บทที่ 1278 ใกล้จะได้กลับมาพบกัน

บทที่ 1278 ใกล้จะได้กลับมาพบกัน

ไม่เพียงเท่านั้น ถนนที่เจริญรุ่งเรืองของอำเภอเป่ยซี อาคารที่เรียงรายอย่างหนาแน่น รวมถึงรถม้าที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป ทั้งหมดนี้ล้วนพลิกความเข้าใจของฉินเทียนหู่

ความเจริญรุ่งเรืองของอำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้ ถึงขั้นเหนือกว่าเมืองหลวงเสียอีก

แม้ว่าฉินเทียนหู่จะรู้นโยบายของฉินเฟิงอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่เมื่อได้เห็นอำเภอเป่ยซีด้วยตาตัวเอง เขาก็ยังคงตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ฉินเทียนหู่เบิกตากว้าง มองไปที่ฉินเฟิง แล้วอุทานด้วยความประหลาดใจอย่างห้ามไม่อยู่

“เฟิงเอ๋อร์ นี่คืออำเภอเป่ยซีภายใต้การปกครองของเจ้าหรือนี่?!”

“อำเภอชายแดนเล็ก ๆ ที่แต่ก่อนแม้แต่นกยังไม่อยากมาถ่าย กลับกลายเป็นสภาพเช่นนี้ หากไม่ได้เห็นกับตา ข้าคงไม่มีวันจินตนาการได้เลยว่า ในโลกนี้จะมีอำเภอที่เจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้”

ในสายตาของฉินเทียนหู่ ที่นี่ไม่ใช่แค่อำเภอธรรมดาอีกต่อไป

ถ้าพูดถึงขนาด ไม่ด้อยไปกว่าจวนว่าการมณฑล พูดถึงความเจริญรุ่งเรืองก็ไม่แพ้เมืองหลวง ที่สำคัญที่สุดคือชาวบ้านที่นี่ร่ำรวยมหาศาล

อาจกล่าวได้ว่า อำเภอเป่ยซีคือเมืองหลวงของชายแดนเหนือ!

เห็นฉินเทียนหู่ประหลาดใจเช่นนั้น ฉินเฟิงจึงอดไม่ได้ที่จะลูบจมูก แล้วยิ้มกว้างเล็กน้อย

“พูดถึงเรื่องนี้ ช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้าออกรบตลอด ไม่มีเวลากลับมาเลย”

“นโยบายทั้งหมด ล้วนให้หลินฉวีฉีเป็นผู้ดำเนินการแทน แม้ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามกฎระเบียบ ค่อย ๆ พัฒนาไปทีละขั้น”

“แต่พูดถึงที่สุดแล้ว ก็แค่รักษาระดับความเจริญรุ่งเรืองของอำเภอเป่ยซีในวันนี้ไว้เท่านั้น มันหยุดนิ่งมานานแล้ว”

“หากข้ายังอยู่ที่อำเภอเป่ยซี อย่างน้อยก็จะสามารถเพิ่มความมั่งคั่งของอำเภอเป่ยซีได้อีกหนึ่งในสาม”

เมื่อเห็นฉินเฟิงทำท่าภาคภูมิใจ ฉินเทียนหู่ก็ตำหนิขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เจ้าเด็กคนนี้ ช่างโอหังเสียจริง”

“หากการปกครองเมืองง่ายขนาดนั้น เกรงว่าทุกอำเภอของต้าเหลียงที่มีจวนว่าการมณฑลคงเจริญรุ่งเรืองเหมือนอำเภอเป่ยซีไปหมดแล้ว”

แม้ฉินเทียนหู่จะพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ในใจกลับยังคงตกตะลึงอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นการใช้กำลังทหารภายนอก หรือการปกครองภายใน ความสามารถของฉินเฟิง ล้วนถือได่ว่าเป็นที่สุดในต้าเหลียง ไม่มีใครเทียบได้

การมีบุตรชายเช่นนี้ ฉินเทียนหู่ย่อมรู้สึกดีใจและภาคภูมิใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

หลี่เซียวหลานกัดริมฝีปากบางเบา ๆ มองภาพตรงหน้า ก็แอบตกตะลึงเช่นกัน

แม้หลี่เซียวหลานจะเติบโตที่อำเภอเป่ยซีตั้งแต่เด็ก และหลังจากฉินเฟิงควบคุมอำเภอเป่ยซี หลี่เซียวหลานก็อาศัยอยู่ที่นี่มานาน

แต่เมื่อกลับมาที่อำเภอเป่ยซีอีกครั้ง หลี่เซียวหลานก็ยังคงตกใจไม่น้อยกับระดับความเจริญรุ่งเรืองของอำเภอเป่ยซี

เมื่อเทียบกับตอนที่หลี่เซียวหลานจากไป ความมั่งคั่งของอำเภอเป่ยซีเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งเท่าตัว!

“สามี ตอนนี้อำเภอเป่ยซีพัฒนาไปถึงขั้นไหนแล้ว?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของหลี่เซียวหลาน ฉินเฟิงคิดสักครู่ แล้วตอบเสียงเบาว่า “รายละเอียดเป็นอย่างไร ข้าก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก เพราะไม่ได้กลับมานานแล้ว”

“แต่จากบัญชีรายรับรายจ่ายที่หลินฉวีฉีให้มา ตอนนี้อำเภอเป่ยซีมีรายได้จากภาษีทั้งหมดต่อปีประมาณแปดล้านตำลึงเงิน”

แปด…แปดล้าน?!

ไม่ได้มีเพียงแค่หลี่เซียวหลานเท่านั้น แม้แต่จิ่งเชียนอิ่งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ตกใจจนตัวแข็งทื่อ

ต้องรู้ว่า แม้แต่ทั้งต้าเหลียงทั้งแคว้น ก็มีรายได้จากภาษีเพียงไม่กี่สิบล้านตำลึงเงินต่อปีเท่านั้น แต่อำเภอเล็ก ๆ แห่งนี้กลับมีรายได้จากภาษีถึงแปดล้านตำลึงเงิน ซึ่งมากกว่าจวนว่าการมณฑลหลายแห่งเสียอีก

และจิ่งเชียนอิ่งก็รู้ว่า รายได้จากภาษีของอำเภอเป่ยซีไม่สามารถแสดงถึงความมั่งคั่งที่แท้จริงได้

เพราะฉินเฟิงยึดมั่นในแนวคิดที่ว่า ‘เก็บความมั่งคั่งไว้กับประชาชน’ มาโยตลอด และในยามที่ไม่มีสงคราม จะเก็บภาษีเพียงขั้นพื้นฐานเท่านั้น ไม่เคยเพิ่มภาระใด ๆ ให้กับประชาชนโดยง่าย