บทที่ 1267 ดาบชี้ไปยังเมืองหลวง

บทที่ 1267 ดาบชี้ไปยังเมืองหลวง

การมีครอบครัวและมิตรสหายมากมายเช่นนี้ ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ รู้สึกว่าการได้มาเกิดบนโลกนี้ไม่ได้สูญเปล่า

เพื่อปกป้องครอบครัว ‘อันเป็นที่รัก’ เหล่านี้ ฉินเฟิงพร้อมที่จะเสียสละทุกอย่าง แม้ต้องเป็นศัตรูกับฟ้าดิน!

ภายใต้สายตาของครอบครัวและมิตรสหาย ฉินเฟิงหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับจางจงไห่อย่างเด็ดเดี่ยว น้ำเสียงที่หนักแน่นทรงพลัง ดังก้องไปทั่วบริเวณไม่หยุด

“ใต้เท้าจาง ท่านก็เห็นแล้ว ว่าครอบครัวและมิตรสหายเหล่านี้ฝากความหวังไว้กับข้ามากเพียงใด ข้าจะทำให้พวกเขาผิดหวังได้อย่างไร?”

“ภายในเวลาหนึ่งก้านธูป หากกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ยังไม่ถอนกำลัง ก็เท่ากับประกาศสงครามกับชายแดนเหนือ”

“วันนี้ ณ ที่นี้ ระหว่างท่านกับข้า มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดออกไปได้”

แทบจะในทันทีที่เสียงพูดจบลง จ้าวเจิ้นไห่ก็นำทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีสิบกว่านาย กระจายตัวเป็นรูปพัด ธนูและกลไกในมือของพวกเขาทั้งหมดเล็งไปที่จางจงไห่

เพียงแค่ฉินเฟิงออกคำสั่ง พวกเขาก็พร้อมจะสังหารจางจงไห่ในทันที

คนในตระกูลฉินที่อยู่ที่นั่น ใจรู้สึกซับซ้อนอย่างไม่ต้องสงสัย ไม่เพียงแต่มีความยินดี แต่ยังมีความตึงเครียด

คนตระกูลฉินรู้ดีว่า ในโลกนี้ ไม่มีผู้ใดหรืออำนาจใด ที่จะสามารถคุกคามความปลอดภัยของคนตระกูลฉินได้ ภายใต้การปกป้องของฉินเฟิง

แม้ทุกคนจะเข้าใจว่า ฉินเฟิงจะต้องหักหน้ากับฮ่องเต้ต้าเหลียงอย่างถึงที่สุด เพื่อปกป้องคนตระกูลฉิน

แต่เมื่อช่วงเวลานั้นมาถึงจริง ๆ หัวใจของทุกคนก็ยังคงแขวนลอยด้วยความกังวล

แต่เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาของฉินเฟิง กลับมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความร้อนแรงและความเลื่อมใส

การได้อยู่รับใช้ภายใต้ผู้นำเช่นฉินเฟิง ถือเป็นเกียรติของพวกเขา ดังคำที่ว่า ‘ทหารขลาดคนเดียว แม่ทัพขลาดทั้งกอง’ ภายใต้การนำของฉินเฟิง ไม่ว่าจะเป็นทหารองครักษ์ค่ายเทียนจี กองทหารม้าทมิฬหรือแม้แต่ทหารม้าเบาแห่งเป่ยซี ต่างแสดงให้เห็นถึงพลังใจและขวัญกำลังใจที่เหนือกว่าทหารรักษาพระองค์

จางจงไห่รู้สึกได้ถึงกระแสอำนาจอันเฉียบคมที่แผ่ออกมาจากฉินเฟิง รวมถึงกองทัพอันดุดันจากชายแดนเหนือเบื้องหน้า เขาย่อมเผชิญกับแรงกดดันมหาศาลที่ไม่เคยพบมาก่อน

“ฉินเฟิง เจ้าจะกบฏจริง ๆ หรือ?!”

จางจงไห่แทบจะกัดฟันตะโกนถามเสียงดัง

แต่ฉินเฟิงไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เสียงคำรามราวเสียงเสือดังสนั่นไปทั่วบริเวณทันที

“กบฏแล้วอย่างไร!”

“ตระกูลฉินของข้าทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อแคว้นเหลียงจนสุดกำลังกาย ยอมเสียสละทุกสิ่ง แต่ฮ่องเต้ต้าเหลียง เพื่อรวบรวมอำนาจ กลับไม่ลังเลที่จะลงมือกับคนตระกูลฉินของข้า”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ขอแยกทางกัน!”

“ข้า ฉินเฟิงถือว่าตนเป็นขุนนางผู้จงรักภักดี แต่ไม่ใช่ขุนนางผู้ภักดีอย่างโง่เขลา”

สัมผัสได้ถึงเจตนาต่อสู้อันแข็งแกร่งของฉินเฟิง ไม่ว่าจะเป็นจางจงไห่ จ้าวหลี หรือแม้แต่เหล่าทหารกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ที่อยู่เบื้องหลัง ทุกคนต่างเข้าใจว่า การต่อสู้ในวันนี้ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว

ฝ่ามือของทุกคนเริ่มมีเหงื่อซึม โดยเฉพาะจางจงไห่ เพราะเขาถูกธนูและกลไกของทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีเล็งไว้แล้ว

ในชั่วพริบตาที่สองฝ่ายเปิดฉากรบ จางจงไห่ก็จะถูกกำจัดทันที

ในชั่วขณะนั้น เหล่าทหารของกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ต่างสีหน้าตกตะลึง พวกเขาอดไม่ได้ที่จะถกเถียงกันอย่างดุเดือด

“หรือว่าพวกเราจะต้องสู้กับฉินเฟิงจริง ๆ?”

“ถึงตอนนี้แล้ว ยังจะหวังอะไรอีกหรือ? ศึกวันนี้ ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว!”

“ทุกคนใจเย็น ๆ ถึงแม้ฉินเฟิงจะมีผลงานเป็นเลิศ แต่ก็ไม่ใช่คนที่เอาชนะไม่ได้โดยสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้ที่ชายแดนใต้ เขาก็เกือบจะถูกข้าศึกทำให้เหนื่อยตายไม่ใช่หรือไง?”

“พูด…พูดถูกแล้ว พวกเรามีกำลังทหารเหนือกว่า อีกทั้งที่นี่ยังเป็นเขตจิงจีซึ่งเป็นบ้านของพวกเรา หากต้องต่อสู้กันจริง ๆ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องแพ้”

“นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องกำลังทหาร แต่เป็นเรื่องขวัญกำลังใจ อย่าเพิ่งขี้ขลาดก่อนจะได้สู้ ทุกคนตั้งสติให้ดี”

เมื่อเหล่าทหารของกองทัพมังกรซ่อนพยัคฆ์ปรับสภาพจิตใจอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดพวกเขาก็รวบรวมความกล้าที่จะต่อสู้กับฉินเฟิงได้บ้าง แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อยก็ตาม

การรบระหว่างสองฝ่ายพร้อมปะทุขึ้นในพริบตา