บทที่ 603 ใจประชาชน

บทที่ 603 ใจประชาชน

ลูกธนูพุ่งเข้าใส่ฉินเฟิงอย่างแม่นยำไม่มีพลาด

เซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์ร้องเสียงหลง

ขณะที่ทุกคนคิดว่าฉินเฟิงตายแน่แล้ว เหตุการณ์ประหลาดก็เกิดขึ้น

พอลูกธนูสามกระทบเกราะของฉินเฟิง ลูกธนูก็กระเด็นออกไปทั้งหมด

องครักษ์หลวงงุนงงไปชั่วขณะ รีบยิงธนูเพิ่มอีกดอก ธนูดอกนี้ยิงถูกหลังของ ฉินเฟิง แต่ก็ยังคงกระเด็นออกไปเช่นเดิม

องครักษ์หลวงผู้มากประสบการณ์ตัดสินใจได้ทันที เกราะของฉินเฟิงหนากว่าที่คาดไว้ เมื่อรวมกับแผ่นเหล็กป้องกันหัวใจ ลูกธนูย่อมไม่สามารถทะลวงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ฉินเฟิง ช่างรอบคอบจริง ๆ เขาคำนึงถึงทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นได้แทบทั้งหมดทีเดียว

การพยายามสังหารฉินเฟิงด้วยลูกธนูเพียงอย่างเดียวไม่ได้ผลแล้ว

อีกทั้ง ฉินเฟิงยังมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วมาก เขาเข้าไปหลบอยู่หลังม้าศึก หลีกเลี่ยงธนูขององครักษ์หลวง

ภายใต้แรงกดดันจากลูกธนู ฉินเฟิงจำต้องละทิ้งการหลบหนี และยืนหยัดอยู่ที่เดิม

นี่ย่อมเป็นโอกาสให้องครักษ์หลวงและทหารรักษาพระราชวังโจมตีสองฝ่าย

หัวใจของเซี่ยอวิ๋นเอ๋อร์เต้นไม่เป็นส่ำ น้ำตานองหน้า นางตะโกนเสียงดัง “ฉินเฟิง เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า อย่าสนใจพวกข้าอีกเลย”

“เจ้าคนเดียวไม่มีทางทะลวงแนวป้องกันขององครักษ์หลวงมาได้หรอก”

“รีบไปเถอะ ข้าขอร้อง!”

ใบหน้าของเซี่ยปี้เองก็ซีดเผือด สายตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

สถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนมาเอง ก็มีแต่เส้นทางแห่งความตายรออยู่เท่านั้น

บนสนามรบเมื่อต้องเผชิญหน้ากับทหารม้า ความกล้าหาญย่อมไร้ความหมายที่สุด

จำนวนคนคือกุญแจตัดสินชัยชนะและความพ่ายแพ้บนสนามรบเสมอ

ขณะเดียวกัน เสียงหัวเราะบ้าคลั่งของเสนาบดีกรมยุติธรรมดังก้องไปทั่วลานประหาร

“ฮ่า ๆๆ ฉินเฟิง! ก็ไหนว่าเจ้าเป็นโหวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้า ไฉนจึงกลายเป็นเต่าหดหัวเช่นนี้?”

“ทหารเป่ยซี อวดอ้างว่าเป็นกองทัพที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งชายแดนเหนือ แต่บัดนี้กลับถูก ทหารรักษาพระราชวังล้อมไว้ แม้แต่จะหนีก็ทำไม่ได้”

“เพียงเจ้าคนเดียว คิดว่าจะเอาชนะองครักษ์หลวงได้หรือ? ฝันไปเถิด!”

“วันนี้ไม่เพียงแต่พ่อลูกตระกูลเซี่ยจะต้องตาย เจ้าก็ต้องตายไปพร้อมกันด้วย”

เสนาบดีกรมยุติธรรมแทบคลั่ง การกำจัดฉินเฟิงเป็นสิ่งที่ไท่เป่าหลินปรารถนา

หากฉินเฟิงตาย ไม่ว่าจะพลพรรคเถาหลินหรือกองทัพชายแดนเหนือ ก็จะต้องพินาศสิ้น!

และพอฉินเฟิงตายไป ไท่เป่าหลินก็จะช่วยให้องค์ชายรองได้สืบทอดบัลลังก์อย่างง่ายดาย

ถึงตอนนั้น แม้องค์ชายใหญ่จะสวรรคตไปแล้ว แต่ตระกูลหลินก็จะยังเป็นตระกูลอันดับหนึ่งของต้าเหลียง ไม่มีใครสั่นคลอนได้

ส่วนเสนาบดีกรมยุติธรรม ในฐานะกำลังหลักของไท่เป่า เขาก็จะได้ดิบได้ดี ยกฐานะขึ้นไปอีกขั้น

เสนาบดีกรมยุติธรรมแทบกลั้นความตื่นเต้นในใจไม่อยู่ นี่เป็นครั้งที่เข้าใกล้ความสำเร็จขนาดนี้ หากไม่มีเหตุไม่คาดฝัน การต่อสู้อันยาวนาน จะได้ปิดฉากลงวันนี้

ผู้คนที่อยู่รอบ ๆ ลานประหารต่างเหงื่อตก

ยิ่งเห็นฉินเฟิงหลบอยู่หลังม้าศึก ขณะที่ทหารรักษาพระราชวังและองครักษ์หลวงเริ่มโจมตีสองทาง

ทุกคนต่างคิดว่าฉินเฟิงไม่มีทางรอดแล้ว

พวกขุนนางในเมืองหลวงที่เคยมีความแค้นกับฉินเฟิงต่างดีใจ

“ฮ่า ๆๆ ฉินเฟิงตายแน่แล้ว”

“ในที่สุดไอ้หมอนี่ก็ตายเสียที สวรรค์ช่างมีตาจริง ๆ”

“เฮอะ ท่านโหวอันดับหนึ่ง แท้จริงก็เป็นแค่นายน้อยเจ้าสำราญไม่รู้ประมาณตน”

“ถ้าฉินเฟิงเข้าพวกกับองค์ชายรองก็คงไม่ต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ฮึ หยิ่งผยองนัก ช่างน่าขันจริง ๆ”