บทที่ 1271 ผู้บงการเบื้องหลังของอู๋เหอลี่

บทที่ 1271 ผู้บงการเบื้องหลังของอู๋เหอลี่

ในที่เกิดเหตุเหลือเพียงอู๋เหอลี่คนเดียว ความพยายามอย่างถึงที่สุดของเขา การเดิมพันด้วยชีวิต สุดท้ายกลับกลายเป็นเรื่องตลก

เมื่อเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีผู้แข็งแกร่งที่สุด ภายใต้การนำของฉินเฟิง การโจมตีทั้งหมดของอู๋เหอลี่ ก็เหมือนกับการเอาไข่ไปกระทบหิน

อู๋เหอลี่ย่อมไม่ยอมตกเป็นเชลยของฉินเฟิง เขายกแหลนในมือขึ้น เริ่มการโจมตีแบบฆ่าตัวตายใส่ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจี หวังเพียงว่าทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีจะฆ่าเขาทิ้งเสีย

“ไปตายซะ!”

“ฉินเฟิง ต่อให้ข้ากลายเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเด็ดขาด!”

อู๋เหอลี่โจมตีอย่างรุนแรงใส่ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีที่อยู่ตรงหน้า แต่ทหารองครักษ์ผู้นั้นกลับไม่ตอบโต้เลย เพียงแค่ยกโล่ขึ้น ไม่ถอย แต่กลับพุ่งเข้าชน กระแทกเข้ากับปลายแหลนของอู๋เหอลี่

เนื่องจากทั้งสองฝ่ายออกแรงพร้อมกัน ด้ามแหลนทนแรงกระแทกอันมหาศาลไม่ไหว จึงสะบั้นหักลงทันที

ในวินาทีถัดมา อู๋เหอลี่ถูกทหารองครักษ์สามนายกดลงกับพื้นทันที

ไม่จำเป็นต้องออกแรงกดด้วยซ้ำ พวกทหารองครักษ์สวมชุดเกราะ เพียงแค่กดทับลงบนอู๋เหอลี่ เขาก็ขยับไม่ได้แล้ว

อู๋เหอลี่ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยเส้นเลือด อีกฝ่ายส่งเสียงคำรามไม่หยุด

“ฆ่าข้าเสีย!”

“พวกเจ้าฆ่าข้าเสียเถอะ!”

“ฉินเฟิง จะฆ่าจะเชือดข้า ก็ตามใจเจ้าเถิด!”

ตามหลักการแล้ว สำหรับอันธพาลอย่างอู๋เหอลี่ ฉินเฟิงคงไม่ลังเลแม้แต่น้อย สั่งประหารเขาไปเลยก็สิ้นเรื่อง

แต่ตอนนี้ฉินเฟิงกลับรู้สึกแปลกใจ ไม่ว่าอู๋เหอลี่จะรอดออกมาจากเทือกเขาฉีเหลียนได้อย่างไร เขาควรจะหลบซ่อนตัว ไม่ใช่มาหาฉินเฟิงเพื่อแก้แค้นเช่นนี้

ฉินเฟิงอยากรู้แรงจูงใจของอู๋เหอลี่ให้ชัดเจน จึงสั่งให้ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีมัดอู๋เหอลี่ไว้

มองดูอู๋เหอลี่ที่ถูกจับได้ในที่สุด ฉินเฟิงก็ได้ปลดเปลื้องเรื่องค้างคาในใจ

“พวกเราสองคนก็เป็นคนรู้จักเก่าคนแก่กัน ตอนนั้นที่ชายแดนใต้ ข้าต้องใช้ความพยายามไม่น้อยเพื่อจับเจ้า”

“พูดมาเถอะ เหตุใดเจ้าถึงไม่เลือกทางรอด กลับยืนกรานมาหาที่ตายที่นี่?”

เผชิญหน้ากับการซักถามของฉินเฟิง เป็นไปตามที่คาดไว้ อู๋เหอลี่ไม่ให้ความร่วมมือเลย เขาเพียงจ้องมองฉินเฟิงด้วยความเคียดแค้น มองฉินเฟิงราวกับศัตรูคู่อาฆาต

นอกจากนั้น เขาไม่ยอมพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว

แม้ฉินเฟิงจะรู้จักอู๋เหอลี่มานานแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบอู๋เหอลี่ในระยะใกล้เช่นนี้

เห็นว่าเขาไม่ยอมร่วมมือ ฉินเฟิงก็ไม่รีบร้อน นั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าอู๋เหอลี่ จ้องมองเขาในระยะประชิด

“ก่อนหน้านี้เพื่อจับเจ้า ข้าส่งองครักษ์เสื้อแพรไปยังแคว้นเยว่จ้าว เพื่อสืบหาข้อมูลของเจ้า รวมถึงครอบครัวและญาติพี่น้อง”

“ที่บ้านเจ้ายังมีภรรยาและลูกสองคน ใช่หรือไม่?”

ฉินเฟิงได้รับข้อมูลที่แม่นยำของอู๋เหอลี่มานานแล้ว แต่ก็ไม่ได้ดำเนินการใด ๆ ต่อ

ถึงอย่างไร แม้อู๋เหอลี่จะมีความผิดมหันต์เพียงใด ก็ไม่ควรลงโทษไปถึงครอบครัวของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น ตามรายงานขององครักษ์เสื้อแพร ครอบครัวของอู๋เหอลี่ล้วนเป็นสามัญชนที่ซื่อสัตย์มาก ภรรยาเลี้ยงชีพด้วยการเย็บปักถักร้อย ลูกสาวทั้งสองแม้จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ออกเรือน ทำงานไร่นาอยู่ที่บ้าน

ส่วนอู๋เหอลี่นั้น เข้าร่วมกองทัพมาหลายปี เพราะพ่ายแพ้ในการศึก จึงฉวยโอกาสหนีทัพ เดินทางมายังต้าเหลียงเพื่อหาเลี้ยงชีพ

อาจกล่าวได้ว่า การกระทำทั้งหมดของอู๋เหอลี่ ล้วนเพื่อให้ตนเองได้ลืมตาอ้าปาก และให้ครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้น

แม้เจตนารมณ์แรกเริ่มนั้นดี แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความผิดมหันต์ของอู๋เหอลี่แต่อย่างใด

เมื่อได้ยินฉินเฟิงพูดถึงครอบครัว อู๋เหอลี่คิดว่าฉินเฟิงกำลังข่มขู่เขา จึงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยวด้วยเสีบงอันแหบแห้ง

“ฉินเฟิง เจ้าสัตว์เดรัจฉาน อ๋องแห่งชายแดนเหนืออะไรกัน เจ้ามันก็แค่คนสารเลว!”

“มีอะไรก็มาที่ข้าคนเดียว เหตุใดต้องเดินทางไกลพันลี้ไปทำร้ายครอบครัวของข้าด้วย?”

อะไรนะ?

เมื่อได้ยินคำพูดของอู๋เหอลี่ ฉินเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

“ข้าเคยลงมือกับครอบครัวเจ้าเมื่อไร?”