บทที่ 469 ต่างความคิด

บทที่ 469 ต่างความคิด

ตอนแรกหมอคนอื่น ๆ ต่างหวาดเกรงฐานะของฉินเฟิงจึงไม่กล้าเข้าแทรกแซงการโต้เถียงอย่างหุนหันพลันแล่น

แต่นี่ฉินเฟิงทำเกินไปแล้ว!

ซุนเฮ่อทำงานด้านการแพทย์มาเป็นเวลาสามสิบปี มีชื่อเสียงสูงส่งทั่วชายแดนเหนือ เดิมเขาสามารถไปเปิดโรงหมอในเมืองหลวง สร้างชื่อเสียงให้ขจรไปทั่วใต้หล้า แต่กลับละทิ้งอนาคตมาอยู่ในอำเภอเป่ยซี เพียงเพื่อเป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือชายแดน

ฉินเฟิงไม่รู้สึกขอบคุณก็ช่างเถอะ แต่อีกฝ่ายถึงกลับกล่าวหาซุนเฮ่อว่าทำให้ผู้บาดเจ็บเสียชีวิตเชียวหรือ?

ไร้เหตุผลนัก!

หมอรักษาโรคทั้งสามคนเดินตรงไปหาซุนเฮ่ออย่างไม่ลังเลด้วยสีหน้าขุ่นเคือง

“ท่านหมอซุน พวกเราไปกันเถอะ!”

“แม้ว่าอำเภอเป่ยซีจะดี แต่มีผู้ปกครองไร้ปัญญา เราไม่อยู่ที่นี่ก็ไม่เป็นไร”

“ท่านหมอซุนทำงานทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยล้าทั้งกายและใจเพียงเพื่อช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บให้ได้เพิ่มขึ้นอีกสองสามคน การกระทำอันมีคุณธรรมหาประมาณมิได้เช่นนี้ กลับถูกคนอื่นตีตราวิพากษ์วิจารณ์เสีย ๆ หาย ๆ หึ ความปรารถนาดีถูกมองเป็นเจตนาร้าย ถูกคนป้ายสีอีก!”

ไม่เพียงแต่บรรดาหมอเท่านั้น แต่เหล่าลูกศิษย์รอบ ๆ ก็ร่วมประท้วงหยุดงานด้วย

ผู้เป็นท่านหมอก็ไม่ต่างจากปัญญาชน ส่วนใหญ่เป็นคนมีฐานะ พวกเขาจะยอมให้ตัวเองถูกใส่ร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าโรงพยาบาลกำลังจะปิดก่อนที่จะได้เปิดอย่างเป็นทางการ แม้แต่หลินฉวีฉีก็ยังพยายามห้ามปรามฉินเฟิง ป้องกันไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่

ฉินเฟิงไม่คิดเช่นนั้น เขาพูดเบา ๆ ว่า “ผู้ชาญฉลาดจะเลือกเจ้านาย นกฉลาดเลือกไม้ทำรัง ในเมื่อทุกท่านไม่เต็มใจที่จะอยู่ในอำเภอเป่ยซี ข้าฉินเฟิงก็จะไม่มีวันรั้งไว้ นายอำเภอหลิน โรงพยาบาลแห่งนี้ เป็นหน่วยงานสาธารณะของอำเภอเป่ยซี ค่าใช้จ่ายควรเป็นศาลาว่าการที่รับผิดชอบ ท่านหมอทั้งสี่แต่ละคนจะได้รับเงินห้าร้อยตำลึงและลูกศิษย์ทั้งสิบคนจะได้รับคนละห้าสิบตำลึงเงิน”

เรื่องราวนี้ไม่สามารถประนีประนอมได้แล้ว

ก้นบึ้งของหัวใจหลินฉวีฉีไม่อยากให้เหล่าหมอรักษาโรคจากไป ท้ายที่สุดแล้วในอำเภอเป่ยซีก็มีหมอเพียงแค่สี่คน หากพวกเขาจากไป วันหน้าอย่าว่าแต่เหล่าทหารที่ได้รับบาดเจ็บเลย แม้แต่ชาวบ้านทั่วไป ถ้าเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาจะไปหาหมอที่ใดได้

หลินฉวีฉีรีบคว้าตัวซุนเฮ่อและคนอื่น ๆ ไว้อย่างรวดเร็ว เขาถามฉินเฟิงด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “พี่ฉินทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้?”

