บทที่ 1242 เรื่องตลกก่อนตาย

บทที่ 1242 เรื่องตลกก่อนตาย

ฉินเฟิงและสวีโม่ต่างโบกอาวุธไปมา สังหารศัตรูที่บุกเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

แหลนหอกที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทางราวกับสายฝน ปักเข้าที่ร่างของทั้งสอง ปลายหอกกระทบกับชุดเกราะ ส่งเสียงดังไม่หยุด

หากเป็นการตั้งท่าและแทงอย่างเต็มแรง การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะทะลุชุดเกราะของทั้งสองคน

แต่เนื่องจากรอบข้างเต็มไปด้วยศัตรู คนเบียดคน อาวุธยาวไม่สามารถใช้ได้อย่างเต็มที่ ทำให้การโจมตีแต่ละครั้งของศัตรูไม่สามารถใช้แรงได้เต็มที่ สำหรับฉินเฟิงและสวีโม่แล้ว การโจมตีทั้งหมดสามารถแบ่งได้เป็นสองประเภท คือทะลุเกราะหรือไม่ทะลุเกราะ ไม่มีสถานะตรงกลาง

หากศัตรูแทงไม่เข้าเกราะ การโจมตีก็เหมือนแค่เกา ไม่สร้างความเสียหายใด ๆ

ทหารแดนใต้ถูกฉินเฟิงและสวีโม่สังหารทีละคน ซากศพรอบ ๆ นับวันยิ่งกองสูงขึ้น

ทั้งสองจำไม่ได้ว่าตนเองฆ่าคนไปมากเท่าไร พวกเขาเพียงแต่ยึดมั่นในความเชื่อเดียว ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ ก็จะไม่หยุดต่อสู้

“สวีโม่! ข้าขอโทษเจ้า!”

“ติดตามข้ามานานขนาดนี้ ยังไม่ทันได้มีภรรยาก็ต้องมาตายในสนามรบเสียแล้ว ตระกูลสวีของเจ้าคงจะสิ้นสกุลแน่!”

แม้ในยามนี้ ฉินเฟิงยังมีอารมณ์ห่วงเรื่องการแต่งงานของสวีโม่

สวีโม่แทงศัตรูตรงหน้าจนตาย แล้วหัวเราะพลางหอบแฮ่ก ๆ

“ฉินอ๋อง… ชิ! ใกล้ตายแล้ว ยังจะเรียกว่าอ๋องอีก!”

“พี่ฉินนี่เจ้าช่างหูตาปิดเสียจริง ข้าน่ะมีคนรักอยู่แล้ว ตั้งใจว่าจบศึกนี้จะกลับไปแต่งงาน แต่มาตายเสียก่อน คงจบกันแค่นี้”

“ส่วนตระกูลสวีของข้า ย่อมไม่มีวันสิ้นสกุลหรอก ข้าร่างกายแข็งแรง ทำสำเร็จในครั้งเดียว!”

เป็นผู้ชายด้วยกัน ย่อมเข้าใจความหมายของคำพูดของสวีโม่

ฉินเฟิงไม่คิดว่าสวีโม่คนที่มีคิ้วหนาตาโตเช่นนี้ จะเงียบเชียบซ่อนความเจ้าชู้ไว้ มีคนรักโดยไม่ให้ใครรู้ แถมยังสืบทอดเชื้อสายไว้เรียบร้อยแล้ว

นี่ก็ถือว่าได้สมความปรารถนาหนึ่งของฉินเฟิงแต่ปากของเขายังคงด่าออกมา

“เสียดายที่ข้ายังคอยเป็นห่วงเจ้าอยู่ตลอด”

“หากรู้แต่แรกว่าตระกูลสวีของพวกเจ้ามีทายาทแล้ว ข้าจะมาช่วยเจ้าทำไมกัน?”

พอได้ยินคำพูดนี้ สวีโม่รู้สึกซาบซึ้งใจอีกครั้ง

ที่แท้ฉินเฟิงยอมเสี่ยงทุกอย่างมาช่วยเขา ก็เพราะกังวลเรื่องนี้

ขณะที่สวีโม่กำลังรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง เอวของเขาก็ถูกกระแทกอย่างแรง ตะบองฟาดลงบนเกราะอย่างหนักหน่วง

แม้จะเพียงแค่ทำให้เกราะบริเวณเอวบุบเข้าไป แต่แรงกระแทกที่ส่งผ่านเข้าไปข้างใน ทำให้สวีโม่ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เขารู้สึกเหมือนไตทั้งหมดกำลังจะแตกละเอียด ร่างกายโซเซล้มลงกับพื้นทันที

เกือบจะในเวลาเดียวกัน หอกสิบกว่าเล่มก็พุ่งเข้ามาแทงใส่สวีโม่

ในช่วงเวลาคับขัน ฉินเฟิงพลันกวัดแกว่งดาบด้ามยาวในมืออย่างรุนแรง ผลักดันการโจมตีรอบข้างทั้งหมดให้ถอยออกไป ปกป้องสวีโม่อย่างสุดความสามารถ

“เป็นอย่างไรบ้าง ตายหรือยัง?!”

สวีโม่เจ็บจนสูดลมหายใจเย็นเฉียบ หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ

“ตาย… ตายไม่ได้หรอก แต่เจ็บแทบตายเลย!”

“ระวังหน่อย มีศัตรูที่ถืออาวุธแอบเข้ามาแล้ว”

แทบจะในทันทีที่สวีโม่พูดจบ ฉินเฟิงก็รู้สึกว่าศีรษะมีเสียงอื้ออึงขึ้นมา ตรงหน้าพลันหมุนคว้างราวกับฟ้าดินพลิกกลับ

แม้เขาจะระมัดระวังเพียงใด ก็ไม่อาจป้องกันศัตรูรอบข้างได้ทั้งหมด เพียงแค่เผลอไปนิด ก็จะถูกศัตรูโจมตีจากจุดบอด

ค้อนแตงทองหนึ่งอัน ฉวยโอกาสในความวุ่นวายฟาดลงบนหมวกเกราะของฉินเฟิงฉินเฟิงรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางกระหม่อม ทั้งร่างโซเซไปมา รีบปักด้ามดาบลงบนพื้น จึงทรงตัวไว้ได้

แต่ข้างหูกลับมีเสียงหึ่ง ๆ ได้แต่เห็นสวีโม่อ้าปากพูดไม่หยุด ราวกับกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่ได้ยินอะไรเลย

การโจมตีครั้งนี้เกือบคร่าชีวิตฉินเฟิง