บทที่ 584 สตรีของข้าห้ามแตะต้อง

บทที่ 584 สตรีของข้าห้ามแตะต้อง

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์รู้สึกหงุดหงิดใจเหลือเกิน เดือดดาลจนแทบสำลัก พลางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์นึกไม่ถึงเลยว่า ผู้อาวุโสที่เคยเคารพในอดีตเหล่านี้ กลับกล้าร่วมมือกันใส่ร้ายนาง

อะไรคือน้ำใจในหน้าที่การงาน ช่างไร้ค่าเหลือเกิน

หลี่เฉียนผู้เฝ้ามองอย่างเย็นชามานาน เห็นเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ยืนโซเซจะล้ม ก็อดหัวเราะไม่ได้

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์นี้เลย

จะโทษก็โทษที่นางจะแต่งให้กับฉินเฟิง

ดังสุภาษิตที่ว่า ชายกลัวเลือกงานผิด หญิงกลัวเลือกคู่ครองผิด

แต่งให้กับฉินเฟิง ชีวิตที่เหลือของนางก็ต้องตกต่ำและอับอาย!

ฉีหยางจวิ้นจู่ขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ หลายครั้งที่ต้องการจะลุกขึ้นช่วยเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์พูด

แต่ในช่วงเวลาสุดท้ายหลี่ยงก็ดึงตัวไว้

ฉีหยางจวิ้นจู่ร้อนใจ “ท่านพี่ เหตุใดจึงขวางข้า!”

“คนพวกนี้ ช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน!”

“กล้าร่วมมือกันรังแกสตรี ช่างน่าละอาย!”

“พวกเขาโอ้อวดว่าเป็นขุนนางผู้เป็นเสาหลักของแผ่นดิน แต่มีขุนนางเช่นนี้ อนาคตของต้าเหลียงคงน่าเป็นห่วง”

เห็นฉีหยางจวิ้นจู่โกรธจนแทบระงับไม่อยู่ หลี่ยงก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ข้ารู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ เจ้าโกรธแค้นแทนนางก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่”

“แต่คืนนี้ เป็นเรื่องบาดหมางระหว่างองค์ชายรองกับฉินเฟิง ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา อย่าไปยุ่งเกี่ยวเป็นอันขาด เพียงแค่นั่งดูอยู่เฉย ๆ ก็พอ”

“หากเจ้ายังคงโกรธแค้นไม่หาย ก็ให้นึกถึงเสด็จแม่ของเจ้า”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉีหยางจวิ้นจู่ก็รู้สึกหนักอึ้งในใจ นางนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

เสด็จแม่ของนางต้องเผชิญหน้ากับกุ้ยเฟยอยู่ในวังหลวง ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง หากพลาดพลั้งเพียงนิด ก็อาจจะแพ้ราบคาบได้

และตัวนางเอง ก็เป็นตัวแทนเจตนารมณ์ของเสด็จแม่มาโดยตลอด

หากยามนี้ไปยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงระหว่างหลี่เฉียนกับฉินเฟิง ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกหลี่เฉียนสงสัย

คนที่ไม่รู้ความ อาจจะคิดว่าเสด็จแม่ของนางกำลังสนับสนุนฉินเฟิง และเป็นศัตรูกับหลี่เฉียน

หากองค์หญิงใหญ่กับองค์ชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในตอนนี้ต้องมายืนอยู่คนละฝั่ง ผลที่ตามมาคงจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้

“อวิ๋นเอ๋อร์ ขอโทษเถอะ ข้า…ช่วยเจ้าไม่ได้จริง ๆ”

ฉีหยางจวิ้นจู่ก้มหน้าลง สายตาเต็มไปด้วยความหม่นหมอง

ในฐานะองค์หญิง นางก็มีหลายสิ่งที่ทำไม่ได้ดั่งใจเช่นกัน

ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะก็ดังขึ้น

ฉีหยางจวิ้นจู่ที่เมื่อครู่ยังท้อแท้ก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเปล่งประกายอีกครั้ง

“ฉินเฟิง?!”

“ใช่แล้ว! เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้อยู่คนเดียว นางยังมีฉีนเฟิง!”

“มีฉีนเฟิงอยู่ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน”

“ถึงแม้ว่าเจ้านั่นจะไร้เหตุผล แต่เขาไม่ยอมให้ใครมารังแกคนใกล้ชิดของเขาเด็ดขาด ยิ่งเป็นภรรยาของเขาอีกด้วย?!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ดึงความสนใจของฉีหยางจวิ้นจู่ สายตาของทุกคนในที่นั่นต่างมองไปที่ฉีนเฟิง

รวมถึงหลี่เฉียนและหลี่ยงด้วย

ฉีนเฟิงไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ที่มองมาจากทุกทิศทาง เขายกมือขึ้นวางบนไหล่ของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เบา ๆ เพื่อปลอบโยน

“มีข้าอยู่ อย่ากังวลไปเลย”

ร่างกายของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ ค่อย ๆ สงบลงมา

เพียงแค่ได้สัมผัสถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของฉินเฟิง ก็ทำให้นางรู้สึกมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ค่อย ๆ หันไปมองฉินเฟิง ใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงก่ำด้วยความโกรธ เริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ปากของนางกลับถูกนิ้วชี้ของฉินเฟิงกดเอาไว้

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ ทำให้ร่างกายของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์สั่นเทา รู้สึกเหมือนร่างกายร้อนผ่าวไปหมด

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

แต่ครั้งนี้ กลับเป็นต่อหน้าขุนนางใหญ่ในราชสำนัก หรือพูดได้ว่า ศัตรู!

ถึงแม้จะถูกศัตรูที่จ้องจะทำร้ายล้อมรอบ แต่เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์กลับไม่รู้สึกกลัวเลย ในใจกลับรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาด