บทที่ 1272 จิตใจของฮ่องเต้ช่างอำมหิตที่สุด

บทที่ 1272 จิตใจของฮ่องเต้ช่างอำมหิตที่สุด

ฉินเฟิงและจ้าวเจิ้นไห่สบตากัน เห็นได้ชัดว่าอู๋เหอลี่ไม่ได้กำลังโกหก และในตอนนี้เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกด้วย

แต่ฉินเฟิงเพื่อความไม่ประมาท ก็ยังถามอีกประโยคว่า “เจ้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าเป็นหน่วยองครักษ์ชุดดำ? จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าตระกูลใหญ่ทางชายแดนใต้ส่งคนมาปลอมตัว?”

อู๋เหอลี่ส่ายหน้า สายตาแน่วแน่

“คนผู้นั้น เพื่อให้ข้าเชื่อใจ จึงแสดงตัวตนออกมาเอง ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ของหน่วยองครักษ์ชุดดำมาก่อน รู้ว่าหน่วยองครักษ์ชุดดำมีความสามารถสูงมากในการสืบหาข่าวสาร ข้าจึงเชื่อในคำพูดของเขาอย่างสนิทใจ”

“อีกทั้งคนผู้นั้นพูดสำเนียงทางเหนือ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือลักษณะท่าทาง ล้วนไม่ใช่สิ่งที่แสร้งทำขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”

“ที่สำคัญที่สุดคือ เขารู้เส้นทางการเดินทางของท่านอย่างละเอียด และด้วยเหตุนี้เอง ข้าจึงสามารถซุ่มโจมตีท่านที่นี่ได้ ภายใต้การชี้นำของเขาตลอด”

ฉินเฟิงจมอยู่ในความเงียบโดยไม่รู้ตัว

เนื่องจากก่อนหน้านี้หน่วยองครักษ์ชุดดำเกือบถูกกวาดล้าง เพื่อความสะดวกให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงได้รับรู้ข่าวสาร ฉินเฟิงจึงได้แบ่งปันข้อมูลข่าวกรองขององครักษ์เสื้อแพรให้กับฮ่องเต้ต้าเหลียง

การที่หน่วยองครักษ์ชุดดำรู้ความเคลื่อนไหวของฉินเฟิง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

อีกฝ่ายยังเปิดเผยข่าวที่แม่นยำให้กับอู๋เหอลี่ ให้เขามาลอบสังหารฉินเฟิงที่นี่

หากสำเร็จ ย่อมเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียบ หากล้มเหลว ฉินเฟิงก็จะสังหารอู๋เหอลี่อย่างไม่ลังเล และจะไม่พัวพันไปถึงหน่วยองครักษ์ชุดดำ

พวกเขาผิดพลาดตรงที่ ไม่ได้คาดการณ์ว่าฉินเฟิงจะ ‘สนใจ’ อู๋เหอลี่มากถึงเพียงนี้ จึงให้เวลาอู๋เหอลี่ได้พูด

ยิ่งไม่ได้คาดคิดว่า จ้าวเจิ้นไห่จะระมัดระวังถึงเพียงนี้ ก่อนจะประหารยังต้องสอบถามถึงผู้อยู่เบื้องหลังอู๋เหอลี่อีก

เห็นได้ชัดว่าหน่วยองครักษ์ชุดดำชุดใหม่นี้ เมื่อเทียบกับหน่วยองครักษ์ชุดดำชุดเก่าแล้ว ด้อยกว่าไม่ใช่น้อย

สีหน้าของฉินเฟิงค่อย ๆ เย็นชาลง เขาเคยคิดว่าเพื่อครอบครัว จะตัดขาดกับฮ่องเต้ต้าเหลียง แต่ไม่เคยคิดว่าฮ่องเต้ต้าเหลียงจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ ถึงกับส่งคนมาลอบสังหารเขา

จิตใจของจักรพรรดิช่างอำมหิตที่สุด!

ฉินเฟิงผิดหวังอย่างสิ้นเชิงกับฮ่องเต้ต้าเหลียง ความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้และขุนนาง ก็ถือว่าจบสิ้นแต่เพียงเท่านี้

เมื่อสอบถามถึงผู้อยู่เบื้องหลังได้แล้ว จ้าวเจิ้นไห่ก็ไม่เสียเวลาอีกต่อไป

แต่ในขณะที่จ้าวเจิ้นไห่กำลังเตรียมจะสังหารอู๋เหอลี่โดยตรง กลับถูกฉินเฟิงยื่นมือห้ามไว้

“เดี๋ยวก่อน”

ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงของอู๋เหอลี่ ฉินเฟิงกล่าวเสียงเย็นชาว่า “อย่าเข้าใจผิด เจ้าทำร้ายราษฎรของต้าเหลียงมากมายในชายแดนใต้ ข้าไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่แน่นอน”

“แต่ก่อนที่เจ้าจะตาย ข้าจะให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะคว้ามันไว้ได้หรือไม่”

“เจ้าสามารถรอดชีวิตออกมาจากเทือกเขาฉีเหลียนได้ แสดงว่าเจ้ามีความสามารถไม่ธรรมดา นับจากนี้ไป ทุกครั้งที่เจ้าสังหารหน่วยองครักษ์ชุดดำได้หนึ่งคน อ๋องผู้นี้จะให้เงินเจ้าห้าสิบตำลึงเงิน”

“ยิ่งสังหารได้มาก เงินก็ยิ่งมาก”

“หลังจากเจ้าตายแล้ว เงินทั้งหมด อ๋องผู้นี้จะส่งไปให้คนในครอบครัวของเจ้าเอง”

“เจ้ายินดีหรือไม่ ที่จะสะสมความมั่งคั่งให้กับครอบครัวของเจ้าก่อนตาย เพื่อให้พวกเขามีชีวิตที่ดีในบั้นปลายชีวิตก่อนตายหรือไม่?”

ได้ยินคำพูดของฉินเฟิง อู๋เหอลี่พลันใจเต้น

อย่างไรเสีย เจตนารมณ์แรกเริ่มที่เขามายังต้าเหลียง ก็เพื่อสร้างชื่อเสียง และให้คนในครอบครัวไม่ต้องทนหิวโหยอีกต่อไป

หากสามารถบรรลุความปรารถนาตลอดชีวิตให้สำเร็จก่อนตาย ก็ถือว่าตายอย่างคุ้มค่าแล้ว

อู๋เหอลี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย กล่าวออกมาโดยไม่ลังเล

“ด้วยฐานะและตำแหน่งของท่าน ย่อมไม่ต้องลดตัวมาหลอกลวงข้า”

“ศีรษะของหน่วยองครักษ์ชุดดำหนึ่งคนมีค่าห้าสิบตำลึงเงิน เพียงแค่สังหารสิบคนก็เป็นห้าร้อยตำลึงเงิน เพียงพอให้ครอบครัวของข้าไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปชั่วชีวิต”

“หากสังหารหนึ่งร้อยคน ก็จะทำให้พวกเขาได้ใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือย”

“ข้ารับงานนี้!”