บทที่ 452 การโจมตีของกองพลพญาอินทรี

บทที่ 452 การโจมตีของกองพลพญาอินทรี

นับตั้งแต่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กัน เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งก้านธูป ทว่ากองทัพของสวีโม่ได้สูญเสียคนไปมากกว่าห้าร้อยคนแล้ว!

หากยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้ อย่าว่าแต่จะเป็นการยากที่จะทำภารกิจสกัดกั้นที่ได้รับมอบหมายจากหลี่จางให้สำเร็จเลย เกรงว่าทหารเบาเป่ยซีทั้งหมดคงจะถูกฆ่าอย่างแน่นอน

ทันทีที่เสียทหารม้าเกราะเบาไปก็จะไม่สามารถคอยคุ้มกันให้กองทหารม้าทมิฬได้อีก เมื่อกองทหารม้าทมิฬเผชิญหน้ากับกองพลพญาอินทรี นั่นจะเป็นสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง

สวีโม่กัดฟันและตะโกนเสียงดัง “ทหารส่งสารอยู่ที่ใด!”

หลังจากตะโกนไปมากกว่าสิบครั้ง ในที่สุดทหารม้าเกราะเบานายหนึ่งก็เข้ามาบอกว่า “ท่านแม่ทัพ ทหารส่งสารทั้งหมดตายแล้ว!”

สีหน้าของสวีโม่มืดมนถึงที่สุด “ตอนนี้เจ้าเป็นทหารส่งสารแล้ว จงรีบถ่ายทอดคำสั่ง ให้ทหารม้าเกราะเบาทั้งหมดยอมแพ้การสกัดกั้น รีบไปที่ค่ายเฉินซือด้วยความเร็วเต็มกำลังและเข้าร่วมกับกองทหารม้าทมิฬ! ส่งคนไปแจ้งหลี่หลางให้เพิ่มกำลังเสริมโดยเร็ว!”

แม้ว่าสวีโม่จะละทิ้งภารกิจสกัดกั้นทันที แต่เนื่องจากม้าภายใต้การบังคับบัญชาของเขาล้วนมีถิ่นกำเนิดในต้าเหลียง อย่าว่าแต่ความอดทนและความเร็วของพวกมันเทียบไม่ได้กับม้าเป่ยตี๋เลย แค่พวกเขาจะหนีจากการสู้รบด้วยความเร็วสูงสุด ก็ยังคงไม่สามารถหลบหนีการไล่ตามกองพลพญาอินทรีได้ด้วยซ้ำ

โชคดีที่ความเร็วของม้าทั้งสองฝั่งต่างถึงขีดสุดแล้ว ทำให้ความแม่นยำในการยิงธนูของกองพลพญาอินทรีลดลงอย่างมาก

แม้ทหารม้าเกราะเบาเป่ยซีจะถูกยิงลงจากหลังม้าอยู่ตลอดเวลา แต่ความสูญเสียเช่นนี้ก็แทบไม่อาจต้านทานไหว

สถานที่แห่งนี้ยังอยู่ห่างจากค่ายของเฉินซืออีกครึ่งชั่วยาม หลังจากการสู้รบอย่างดุเดือด ไม่ว่าจะเป็นม้าต้าเหลียงหรือม้าเป่ยตี้ล้วนแทบจะทนไม่ไหว มีม้าที่อ่อนล้าและเป็นอัมพาตล้มลงกับพื้นทุกชั่วขณะ ทำให้ทหารม้าที่อยู่บนอานถูกบดขยี้จนตายไปพร้อม ๆ กัน

เมื่อมีม้าที่หมดแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ หม่าเหมิงจึงต้องละทิ้งการไล่ตาม

หากม้าศึกทั้งหมดอ่อนล้าและเป็นอัมพาตย่อมไร้หนทางรับมือกับกองทหารม้าทมิฬ

“เร็วเข้า! ถ่ายทอดคำสั่งให้หยุดการไล่ตาม!”