ฉินเฟิงไม่มีความตั้งใจจะยอมจำนน เขายังคงยืนกรานด้วยมุมมองที่แน่วแน่ “ถ้าแค่รักษาโรคให้ชาวบ้านก็ช่างเถิด อำเภอเป่ยซีของเราตั้งอยู่บนสมรภูมิทางการทหาร มีสงครามปะทุบ่อยครั้ง อาการบาดเจ็บจากลูกธนูและดาบเป็นเรื่องปกติ หมอรักษาโรคไม่กี่คนไม่สามารถทำอะไรได้ ข้าไม่อยากให้เหล่าทหารต้องเสียชีวิตโดยเปล่าประโยชน์ ไม่ได้ตายด้วยน้ำมือศัตรู แต่กลับตายด้วยน้ำมือคนของตัวเอง แล้วข้าจะปลอบโยนวิญญาณของผู้กล้าบนสวรรค์ได้อย่างไร?”

หมอทั้งสี่คนโกรธเกรี้ยวจนหน้าซีดขาว

คำพูดของฉินเฟิงไม่ใช่การใส่ร้ายอีกต่อไป แต่เป็นการดูถูกกันซึ่ง ๆ หน้า!

ซุนเฮ่อโกรธจนหัวเราะ “ข้ารักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คน แขวนหม้อรักษาโรค แต่เมื่อมาถึงปากของเชียนฮู่ กลับกลายเป็นว่าข้ากำลังหาเงินโดยการฆ่าผู้คนหรือ? ฮะฮ่าฮ่าฮ่า น่าขัน น่าขันจริง ๆ!”

ฉินเฟิงเลิกคิ้ว “หรือว่าข้าพูดผิด ถ้าอย่างนั้น ข้าขอถามหัวหน้าซุน ท่านรู้เกี่ยวกับ ‘ภาวะติดเชื้อ’ หรือไม่?”

ซุนเฮ่ออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่าภาวะติดเชื้อ

ซุนเฮ่อฝึกวิชาแพทย์มาสามสิบปี ทว่าไม่เคยได้ยินคำนี้มาก่อน

หลังจากฝึกวิชาแพทย์มาสามสิบปี เขาก็ตรากตรำร่ำเรียนบทกวีและตำราอยู่เสมอ ซุนเฮ่อมีความภูมิใจในตัวเอง แม้ว่าเขาตั้งใจจะจากไป เขาก็ต้องเข้าใจให้ชัดเจนเสียก่อน จึงเอ่ยถามทันที “ภาวะติดเชื้อคืออะไร?”

เพื่อเปลี่ยนความคิดดื้อรั้นของซุนเฮ่อ ฉินเฟิงจึงอธิบายอย่างอดทน “ลูกธนูทั้งหมดทำจากเหล็ก ยามไม่มีเหตุให้ใช้ เดิมทีพวกมันจะถูกเก็บไว้ในคลังอาวุธ อย่าว่าแต่ขึ้นสนิมเลย เมื่อช่วงสงครามมาถึง เพื่อเพิ่มอัตราการตาย พวกทหารมักจะนำหัวลูกธนูไปแช่ในสิ่งปฏิกูลไว้ด้วยซ้ำ”

“เมื่อถูกลูกธนูปัก สิ่งสกปรกจะเข้าสู่ผิวหนังและกระแสเลือด”

เดิมทีฉินเฟิงต้องการพูดถึงการแพร่กระจายของแบคทีเรีย แต่เมื่อพิจารณาว่า การอธิบายว่าแบคทีเรียคืออะไรจะต้องใช้เวลานานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกล่าวให้ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้และทำให้ง่ายต่อการเข้าใจที่สุด

“ในการรักษาบาดแผลจากลูกธนู ควรทำความสะอาดแผลโดยเร็วที่สุด ทายาฆ่าเชื้อเล็กน้อยแล้วพันด้วยผ้าพันแผลบาง ๆ ทางที่ดีไม่ควรใช้ยาสมุนไพรแล้วพันด้วยผ้า เพราะยาสมุนไพรจะพอกแผล เมื่อพันด้วยผ้าหนาหลาย ๆ ชั้นเลือดลมก็ยิ่งไหลเวียนลำบาก”