บทที่ 21 ข้ากลัวแล้ว

บทที่ 21 ข้ากลัวแล้ว

เป็นธรรมดาที่บุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์เหล่านี้จะมีผู้ติดตาม หากพวกเขาโดนหาเรื่อง ผู้ติดตามเหล่านั้นย่อมกล้าใช้ดาบสับพวกที่มาก่อกวนให้สิ้น

เมื่อเสียงร่ำไห้ของอู๋ยงดังขึ้น ผู้ติดตามกลุ่มหนึ่งราวแปดเก้าคน

จึงรีบพุ่งเข้ามา

เมื่อเห็นทัพเสริมมาแล้ว ประกายในดวงตาของอู๋ยงก็สว่างขึ้นทันที เขากุมจมูกด้วยมือข้างหนึ่ง ชี้ไปที่ฉินเฟิง พลางตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ตีมันให้ตาย ถ้ามันตาย ข้าจะรับผิดชอบเอง!”

สุนัขรับใช้เหล่านี้มักหยิ่งยโสโอหัง เมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกมันก็รีบตรงไปหาฉินเฟิง ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็มีคนคุ้มกะลาหัวให้พวกมัน

เมื่อเห็นฉากนี้ ฉินเฟิงก็ตกใจและรีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเสิ่นชิงชวง เขาใช้ร่างกายที่ผอมเพรียวของนางเป็นเกราะกำบัง ทำให้เกิดเสียงดูถูกเหยียดหยามตามมาในทันที

ฉินเฟิงจนปัญญา เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า “ฆ่าคนแล้ว อู๋ยงบุตรชายเสนาบดีกรมขุนนางกำลังจะฆ่าคนในที่สาธารณะ ข้าคือฉินเฟิง บุตรชายของเสนาบดีกรมกลาโหม ช่วยข้าด้วย”

เมื่อได้ยินเสียงคำรามที่น่ากลัวของนายน้อยตระกูลฉิน แขกด้านล่างอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ บางคนถึงกับตะโกนว่า “สุนัขกัดกัน! กัดให้ตายถึงจะดี!”

เมื่อเห็นฉินเฟิงขี้ขลาดเพียงนี้ ดวงตาของอู๋ยงก็เต็มไปด้วยความดูถูก เขาตวาดลั่น “ยืนบื้ออะไร ตีมันให้ตาย!”

คำพูดเหล่านี้ตรงใจฉินเฟิงพอดี เขาซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเสิ่นชิงชวง เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ได้ ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นตื่นตระหนกและร้องออกมาดังลั่น “ช่วยด้วย ฆ่าคนแล้ว”

เมื่อเห็นว่าผู้ติดตามกำลังจะพุ่งไปหาฉินเฟิง จังหวะนี้ทุกคนพลันรู้สึกดวงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ เพราะเงาร่างสวยงามที่ยืนอยู่ตรงหน้านายน้อยตระกูลฉิน ฝ่าเท้าที่แลดูนุ่มนวลของนางเตะลงบนใบหน้าของเหล่าผู้ติดตามด้วยมุมที่แปลกประหลาด

ตอนนี้สายตาของชูเฟิงไม่มีความลังเลใด ๆ สถานการณ์ปัจจุบันได้เปลี่ยนไปแล้ว มีคนต้องการฆ่านายน้อยของนาง ทุกคนในที่เกิดเหตุเป็นพยานได้ เพื่อปกป้องฉินเฟิง ชูเฟิงย่อมไม่ยั้งมือไว้ไมตรี

แรงเตะนี้ทำให้สันจมูกของผู้ติดตามหักจนเลือดกระเซ็นออกมา ร่างเขาทรุดลงทันที ผู้ติดตามที่เหลืออยู่ตอนนี้ถึงกับตกตะลึง

ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังทึ่ง ชูเฟิงก็ใช้ช่องโหว่นี้พุ่งเข้าไปหา นางใช้ทั้งมือและเท้า โดยไม่ได้แสดงท่าทางโลดโผนอะไรมากมาย หนึ่งต่อยหนึ่งเตะ ทว่าความเร็วและพละกำลังกลับสูงมาก เพลงหมัดของนางมั่นคง ไร้ความปรานี

ทุกครั้งที่นางปล่อยหมัดหรือเท้า ผู้ติดตามฝ่ายตรงข้ามจะล้มลงและไม่สามารถต่อสู้ต่อไปได้ พวกเขาถึงกับลุกขึ้นยืนไม่ไหวไปชั่วขณะหนึ่ง

เมื่อเห็นฉากนี้อู๋ยงก็ตกตะลึง แต่ฉินเฟิงกลับตื่นเต้นมาก ชายหนุ่มตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องเอาตัวชูเฟิงมาไว้ข้างกายให้ได้

การต่อสู้จบลงอย่างรวดเร็ว และเมื่อผู้ติดตามคนสุดท้ายล้มลง อู๋ยงที่เมื่อครู่ยังคงหยิ่งยโสก็ตื่นตระหนกอย่างสมบูรณ์

นายน้อยตระกูลฉินกระโดดออกมาจากด้านหลังเสิ่นชิงชวง เขาวิ่งไปเตะอู๋ยงที่ท้องแล้วตะโกน “นายน้อยอู๋ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าแล้ว”

อู๋ยงเจ็บปวดมาก เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเฟิงความกลัวในใจของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธทันที เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง “ฉินเฟิง เจ้ามันไร้ยางอายเกินทน!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ นายน้อยเจ้าสำราญก็ยกมือกุมหน้าอก แล้วทำท่าทางสื่อว่า ข้ากลัวแล้ว “นายน้อยอู๋ เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ ข้าเป็นคนนี้เป็นขี้กลัวมาก…”

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมาอู๋ยงก็ตระหนักได้ทันทีว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก น่าเสียดาย สิ่งที่เขาพูดไม่ต่างอะไรจากน้ำที่สาดออกไป

ฉินเฟิงยกขาเตะอู๋ยงจนหน้าหงาย เขาเหยียบลงบนอกของอีกฝ่ายพลางเงยศีรษะขึ้นสูงอย่างย่ามใจ ทว่าเมื่อเปิดปาก กลับเปล่งเสียงราวชายผู้อ่อนแอออกมา “ทุกท่านก็เห็นแล้ว นายน้อยอู๋โจมตีข้าก่อน จากนั้นก็สั่งให้คนมาฆ่าข้า มาถึงตอนนี้ยังขู่ข้าอีก ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเอง”

แขกที่มาร่วมงานต่างมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง ทุกคนมีสีหน้าราวกับเห็นผี