริง

แต่พวกเขารู้ดีว่า หากวางอาวุธลง พวกเขาจะถูกศัตรูสังหาร พวกเขาจึงได้แต่กัดฟันสู้อย่างสุดกำลัง

กองทหารม้าทมิฬบางคนที่ถึงขีดจำกัดแล้ว เหนื่อยจนแทบยืนไม่อยู่ ดวงตาแดงก่ำ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน พวกเขาแทบจะยืนหยัดอยู่ได้ด้วยใจเพียงอย่างเดียว

“ตายซะ!”

กองทหารม้าทมิฬคนหนึ่งกัดฟันกรามจนมีเสียงดังกรอด ปล่อยเสียงคำรามต่ำ ๆ ที่สั่นเครือ สองแขนออกแรงฟันด้วยขว้านด้ามยาว

เมื่อขวานด้ามยาวฟันลงบนร่างของศัตรูที่สวมเกราะเพียงครึ่งตัวตรงหน้า กลับทำให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หากอยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์ การโจมตีครั้งนี้ของกองทหารม้าทมิฬเพียงพอที่จะฟันอีกฝ่ายขาดทั้งคนทั้งเกราะ!

ไม่เพียงแต่ไม่สามารถโจมตีได้แล้ว แม้แต่การป้องกันก็กำลังอยู่ในขั้นวิกฤติ

พวกกองทหารม้าทมิฬที่มีหน้าที่ถือโล่ใหญ่ ป้องกันลูกธนูและการโจมตีจากด้านข้าง รวมถึงทำลายแนวรบของศัตรู แทบจะทรุดลงบนโล่ทั้งหมด อาศัยน้ำหนักตัวเองค้ำยันโล่เอาไว้

แม้ว่ารอบข้างจะมีหอกแทงเข้ามาไม่หยุด พวกเขาก็ไม่สนใจที่จะต่อต้านแล้ว เพียงแค่อาศัยเกราะหนักที่สวมใส่รับการโจมตีเท่านั้น

ในตอนนี้ รอบตัวฉินเฟิงเหลือกองทหารม้าทมิฬเพียงเก้าสิบคนเท่านั้น!

เพียงเก้าสิบคน และทุกคนหมดแรงแล้ว หากต้องการประคองสถานการณ์จนกว่ากองกำลังเสริมจะมาถึง เว้นแต่จะเกิดปาฏิหาริย์เท่านั้น

สวีโม่ก็เหนื่อยจนร่างกายโงนเงน ตาพร่ามัว แม้แต่มือที่กำด้ามหอกยาวก็สั่นอย่างรุนแรง

เพียงชั่วขณะที่เสียสมาธิ ไหล่ซ้ายของสวีโม่ก็ถูกแหลนแทงเข้า ปลายหอกแทงเข้าตามรอยต่อของเกราะที่ไหล่อย่างแม่นยำ ในพริบตาเลือดก็ย้อมเกราะเป็นสีแดงเป็นบริเวณกว้าง