บทที่ 147 ด่านแรก ทลายกระบวนทัพ (1)

บทที่ 147 ด่านแรก ทลายกระบวนทัพ (1)

กองทหารชั้นยอดที่อยู่เบื้องหลังเฉิงจางระเบิดเสียงหัวเราะอย่างต่อเนื่อง

“เจ้าเด็กฉินเฟิงดีแต่ปากจริง ๆ พอเจอสนามรบก็เผยธาตุแท้ บิดาของเขาไม่ใช่เสนาบดีกรมกลาโหมหรอกรึ? ไยเขาไม่เลือกสนับสนุนทหารชั้นยอดจากกรมกลาโหม แต่กลับไปเลือกทหารหน่วยลาดตระเวน ช่างน่าขบขันนัก”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ทหารหน่วยลาดตระเวนหรือ? หน่วยลาดตระเวนที่รู้จักแต่วิ่งไล่จับหัวขโมย มีความกล้าที่จะลงสนามรบจริงด้วยหรือ? ทุกคนต้องออมมือหน่อยนะ อย่าทุบตีเด็กพวกนี้จนร้องไห้งอแงเล่า”

“เจ้าเด็กฉินเฟิงจะทำลายกระบวนทัพของเราภายในเวลาหนึ่งถ้วยชามิใช่หรือ? ฮึ ๆ ถ้าคนไร้ความสามารถเหล่านี้ทนอยู่ได้ถึงหนึ่งถ้วยชา โดยที่กระบวนทัพไม่แตกพ่ายไปเสียก่อน ข้าจะโขกหัวคำนับยอมรับผิดเลย”

เมื่อฟังคำเยาะเย้ยจากอีกด้านหนึ่ง แม้ว่าสวีโม่จะโกรธ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ท้ายที่สุดแล้ว ทหารที่มีตำแหน่งสูงกว่าก็มักจะดูถูกกองกำลังรักษาความปลอดภัยอย่างหน่วยลาดตระเวนอยู่เสมอ

ไม่ต้องพูดถึงกองกำลังรักษาความปลอดภัย แม้แต่สิ่งที่เรียกว่ากองกำลังต้องห้ามก็มักจะถูกเยาะเย้ย โดยกองกำลังชายแดนที่แข็งแกร่งจากการสู้รบ

ทันใดนั้น เสียงของฉินเทียนหู่ก็ดังขึ้น “ตั้งกระบวนทัพ!”

หลังจากออกคำสั่งแล้ว เฉิงจางก็เลือกกลยุทธ์ที่เรียบง่ายและหยาบที่สุดอย่างไม่ลังเล นั่นคือการรุดไปข้างหน้า ใช้ประโยชน์จากความกล้าหาญและข้อได้เปรียบในการฝึกฝนของกองทัพที่มีประสบการณ์กดดันกองทัพของสวีโม่

“ประจัญบาน!”

เฉิงจางถือมีดเจาะเกราะที่ไม่ได้ลับคมพุ่งทะยานไปข้างหน้า เข้าหากระบวนทัพของสวีโม่ เบื้องหลังตามมาด้วยนายทหารชั้นยอดสามร้อยนาย ราวกับคลื่นที่โหมกระหน่ำ

เมื่อรู้สึกได้ถึงรัศมีของกองทัพมากประสบการณ์ ทหารหน่วยลาดตระเวนทั้งหมดก็กลืนน้ำลาย ฝ่ามือของพวกเขาเริ่มมีเหงื่อออก ที่แย่กว่านั้นคือมีบางคนเอ่ยตะกุกตะกัก และคร่ำครวญ “นี่… นี่คือกองทัพที่มีประสบการณ์อย่างนั้นหรือ! นี่มันแตกต่างเกินไปแล้ว”

สวีโม่สูดหายใจเข้าลึก แล้วตวาดลั่น “ตั้งกระบวนทัพ ป้องกันศัตรู!”

แม้ว่าทหารหน่วยลาดตระเวนจะหวาดกลัวเล็กน้อย แต่หลังจากผ่านการฝึกฝนอันโหดร้ายของสวีโม่ตลอดทั้งคืน ทุกคนก็สามารถตอบสนองต่อคำสั่งได้อย่างรวดเร็ว ทำให้ตำแหน่งของพวกเขาเข้าที่เข้าทางได้ในระยะเวลาอันสั้น

เนื่องจากการประลองในรอบแรกห้ามใช้โล่ ทหารแถวแรกจึงสามารถพึ่งพาได้เพียงเกราะหนักบนร่างกาย และหอกในมือสำหรับต้านทานแรงกระแทก

ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง!…

กองทัพของเฉิงจางปะทะกับแนวหน้า ชุดเกราะปะทะกันส่งเสียงดังสนั่น

เนื่องจากกังวลเกินไป นายทหารแถวหน้าของสวีโม่จึงลืมกระแทกหอกสวนไป คู่ต่อสู้จึงโจมตีเข้าประจัญหน้าโดยตรง หอกยาวที่เตรียมไว้จึงหมดประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างเจ็บแสบของทหารฝ่ายเฉิงจาง ทหารแถวหน้าก็แตกออกแทบจะในทันที

ตามกฎแล้ว การล้มลงพื้นเท่ากับตายในสนามรบ

พริบตาที่ปะทะกัน นายทหารยี่สิบคนแถวแรกถูกกำจัดออกไปอย่างง่ายดาย

กองทัพของสวีโม่ตกอยู่ในความสับสน โดยเฉพาะทหารแนวหน้า เดิมอยากจะหลบหนีออกจากกระบวนทัพตามสัญชาตญาณ แต่กลับถูกทหารที่อยู่ด้านหลังรั้งไว้จนไม่สามารถขยับได้ พวกเขาทำได้เพียงรอความตายอย่างสิ้นหวังเท่านั้น

สวีโม่ที่อยู่ตรงกลางกระบวนทัพเองก็ตกตะลึงเช่นกัน คาดไม่ถึงว่าความต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายจะมากขนาดนี้ มีนายทหารจำนวนมากถูกกำจัดออกไปจากการปะทะเพียงแค่ครั้งเดียว

พริบตาต่อมา สวีโม่ก็เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้น เนื่องจากการตั้งกระบวนทัพเกราะหนักนั้นเข้มแข็งเป็นอย่างมาก แม้ว่าจิตวิญญาณการต่อสู้จะได้รับการกดดัน แต่รูปแบบกระบวนทัพก็ยังไม่ถึงกับกระจัดกระจายโดยสิ้นเชิง

สวีโม่ไม่มีเวลาให้ลังเล ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง “กลัวอะไร! ยอดทหารบ้าบออันใด โจมตีเต็มกำลัง มันก็แค่พวกอ่อนแอ ไม่เห็นจะมีอะไร!”