บทที่ 540 การต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่

บทที่ 540 การต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่

“จ้าวอวี่หลงเอ่ยถูก ฉินเชียนฮู่ ท่านได้สร้างคุณงามความดีไว้มากมาย สมควรได้รับการยกย่อง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้คนในเมืองต่างก็ไหลบ่ากันออกมาที่ถนนเพื่อที่จะได้ยลโฉมหน้านักรบองอาจอย่างท่าน หากท่านลงจากหลังม้าและเดินเท้า ผู้คนด้านหลังก็จะมองไม่เห็น คงต้องดันกันไปข้างหน้า เมื่อถึงเวลานั้น ความวุ่นวายย่อมเกิดขึ้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง”

ในเมื่อเอ่ยมาถึงขนาดนี้ ฉินเฟิงก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป เขาเพียงแค่ขี่ม้าเช่นเดิมและประสานมือคำนับไปที่จ้าวอวี้หลงและสวีโม่

“แม่ทัพทั้งสอง ลำบากมามาก”

เมื่อได้รับคำชมจากฉินเฟิง จ้าวอวี้หลงและสวีโม่ต่างก็ตื้นตันใจ ในสายตาของพวกเขา ความดีความชอบเพียงน้อยนิดนี้มิได้มีความหมายอันใดเลย

หลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้น จ้าวอวี้หลงและสวีโม่ต่างก็รบด้วยการนำทหารของตนเข้าปะทะกับข้าศึกเพียงอย่างเดียว

ไม่เหมือนกับฉินเฟิงที่นอกจากจะต้องดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในเมืองแล้ว ยังต้องคอยออกหน้าต่อสู้กับเฉินซือและวางแผนกลยุทธ์ทางการเมืองอย่างลับ ๆ มิหนำซ้ำยังต้องช่วยชีวิตเหล่าทหารหาญที่ติดอยู่ในดินแดนข้าศึกอีกด้วย…

ในอำเภอเป่ยซีหรือแม้แต่ในชายแดนเหนือทั้งหมด ไม่มีใครสามารถเทียบเทียมวีรกรรมของฉินเฟิงได้

เมื่อจ้าวอวี้หลงและสวีโม่เงยหน้าขึ้นมองไปที่หนิงหู่

กลับพบว่าชายผู้นี้กำลังฉีกยิ้มอย่างมีความสุข “จ้าวอวี้หลง สวีโม่ พวกเราพบกันอีกแล้ว!”

สวีโม่ยิ้มตอบ “ข้านึกว่าเจ้าจะตายอยู่ในเขตเป่ยตี๋เสียอีก”

เมื่อถูกสวีโม่ล้อเลียน หนิงหู่ไม่วายเชิดหน้าหัวเราะ “แค่คนป่าเถื่อนในเป่ยตี๋ คิดอยากจะฆ่าข้าหรือ? ฝันไปเถอะ! อีกอย่าง ฉินเชียนฮู่ไปช่วยข้าเอาไว้ กองพลพญาอินทรีและกองพลหมาป่าเหมันต์อะไรนั่นล้วนต้องหลีกทาง!”

เมื่อเห็นหนิงหู่ยังคงโอ้อวดเหมือนเดิม จ้าวอวี้หลงและสวีโม่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

ด้วยความที่หนิงหู่และองครักษ์ค่ายเทียนจีติดตามฉินเฟิงมาตลอด ผ่านการต่อสู้และการนองเลือดมานับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาจึงได้รับสิทธิพิเศษเช่นเดียวกับฉินเฟิง นั่นคือสามารถขี่ม้าเข้าเมืองได้

จ้าวอวี้หลงและสวีโม่ แยกกันไปทางซ้ายและขวา คอยคุ้มกันทุกคนเข้าเมือง

เมื่อฉินเฟิงผ่านกำแพงเมืองชั้นนอกและเดินพ้นจากประตูเมืองมา เมืองที่เดิมทีเงียบสงบก็ถูกเสียงโห่ร้องปกคลุมในพริบตา

“ท่านฉินเชียนฮู่!”

“ท่านฉินเชียนฮู่กลับคืนสู่อำเภอเป่ยซีแล้ว”

“พวกเจ้าดูสิ ฉินเชียนฮู่แลดูเปลี่ยนไปเล็กน้อยนะ”

“เล็กน้อยอะไรกัน เรียกว่าเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยดีกว่า! ตอนออกจากเมืองยังดูเหมือนบัณฑิต แต่พอกลับเข้าเมืองอีกครากลับกลายเป็นแม่ทัพไปเสียแล้ว!”

“ทั้งใต้หล้ามีแม่ทัพมากมาย แต่หาคนที่ลงมือรบด้วยตนเอง อยู่แนวหน้า และประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่เช่นฉินเชียนฮู่ฉินได้ยากยิ่ง เขาเปรียบดั่งขนหงส์และเขากวางที่งดงามที่สุด”

“จะเรียกว่าขนหงส์ที่งดงามที่สุดอย่างไร เจ้าลองพิจารณาดูเถิด ตั้งแต่ที่แคว้นต้าเหลียงก่อตั้งมา มีผู้ใดบ้างกระทำได้เช่นเดียวกับฉินเชียนฮู่ฉิน เมื่อท่านผู้นี้ย่างไปเยือนแดนเป่ยตี๋ ไฉนจึงสามารถสังหารศัตรูจนสิ้นซากได้”

“แต่…”

ประชาชนที่มารวมกันอยู่ที่นอกเมืองต่างก็ตื่นเต้นจนไม่อาจหยุดยั้ง พวกเขาดันกันไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ หวังที่จะได้เข้าไปยลโฉมของฉินเชียนฮู่อย่างใกล้ชิด

เหล่าทหารรักษาการณ์ต่างก็พยายามขวางกั้นอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ไม่อาจต้านทานความมุ่งมั่นของราษฎรเหล่านั้นได้จึงไปแจ้งหลินฉวีฉีให้ส่งทหารทั้งสามกอง พร้อมกับองครักษ์มาช่วยกันเหล่าประชาชนที่ไม่อาจข่มความตื่นเต้นเหล่านั้น

ฉินเชียนฮู่นั่งอยู่บนหลังม้าศึก ภายใต้การอารักขาของเหล่าแม่ทัพผู้กล้าหาญทั้งหลาย เขาเคลื่อนตัวผ่านช่องทางที่เหล่าทหารราบได้จัดเตรียมไว้เข้าสู่เมืองชั้นใน

เสียงโห่ร้องต้อนรับและเสียงกรีดร้องดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ตลอดทาง

“ฉินเชียนฮู่ ท่านได้สังหารศัตรูหลายพันคนบนภูเขาชิงอวี้จริงหรือ”

เมื่อรับฟังเสียงโห่ร้องที่ดังขึ้นจากฝูงชน

ฉินเฟิงก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ข้ามิได้นับอย่างแน่ชัด ข้าเพียงนำเหล่าองครักษ์ปกป้องภูเขาเท่านั้น เหล่าศัตรูโจมตีเข้ามาเป็นจำนวนมากเพียงใดก็สังหารไปมากเพียงนั้น”