บทที่ 1280 ปล้นชิงเจ้าสาว

บทที่ 1280 ปล้นชิงเจ้าสาว

“ข้าจะบอกเจ้าตรง ๆ เลยนะ หญิงสาวคนนั้นงดงามราวกับเทพธิดา ชั่วชีวิตข้าไม่เคยเห็นหญิงสาวที่งามเช่นนี้มาก่อน”

“บางทีอาจจะเป็นลูกสาวคหบดีที่แต่งงานไปไกลบ้าน บังเอิญหลงเข้ามาในภูเขาอวิ๋นหลาน?”

“เจ้าจะสนใจเรื่องพวกนั้นไปทำไม? ที่นี่คือชายแดนเหนือ แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ก็ยังยุ่งไม่ได้”

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบนินทาของลูกน้อง เถียหูจื่อก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

แม้ชายแดนเหนือจะมั่งคั่งร่ำรวย แต่เมืองใหญ่น้อยทั้งหมดล้วนเอาอย่างอำเภอเป่ยซี ขยายกำแพงเมืองแน่นหนาราวกับถังเหล็ก ไม่ว่าจะเป็นโจรภูเขาหรือกองโจร แม้แต่กองทัพปกติ หากต้องการบุกตีเมืองในชายแดนเหนือก็ต้องสูญเสียอย่างมหาศาล

นับตั้งแต่เถียหูจื่อพาน้อง ๆ มาถึงชายแดนเหนือ ยังไม่เคยทำ ‘ธุรกิจ’ ที่เป็นชิ้นเป็นอันเลย

แม้แต่การบุกปล้นหมู่บ้าน ขุดคุ้ยหมู่บ้านจนถึงรากถึงโคน สิ่งที่สามารถปล้นสะดมได้ก็มีจำกัดมาก

เมื่อไม่กี่วันก่อน สายสอดแนมที่ปลอมตัวเป็นชาวบ้าน ได้พบกองคาราวานที่เพิ่งเดินทางมาถึงโดยบังเอิญ

กองคาราวานนี้มีคนไม่เกินสามสิบคน ทุกคนขี่ม้า แต่ละตัวมีถุงผ้าใบใหญ่แขวนอยู่ที่ก้น สายสอดแนมคาดเดาว่าในถุงผ้าเหล่านั้นคงเป็นสินสอด

เพราะสายสอดแนมได้เห็นกับตา ว่าในกองคาราวานมีหญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดา

จากประสบการณ์ของเถียหูจื่อ เขาสามารถตัดสินได้ว่ากองคาราวานนี้น่าจะเป็นขบวนส่งเจ้าสาว ลูกสาวคหบดีจากต่างถิ่น แต่งงานมาที่ชายแดนเหนือ และมีคนคุ้มกันมาตลอดทาง

ไม่เพียงแต่นำสินสอดมามากมาย ลูกสาวคหบดีที่แต่งงานไกลบ้าน ย่อมต้องมีสาวใช้ติดตามมาด้วยแน่นอน

เพียงแค่ทำงานนี้ให้สำเร็จเถียหูจื่อไม่เพียงแต่จะได้ภรรยาที่งดงามราวกับเทพธิดา แต่ยังจะได้กินอิ่มหนำและร่ำรวยมหาศาล

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เถียหูจื่อก็ไม่อาจระงับความกระวนกระวายในใจได้ จึงตะโกนสั่งทันที “บุกเข้าไป!”

“บนภูเขานอกจากคุณหนูคนนั้นแล้ว หญิงสาวคนอื่นที่พบเจอ ล้วนเป็นของพวกเจ้า”

“ข้างกายคุณหนูจะต้องมีสาวใช้ติดตามมาด้วย สาวใช้เหล่านั้นย่อมงดงามไม่แพ้กัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พวกโจรภูเขาที่ไม่ได้เห็นหญิงสาวมานาน ก็ส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่า พากันหยิบอาวุธแล้วพุ่งขึ้นไปบนภูเขา

โดยไม่รู้เลยว่า ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีได้แอบสังเกตการณ์อยู่ในป่าเขามานานแล้ว และเตรียมพร้อมไว้อย่างเต็มที่

เมื่อเห็นโจรภูเขามากมายบุกขึ้นมา นายทหารก็ตัดสินใจอย่างฉับไว สั่งการทันที

“ฆ่า!”

ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีทั้งยี่สิบนายกระโดดออกมาจากที่ซ่อนตัว ไม่มีการจัดวางกลยุทธ์ใด ๆ ใช้แต่วิธีที่เรียบง่ายและหยาบคายที่สุด พุ่งเข้าใส่พวกโจรที่ดาหน้าเข้ามา

พวกโจรที่สวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ถือมีดพร้าหรือขวาน เมื่อเผชิญหน้ากับทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีที่สวมชุดเกราะและมีความแข็งแกร่งถึงขีดสุด ผลลัพธ์ย่อมเป็นที่คาดเดาได้

เมื่อเผชิญหน้ากับพวกกระจอกงอกง่อยเช่นนี้ นายทหารค่ายเทียนจีถึงกับไม่หยิบแหลนออกมา แต่ถือดาบและโล่ พุ่งเข้าไปแทงและฟันฆ่าโดยตรง

เพียงชั่วพริบตาเดียว โจรภูเขาสามคนก็ถูกนายทหารฆ่าตาย

ก่อนที่โจรภูเขารอบข้างจะได้สติกลับคืนมา อีกคนหนึ่งก็ถูกตัดศีรษะ

การจัดการกับศัตรูเช่นนี้ ดาบและโล่ใช้งานได้ดีกว่าแหลนมาก เพราะไม่มีปัญหาเรื่องการปะทะหรือการเจาะเกราะแต่อย่างใด

นอกจากนายทหาร ส่วนที่เหลือของทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีก็ได้รับชัยชนะอย่างงดงาม ทุกคนต่างเปื้อนเลือด

เพียงแค่การปะทะกันครั้งแรก พวกโจรที่ดาหน้าเข้ามาก็ถูกกำจัดไปเกือบห้าสิบคน พวกโจรที่เดิมทีมีกำลังใจสูง กลับกลายเป็นมะเขือเผาในทันที

พวกเขาเคยเห็นทหารที่กล้าหาญดุดันเช่นนี้มาก่อน? เมื่อได้สติกลับมา พวกเขาก็ร้องโวยวายเรียกหาพ่อหาแม่ แล้วกลิ้งตัวหนีลงเขาไปอย่างไม่คิดชีวิต

“หนีเร็วเข้า ไม่ถูกต้องแล้ว คนพวกนี้ไม่ใช่คนรับใช้ที่มาส่งเจ้าสาวเลย”

“พวกเขาสวมเกราะกันทั้งหมด ไอ้เวรเอ๊ย โดนหลอกแล้ว”

“ไอ้สายสอดแนมบ้านี่ ดูให้ชัด ๆ หรือเปล่าว่าในกระสอบพวกนั้นบรรจุสินสอด หรือว่าอาวุธกับเกราะกันแน่?”

“พริบตาเดียวก็สูญเสียพี่น้องไปมากมายหลายคน คนพวกนี้น่ากลัวยิ่งกว่าทหารประจำการเสียอีก ถ้าไม่หนีตอนนี้ ชีวิตคงไม่เหลือแล้ว”