ตอนที่ 1272
บทที่ 1274 คนผู้นี้ไม่ใช่ปลาในบ่อ
October 22, 2026
บทที่ 1274 คนผู้นี้ไม่ใช่ปลาในบ่อ
จิ่งเชียนอิ่งแค่นเสียงเบาอย่างดูถูก พลางกล่าวอย่างดูแคลนว่า “คนละหนึ่งวัน ผลัดกันอยู่เป็นเพื่อนงั้นรึ? เจ้าช่างคิดเรื่องดี ๆ ออกจริง!”
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้หรือไร?”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา จิ่งเชียนอิ่งถึงกับพูดไม่ออกทันที นางหันไปมองหลี่เซียวหลาน แล้วกล่าวอย่างสำนึกผิดว่า “พี่สาว ท่านอย่าเข้าใจผิดนะ ข้า…”
ยังไม่ทันที่จิ่งเชียนอิ่งจะอธิบายจบ หลี่เซียวหลานก็ยิ้มพลางส่ายศีรษะ
“ไม่เป็นไร ข้าไม่สนใจเรื่องนี้มานานแล้ว”
“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฝ่าบาทไม่เคยมีความรู้สึกแบบพ่อลูกกับข้าเลย ในสายตาของเขา ข้าเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น”
“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเติบโตมากับท่านแม่ที่อำเภอเป่ยซีตั้งแต่เด็ก ข้าก็ไม่มีความรู้สึกอะไรต่อฝ่าบาทเช่นกัน”
“เขารู้ดีว่าตระกูลฉินมีความสำคัญเพียงใดในใจข้า แต่เพื่อรักษาอำนาจในมือ เขาก็ยังลงมือกับคนตระกูลฉินโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย”
“เพียงแค่เรื่องนี้ ความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างพวกเรา ก็ขาดสะบั้นลงแล้ว”
กล่าวถึงตรงนี้ หลี่เซียวหลานมองไปที่ฉินเฟิง แล้วพูดอะไรบางอย่างที่น่าตกใจออกมา
“ชายแดนเหนือกับราชสำนัก ย่อมต้องทำสงครามกันในท้ายที่สุด”
“สามีกับฝ่าบาท ก็จะต้องเผชิญหน้ากันในสนามรบไม่ช้าก็เร็ว”
“หากสามีแพ้ ข้าก็จะตายตามสามีไป แต่หากสามีชนะ ก็จะไม่มีอะไรแตกต่างจากฮ่องเต้แล้ว”
“ดังนั้น มาถึงขั้นนี้แล้ว น้องสาวพูดอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอีกต่อไปแล้ว”
แม้แต่หลี่เซียวหลานยังพูดเช่นนี้แล้ว จิ่งเชียนอิ่งย่อมไม่ติดใจอีกต่อไป นางและสตรีทั้งสามคนหันไปมองฉินเฟิงพร้อมกัน
แต่กลับพบว่าฉินเฟิงกำลังเอามือประสานท้ายทอย ขาไขว่ห้าง นั่งพิงเก้าอี้เอนกายอย่างสบายอารมณ์ กำลังชื่นชมทิวทัศน์งดงามตรงหน้า
สตรีทั้งสี่มองหน้ากันไปมา จากนั้นก็พร้อมใจกันส่ายหน้าและหัวเราะขื่น ๆ
“สามี ไหนเลยจะมีบารมีของฮ่องเต้เลยสักนิด?”
“ใช่แล้ว ในใต้หล้านี้ มีเพียงสามีเท่านั้น ที่ไม่มีท่าทีของเชื้อพระวงศ์ที่สุด”
“ฮ่ะ ๆ ๆ คุณชายเคยชินกับความอิสระเสรีเสียแล้ว”
“ว่าไปแล้ว ตำแหน่งอ๋องก็ดี ตำแหน่งฮ่องเต้ก็ดี ก็ไม่เหมาะกับคุณชายเท่ากับตำแหน่งโหวเลย”
“พูดเช่นนั้นไม่ได้ บารมีของฮ่องเต้ต้องสร้างขึ้นภายหลัง แม้แต่ฮ่องเต้ต้าเหลียงก่อนขึ้นครองราชย์ ก็ไม่ได้เป็นเช่นทุกวันนี้”
“ถ้าการเป็นฮ่องเต้จะทำให้นิสัยเปลี่ยนไปมาก เช่นนั้นสามีไม่ควรเป็นฮ่องเต้จะดีกว่า”
“อืม… ข้าก็คิดเช่นนั้น หากวันหนึ่งสามีกลายเป็นฮ่องเต้ต้าเหลียงจริง ๆ พวกเราอยากจะพบสามีสักครั้ง คงยากเหมือนปีนขึ้นสวรรค์”
“พูดถูกแล้ว! สามี ท่านอย่าได้ขึ้นครองราชย์เลยนะ!”
ฉินเฟิงไม่ได้ส่งเสียงอะไร คิดในใจว่า ใครอยากเป็นฮ่องเต้ก็เป็นไปเถอะ ข้าไม่สนใจหรอก
ฮ่องเต้ดูเหมือนจะมีอำนาจล้นฟ้า สง่างามอย่างยิ่ง แต่ความจริงแล้วกลับถูกจำกัดไปทุกด้าน ไม่มีอิสระเลยแม้แต่น้อย
หากปฏิบัติหน้าที่อย่างเคร่งครัด ฮ่องเต้ก็จะใช้ชีวิตอย่างทุกข์ระทม แม้แต่เวลาร่วมห้องกับภรรยา ก็ยังต้องถูกขันทีควบคุมอย่างเข้มงวด
จำนวนครั้งที่ไปวังหลังน้อยเกินไป ก็จะถูกกล่าวหาว่า ‘ไม่ปฏิบัติตามหน้าที่สามีภรรยา’
หากไปวังหลังบ่อยเกินไป ก็จะถูกด่าว่า ‘หรูหราฟุ่มเฟือย ลุ่มหลงในกาม ปล่อยตัวตามอารมณ์’
ให้มันไปลงนรกเสียเถอะ ไอ้ตำแหน่งฮ่องเต้บ้า ๆ นี่ ถึงจะให้เงินหลายล้านตำลึง ข้าก็ไม่มีวันรับตำแหน่งนี้เด็ดขาด
บางคนรักแผ่นดินมากกว่าสตรี แต่ฉินเฟิงแม้จะรักทั้งแผ่นดินและสตรี แต่เจตนารมณ์แรกเริ่มในการสร้างแผ่นดิน ที่จริงแล้วก็เพื่อสตรีนั่นแหละ
เมื่อถึงเวลาที่ชายแดนเหนือมั่นคงแข็งแกร่งดั่งป้อมปราการทองคำ ไม่มีใครสามารถสั่นคลอนได้ เขาก็จะพาภรรยาทั้งหลายไปหาสถานที่สงบสุขห่างไกลผู้คน แล้วใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ใช้ชีวิตราวเทพเซียน จะไม่วิเศษหรอกหรือ?
ขณะที่ฉินเฟิงกำลังจินตนาการถึงชีวิตที่งดงามในอนาคต ทูตส่งสารองครักษ์เสื้อแพรก็รีบร้อนเข้ามาอย่างกะทันหัน
“รายงานฉินอ๋อง เพิ่งได้รับข่าวมาว่า หน่วยองครักษ์ชุดดำได้เริ่มกวาดล้างอู๋เหอลี่ในวงกว้างแล้วพ่ะย่ะค่ะ”