บทที่ 510 สร้างฐานที่มั่นขึ้นใหม่

บทที่ 510 สร้างฐานที่มั่นขึ้นใหม่

แท่นโจมตีนี้สร้างขึ้นเพื่อศัตรูโดยเฉพาะ ทั้งสองด้านของเส้นทางตั้งแต่ไหล่เขาไปจนถึงยอดเขามีแท่นโจมตีสามแห่ง แต่ละแท่นมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณสองจั้ง ด้วยการดัดแปลงอย่างง่าย สามารถให้ศัตรูใช้พักเท้าได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ ยามศัตรูบุกโจมตีขึ้นบนยอดเขาจะต้องพักที่แท่นโจมตีอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้น ฉินเฟิงสามารถตั้งสมาธิโจมตีศัตรูบนแท่นโจมตีด้วยลูกธนูพลังทำลายล้างได้

ช่องว่างในกำแพงภูเขาที่เก็บม้าศึกได้รับการขยายให้ใหญ่ขึ้นเพื่อให้ม้าศึกสามารถเดินได้บ้าง ยืดเวลาการอยู่รอดของมันให้ยาวที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อทำหน้าที่เป็นอาหารสำรองทางกลยุทธ์

นอกจากนี้ ใต้หอสังเกตการณ์มีการสร้างและปรับปรุงที่กำบังทั้งหมดหกจุด ที่กำบังเหล่านี้สร้างขึ้นจากหินที่มีอยู่ตามภูมิประเทศของภูเขา เสริมด้านในด้วยเสาไม้ทำให้ยากที่จะถูกกระแทกจากแรงภายนอก

การกระจายตัวของที่กำบังก็มีความเฉพาะเจาะจงมากเช่นกัน มีที่กำบังสามแห่งที่หันหน้าไปทางทิศใต้และทำมุมกัน

ส่วนที่กำบังด้านล่าง สามทิศทางด้านหน้ามีเพียงหลุมยิงสามหลุม คล้ายกับจุดยิงธนูบนกำแพงเมือง ด้านหลังมีทางออก เผื่อว่ากองกำลังศัตรูโจมตีเข้ามาจะได้สามารถล่าถอยและหลบหนีได้ทันที

ที่กำบังทั้งสองด้านบนถูกสร้างขึ้นในพื้นที่เปิดโล่ง มีเพียงกำแพงวงกลมที่ทำจากหินซ้อนกัน ด้านบนเป็นกระท่อมเล็กที่สร้างขึ้นง่าย ๆ จากไม้ สามารถให้การสนับสนุนจุดกำบังด้านล่างและช่วยลำเลียงลูกธนูได้

ที่กำบังอีกสามแห่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก ทิศตะวันตก และทิศเหนือ ประการแรกเป็นเพราะที่กำบังเหล่านี้ป้องกันไม่ให้กองกำลังศัตรูใช้เชือกปีนขึ้นมา ประการที่สอง พวกเขาสามารถดำเนินการรักษาการณ์กองทหารได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ดังสุภาษิตโบราณที่ว่า ไม่ควรใส่ไข่ลงในตะกร้าใบเดียวกันทั้งหมด

เมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น ทหารสองร้อยนายจะถูกแบ่งออกเป็นสี่หน่วย จุดกำบังที่หันหน้าไปทางทิศใต้สามแห่งจะเป็นของหน่วยแรก ที่กำบังสามแห่งที่หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ตะวันตก และทิศเหนือเป็นของอีกสามหน่วยที่เหลือ

หากไม่รวมอุปกรณ์การทหารอื่น ๆ ที่ใต้หอสังเกตการณ์ อาศัยช่องว่างของกำแพงหิน ขยายออกเป็นจุดเก็บเสบียงสี่จุด มีสามจุดที่ใช้เพื่อเก็บเสบียงและน้ำ และจุดสุดท้ายใช้สำหรับเก็บอาวุธซึ่งส่วนใหญ่เป็นลูกธนู

ฐานที่มั่นบนภูเขาชิงอวี้ก็นับว่าเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

สิ่งสำคัญรองลงมาคือการสร้างอ่างเก็บน้ำ

ฉินเฟิงยังคงเลือกให้ตั้งอยู่ล่างหอสังเกตการณ์ พยายามให้อยู่ห่างจากศัตรูมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ฉินเฟิงเลือกสถานที่ที่ไม่ส่งผลกระทบต่อโครงสร้างของภูเขา ใช้หมุดระเบิดแยกก้อนหินขนาดใหญ่ออก จากนั้นจึงนำพวกมันออกมาทีละก้อน ในที่สุดหลุมหินขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเจ็ดฉื่อ ลึกหนึ่งจั้งก็ปรากฏขึ้น

หลุมนี้ล้อมรอบด้วยรอยแตกร้าวในกำแพงหิน ฉินเฟิงสั่งให้ทหารค้นหาโคลนสีเหลืองจากตีนเขา ถ้าหากว่าหาไม่พบก็ใช้โคลนธรรมดาแทน

หลังจากผสมดินและขี้เถ้าพืชแล้วก็อุดลงในช่องว่างของผนังหิน ทว่ามันยังคงไม่สามารถกันน้ำได้ ดังนั้นฉินเฟิงจึงส่งคนไปทั่วภูเขาเพื่อรวบรวมยางต้นสน

ต้นไม้บนไหล่เขาชิงอวี้ส่วนใหญ่เป็นต้นสน การเก็บยางสนจึงไม่ใช่เรื่องยากมากนัก ใช้เวลาไม่ถึงวันก็สามารถรวบรวมยางสนใส่ถุงหนังวัวมาได้แปดถุง

เขาเทยางสนลงในอ่างกระเบื้องที่ปล้นมาจากอำเภอผิงชางเพื่อทำการต้ม หลังจากทำให้ยางสนมีสถานะเป็นของเหลวแล้วก็ให้นำมันไปอุดและทาบริเวณที่อาจรั่วไหลทั้งหมดในอ่างเก็บน้ำ

หลังจากที่ยางสนแข็งตัวอย่างสมบูรณ์ มันจะมีคุณสมบัติกันน้ำได้

แต่…

รสชาติของน้ำจะต้องมีกลิ่นฉุนของยางสนจึงไม่ค่อยอร่อยนัก แต่เพื่อความอยู่รอด ขนาดปัสสาวะยังดื่มได้ ไม่ต้องพูดถึงน้ำที่แค่มีกลิ่นเหม็นปนมาเลย

เมื่อการก่อสร้างอ่างเก็บน้ำที่สำคัญที่สุดแล้วเสร็จ ฉินเฟิงจึงสั่งให้ทหารตักน้ำจากลำธารบนภูเขามาเติมลงในอ่างเก็บน้ำทันที เมื่ออ่างเก็บน้ำเต็มแล้ว หลุมก็ถูกปิดด้วยกิ่งก้านของต้นไม้เพื่อป้องกันไม่ให้ฝุ่นลงไป เหลือเพียงช่องตักน้ำเล็ก ๆ

หลังจากสร้างฐานที่มั่นเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เหลือก็คือการจัดเก็บอาวุธ โดยเฉพาะอาวุธที่ใช้แล้วเสื่อมสภาพเร็ว