หม่าเหมิงดึงสายบังเหียนอย่างดุดัน พริบตาที่ม้าหยุด เขาก็พลิกตัวและลงจากม้าทันที ก่อนจะหยิบถุงน้ำออกจากอาน สาดลงบนร่างม้า และตบคอม้าอยู่ตลอดเพื่อช่วยให้ม้าเย็นลง

ที่นี่ไม่มีจุดเปลี่ยนม้า อีกทั้งดวงอาทิตย์ก็ค่อย ๆ ขึ้น แสงยามรุ่งอรุณส่องไปทั่วแผ่นดิน การต่อสู้ระหว่างวันเป็นการทดสอบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงสำหรับทั้งสองฝ่าย

สวีโม่ที่อยู่อีกด้านหนึ่งหยุดม้าเกราะเบาทันทีและใช้วิธีเดียวกันเพื่อทำให้ม้าศึกเย็นลง หลังจากพักผ่อนสักพักเขาจึงไปที่ค่ายเฉินซืออีกครั้ง ความเร็วในการเดินทัพนั้นเป็นไปอย่างเชื่องช้า เขาไม่กล้าที่จะรีบเร่งวิ่งก่อนม้าศึกจะได้พัก

ท้องนภากระจ่างใส

ทหารค่ายเทียนจีได้บุกเข้าไปในแนวหน้าทางเหนือยี่สิบลี้เรียบร้อยแล้ว!

ทว่าเป็นเพราะฟ้าสว่างแล้วจึงไม่รู้ว่ามีกองทหารตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกี่กอง เพื่อหลีกเลี่ยงการเปิดเผยที่อยู่ของพวกเขา หนิงหู่จึงสั่งให้ทหารค่ายเทียนจีพักผ่อน ณ จุดนั้น เพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็น

ในเวลาเดียวกันก็ส่งทหารค่ายเทียนจีมากกว่าสิบคนออกไปทุกทิศทางเพื่อรวบรวมข้อมูลและค้นหาเป้าหมายอันมีค่า

จนกระทั่งยามอู่ ทหารที่กระจายตัวออกไปก็กลับมาทีละคน

“รายงานเชียนฮู่ มีกองทัพเดียวเท่านั้นที่ประจำการอยู่ในรัศมีสามสิบลี้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ร่องรอยรั่วไหล ข้าน้อยจึงไม่กล้าเข้าใกล้อย่างหุนหันพลันแล่น ดังนั้นจึงไม่สามารถรู้ว่ามีกองกำลังศัตรูกี่คนและมีความพร้อมมากเพียงใด ส่วนคลังเสบียง คลังอาวุธ และหีบเก็บสัมภาระก็ยังหาไม่พบเช่นเดียวกันขอรับ”

หนิงหู่ก้มศีรษะลงครุ่นคิด หลังจากนั้นครู่หนึ่ง แววตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น

“ที่แห่งนี้อยู่ห่างจากแนวหน้าเพียงยี่สิบลี้ ย่อมต้องเคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับค่ายของเฉินซือ แต่กลับไม่มีการส่งกำลังเสริมมา นี่แสดงให้เห็นว่าค่ายนี้มีภารกิจอื่นติดกายและไม่สามารถส่งทหารได้อย่างง่ายดาย คาดว่าจะต้องมีปลาตัวใหญ่แน่! คืนนี้เราจะบุกเข้าไปในค่ายแห่งนี้ ข้าอยากรู้นักว่าสิ่งที่กักตุนอยู่ในค่ายนี้คือทหารและม้า หรือเป็นเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์!”

ตอนที่หนิงหู่กำลังวางแผนลอบโจมตีค่ายระยะทางยี่สิบสองลี้ สงครามในค่ายของเฉินซือไม่มีท่าทีจะสงบลง ยังทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกที

สวีโม่และจ้าวอวี้หลงกลับมารวมตัวกันอีกครั้งได้สำเร็จ เกือบจะทันทีที่พวกเขาสังหารทหารราบเฉินซือที่เหลือทั้งหมด กองพลพญาอินทรีก็ปรากฎตัวอย่างใกล้ชิดในสนามรบ แล้วการต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้นระหว่างทั้งสองฝ่ายอีกครั้ง