ตอนที่ 491
บทที่ 491 รวมตัวที่ภูเขาชิงอวี้
October 22, 2026
บทที่ 491 รวมตัวที่ภูเขาชิงอวี้
นกฮูกราตรีเจ็ดแปดคนที่ซุ่มซ่อนอยู่วิ่งไปหาหน่วยสอดแนมของทหารพรานและพบว่าอีกฝ่ายกำลังจะตาย ลูกธนูที่ยิงจากด้านหลังแทงเข้าไปในอวัยวะภายใน
หน่วยสอดแนมอาเจียนเป็นเลือดพยายามบอก “กอง… กองทหารศัตรูแฝงตัวเข้ามา…”
หลังจากพูดจบเขาก็สิ้นลม
นกฮูกราตรีมองหน้ากัน รีบขึ้นม้าของหน่วยสอดแนมกับทหารที่ตามไล่ฆ่า มุ่งหน้าไปยังแนวหน้าโดยไม่ลังเล
ยามนี้ฉินเฟิงไล่ตามอยู่ยี่สิบลี้ก่อนเขาจะสังหารทหารม้าของกองพลพญาอินทรีที่อยู่ตรงหน้าได้ จากนั้นก็หันหัวม้ากลับ ไม่กล้าชักช้า กลับไปยังจุดเดิมและรวมตัวกับทหารม้าที่แบ่งกำลังแยกกันไป
ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม ทุกคนก็มารวมตัวกัน นับจำนวนคนมีทั้งหมดหนึ่งร้อยหกสิบห้าคน สามคนถูกยิงตายด้วยลูกธนูของศัตรูในตอนไล่ตาม
กระนั้นก็พบว่ายังมีสองคนที่หายไป ฉินเฟิงตระหนักได้ทันทีว่าสองคนนั้นเป็นทหารม้าที่ไล่ล่าหน่วยสอดแนม!
“แย่แล้ว!”
นายน้อยหนุ่มคำรามเสียงต่ำ ไม่กล้ารั้งช้า เขาตะโกนอย่างรวดเร็ว “ทุกคนฟังคำสั่ง ไปยังภูเขาชิงอวี้เดี๋ยวนี้!”
จากการคาดเดาของฉินเฟิง ในอีกหนึ่งชั่วยาม กองทหารที่ประจำการอยู่แนวหน้าของเป่ยตี๋จะได้รับข่าว ภายในสามชั่วยามข่าวจะกระจายไปทั่วแนวป้องกันทั้งหมด ภายในห้าชั่วยาม กองทหารที่ประจำการในรัศมีร้อยลี้จะรู้ว่ากองกำลังศัตรูได้แทรกซึมเข้ามาแล้ว
เมื่อถึงเวลานั้นย่อมต้องเผชิญกับการปิดล้อมและปราบปรามจากกองกำลังศัตรูที่มีจำนวนมากกว่านับสิบเท่าหรือหลายร้อยเท่า และสิ่งที่รอเขาอยู่มีเพียงความตาย
ห้าชั่วยามไม่ใช่เวลาที่เหลือสำหรับการหลบหนีจากเป่ยตี๋ แต่เป็นเวลาแห่งความตาย!
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ฉินเฟิงต้องออกจากอาณาเขตเป่ยตี๋ให้ได้ภายในสามชั่วยาม หากหลังจากสามชั่วยามคิดจะออกจากเป่ยตี๋ เกรงว่าคงแทบไม่มีโอกาสแล้ว
หนึ่งชั่วยามต่อมา ในที่สุดภูเขาชิงอวี้ก็ปรากฏเบื้องหน้าฉินเฟิง
ครั้นฉินเฟิงนำทหารม้าวิ่งเข้าไปในภูเขาชิงอวี้ เชือกสกัดกั้นม้าที่ซ่อนอยู่ใต้ทรายก็ถูกดึงขึ้นมาทีละเส้น
“หยุด!”
ฉินเฟิงดึงสายบังเหียนอย่างแรง โชคดีที่เขาตอบสนองอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นทั้งคนและม้าย่อมสะดุดล้ม หากถูกม้าเหยียบ ไม่ตายก็คงพิการ!
ทันใดนั้นก่อนฉินเฟิงจะตอบสนอง ทหารก็ล้อมรอบเขาจากทุกทิศทุกทางแล้ว
ทหารม้าต่างดึงเชือกสกัดกั้นม้าจากทุกด้าน ในขณะที่ทหารค่ายเทียนจีถือแหลนเข้ามา ด้านหลังยังมีทหารหลายคน รวมถึงองครักษ์เสื้อแพร พวกเขาง้างคันธนู จับจ้องฉินเฟิงและคนอื่น ๆ ด้วยสายตาที่เฉียบคม
ขณะเดียวกันก็มีเสียงตะโกนดังมาจากไม่ไกล
“ใครกล้าทำอะไร ฆ่าไม่ละเว้น!”
หนิงหู่ที่ดูสะบักสะบอมเดินออกมาจากป่าทึบช้า ๆ พร้อมใช้แหลนยันพื้น มองดูลูกแกะที่ตกลงไปในกับดักและทำได้เพียงรอถูกฆ่าด้วยดวงตาตื่นเต้นราวกับคนขายเนื้อ
“ฮ่า ๆ ข้าตีค่ายศัตรูแตกมานับไม่ถ้วนแล้ว แต่ไม่เคยเห็นแม่ทัพโง่เขลานำทหารม้าเข้าเขตภูเขามาก่อนเลย ทหาร! รีบจับแม่ทัพศัตรูให้ไว ข้าอยากจะเข้าไปดูใกล้ ๆ นัก ว่าใครกันมีความสามารถเช่นนี้”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารม้าที่อยู่รอบ ๆ ก็จ้องมองไปที่ฉินเฟิงอย่างร้องไม่ได้ยิ้มไม่ออก
หนิงหู่มองตามสายตาของทหารม้าไปจึงพบผู้บังคับบัญชาการที่ยืนอยู่ตรงกลาง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเริ่มแข็งค้าง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นดีใจพลันอุทานเสียงดัง “พี่ฉิน?!”
“ข้า… ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?!”
หนิงหู่ขยี้ตาอย่างแรง ขยับเข้าไปมองใกล้ ๆ พบว่าฉินเฟิงกำลังนั่งอยู่บนหลังม้า มองดูเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เป็นฉินเฟิงจริง ๆ!
หนิงหู่รีบวิ่งไปสองสามก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ “พี่ฉิน ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่!”
ฉินเฟิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เมื่อกี้ใครเรียกข้าว่าคนโง่กัน?”
หนิงหู่หน้าแดงก่ำ คนโง่? ถ้าแม้แต่ฉินเฟิงยังเป็นคนโง่ โลกนี้ก็คงไม่มีคนฉลาดอีกต่อไปแล้ว