ตอนที่ 591
บทที่ 591 ฝีมือสังหารที่แท้จริง
October 22, 2026
บทที่ 591 ฝีมือสังหารที่แท้จริง
หลี่เฉียนไม่ต้องการปล่อยให้ฉินเฟิงหนีไปง่าย ๆ แต่ด้วยการค้ำประกันของหลี่ยง หลี่เฉียนจึงได้แต่ยืนมองฉินเฟิงเดินจากไปอย่างหงุดหงิด
เมื่อฉินเฟิงและหลี่ยงจากไปแล้ว ในลานก็ไม่มีคนนอกเหลืออยู่
เพล้ง!
เสียงแก้วแตกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
เสียงตะโกนของหลี่เฉียน ดังก้องไปทั่วลาน “ไอ้เวรเอ๊ย!”
“ข้าผู้เป็นถึงองค์ชายรองแห่งราชสำนัก จะสู้แม้แต่ฉินเฟิงไม่ได้หรือ?!”
“ไอ้หมอนี่กล้าพาตัวผู้ต้องหาหนีไปต่อหน้าต่อตาข้า ไม่มีใครหยุดมันได้เลยหรือ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
ตอนนี้ใกล้ถึงเวลาสืบทอดราชบัลลังก์แล้ว หลี่เฉียนไม่อาจผิดพลาดได้แม้แต่น้อย หากพลาดไปเพียงเล็กน้อย อาจจะแพ้ราบคาบได้
เมื่อเทียบกับความโกรธของหลี่เฉียนแล้ว ราชองครักษ์หลินดูใจเย็นกว่ามาก
ความตึงเครียดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กับฉินเฟิงหายไปแล้ว แทนที่ด้วยแผนการแสนเจ้าเล่ห์
“ฝ่าบาท ไม่ต้องร้อนใจไป”
“ข้าคิดว่าคืนนี้เราบรรลุเป้าหมายแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น แววตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและสิ้นหวังของหลี่เฉียน ก็มลายหายไปทันที
หลี่เฉียนรีบคำนับให้หลินไท่เป่าด้วยความเคารพ “ไท่เป่า ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
หลินไท่เป่าหรี่ตาลง พลันแค่นเสียงเย็นอย่างเจ้าเล่ห์
“ฝ่าบาท โปรดทรงพิจารณาให้ถี่ถ้วน หากเว่ยเซียวมีความสำคัญยิ่งเช่นนี้ ข้าผู้เฒ่าจะยอมให้เฉินเฟิงพาตัวนางไปได้อย่างไร”
“แม้จะต้องนองเลือด ข้าก็ยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อให้เว่ยเซียวอยู่ต่อ”
“เว่ยเซียวมีประโยชน์เพียงอย่างเดียว นั่นคือเปิดเผยตัวตนของหลี่เซียวหลาน เพียงแค่ส่งเสริมให้เฉินเฟิงแต่งงานกับองค์หญิง ก็ถือว่าพวกเราประสบความสำเร็จในก้าวแรกแล้ว”
“ข้อตกลงการแต่งงานระหว่างตระกูลเซี่ยกับตระกูลเฉินได้ล่มไปแล้ว”
“เมื่อสูญเสียการคุ้มครองจากตระกูลเฉิน ตระกูลเซี่ยจะไร้คนปกป้อง เมื่อถึงเวลานั้น…”
หลินราชไท่เป่าไม่ได้พูดต่อ
แม้ว่าทุกคนที่อยู่ ณ ที่นี้จะเป็นพวกพ้องขององค์ชายรอง แต่ไม่ว่าอะไรก็ตาม แม้จะไม่กลัวคนนับหมื่น ทว่าป้องกันไว้ก็ดีเสียกว่า
หลี่เฉียนเข้าใจ จึงประกาศยุติงานเลี้ยงทันที และส่งคนที่ไม่เกี่ยวข้องกลับไปจนหมด ในที่สุดก็เหลือเพียงหลี่เฉียน หลินไท่เป่า และเสนาบดีกรมยุติธรรม
เสนาบดีกรมยุติธรรมจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ ความโกรธเคืองหายไปจนหมดสิ้น
และตอนนี้เองที่หลี่เฉียนเข้าใจ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นการแสดง
หลินไท่เป่าและซิงปูซังซู ก็เพื่อที่จะล่อลวงเฉินเฟิงให้ตกหลุมพรางทีละขั้น
หลินไท่เป่าไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เปิดเผยแผนการทั้งหมด
“ฝ่าบาท ตอนนี้เฉินเฟิงมีอำนาจมาก หากจะโค่นล้มเขาตรง ๆ ช่างยากเย็นเหลือเกิน”
“ฉะนั้น กุญแจสำคัญในการรับมือเฉินเฟิง ไม่ได้อยู่ที่ตัวเฉินเฟิงเอง”
“จุดอ่อนที่แท้จริง ก็คือเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์!”
“คืนนี้ ฝ่าบาทจะเสด็จกลับวังเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท เพียงแค่ทูลบอกฝ่าบาทว่า…”
เสียงของหลินไท่เป่าเบาลงเรื่อย ๆ จนในที่สุด แม้แต่หลี่เฉียนก็ต้องตั้งใจฟังอย่างมากจึงจะได้ยินชัดเจน
ดวงตาของหลี่เฉียนส่องประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้รู้แผนการทั้งหมดของหลินไท่เป่า ก็คำนับทันที
“แผนการนี้ช่างวิเศษยิ่งนัก! นับว่าเป็นแผนที่ดีจริง ๆ”
“ไม่ว่าจะเป็นแผนลับหรือแผนเปิดเผย ต่อให้ฉินเฟิงมองทะลุแผนการนี้ เขาก็ได้แต่หลับตากระโดดเข้ากองไฟ ฮ่าๆ ๆ”
ในเวลาเดียวกัน ฉินเฟิงได้ควบคุมตัวเว่ยเซียวกลับไปยังจวนสกุลฉิน
ฉินเฟิงโบกมือให้ทหารองครักษ์ค่ายเทียนจีปลดโซ่ตรวนออกจากตัวเว่ยเซียว
เว่ยเซียวขยับกล้ามเนื้อและกระดูกเล็กน้อย สายตาที่มองฉินเฟิงนั้นซับซ้อนอยู่บ้าง แทนที่จะเป็นความซาบซึ้ง กลับเหมือนความสงสัยมากกว่า
“ฉินเฟิง เจ้าผิดใจกับองค์ชายรองและบังคับพาข้าไป องค์ชายรองจะไม่ยอมจบง่าย ๆ แน่”
“ข้าก็เป็นเหมือนคนตายไปแล้ว ทำไมเจ้าต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเพื่อข้าด้วย?”
ฉินเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถอนหายใจอย่างอ่อนล้าเมื่อเผชิญกับคำถามของเว่ยเซียว
“ไม่ว่าจะมีเจ้าหรือไม่ ไฟนี่ก็ลุกโชนขึ้นมาแล้ว”