ตอนที่ 626
บทที่ 626 หลังใบหน้าอันงดงามของฮองเฮา!
October 22, 2026
บทที่ 626 หลังใบหน้าอันงดงามของฮองเฮา!
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเลิกคิ้วขึ้น “อย่างไรเล่า เจ้าก็กลัวด้วยหรือ?”
หุ้ยเฟยส่ายหน้าอีกครั้ง ดวงตาฉายแววเศร้าสร้อย “หม่อมฉันอยู่ในแต่วังหลัง ไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ใด ๆ ในเมืองหลวง”
“เพียงแต่ไม่นานมานี้ ได้รับจดหมายจากบ้าน บอกว่าท่านปู่ป่วยหนัก หม่อมฉันรู้สึกกังวลเป็นอย่างยิ่ง”
ฮึ่ม!
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงมองกุ้ยเฟยอย่างเย็นชา หัวใจเต็มไปด้วยความดูถูก
กุ้ยเฟยออกศึกษาหาความรู้มาตั้งแต่ยังเด็ก ต่อมาก็เข้าวัง แทบจะไม่ได้ติดต่อกับตระกูลหลิน
แม้แต่คำพูดที่ว่า เลือดข้นกว่าน้ำ ความผูกพันระหว่างปู่กับหลานย่อมลบเลือนไม่ได้ แต่สำหรับ ‘คนแปลกหน้า’ คงไม่น่าจะเศร้าโศกถึงเพียงนี้
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะไม่รู้ได้อย่างไร ว่ากุ้ยเฟยกำลังคิดอะไรอยู่?
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงหรี่ตาลง “ไท่เป่าหลินถูกใส่ร้ายป้ายสี ถูกคุมขังอยู่ที่ศาลต้าหลี่”
“มิใช่ว่าเจิ้นไม่อนุญาตให้เจ้ากลับบ้านไปเยี่ยม แต่ถ้าเจ้าไป แล้วไท่เป่าหลินเกิดมีเรื่องขึ้นมา รอบข้างจะไม่มีแม้แต่ญาติสักคน”
หลินเวินหว่านหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อ ค่อย ๆ ซับที่หางตา
“หม่อมฉันก็ลำบากใจเพคะ”
“แต่ตระกูลหลินให้ความสำคัญกับมารยาทนัก ท่านพ่อก็เคยกล่าวไว้ หากบุตรชายมิอาจกลับไปเยี่ยมท่านพ่อได้ ก็มีเพียงบุตรสาวอย่างหม่อมฉันที่ต้องกลับไปทำหน้าที่แทน”
“แม้ท่านปู่จะไม่มีตำแหน่งใด ๆ แต่ก็จงรักภักดีต่อแคว้นต้าเหลียงมาตลอด ทั้งยังเคยบริจาคเงินทองมากมาย”
“หากก่อนสิ้นใจ ไม่อาจพบหน้าบุตรหลานได้ ก็คงจะ…”
ยังไม่ทันที่หลินเวินหว่านจะกล่าวจบ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ขัดขึ้น “ตระกูลหลินมิได้มีเพียงไท่เป่าหลินผู้เดียวเสียหน่อย”
“บุตรชายคนโตและหลานชายคนโตของตระกูลหลินล้วนอยู่ในเจียงหนาน ในฐานะที่เจ้าเป็นหลานสาว ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนัก”
กุ้ยเฟยเม้มริมฝีปาก ท่าทางอ่อนแอ น่าสงสาร แต่แววตากลับฉายแววโกรธแค้น
นางตระหนักได้ว่า แม้จะพูดอย่างไร ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็คงไม่ยอมปล่อยให้นางกลับเจียงหนาน
หลินเวินหว่านจึงเปลี่ยนเรื่อง “ท่านพ่อทำความผิดใหญ่หลวง และการพิจารณาคดีของศาลต้าหลี่ก็ยังไม่มีกำหนด”
“ในฐานะที่หม่อมฉันเป็นบุตรสาว รู้สึกกังวลใจนัก คิดมากจนนอนไม่หลับ”
“ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา อนุญาตให้หม่อมฉันไปเยี่ยมได้หรือไม่เพคะ”
หลินเวินหว่านยอมถอยหลังหนึ่งก้าว ร้องไห้ออกมาไม่หยุด กุ้ยเฟยผู้ยิ่งใหญ่มีท่าทีโศกเศร้าเช่นนี้ ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
แม้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงรู้จักหลินเวินหว่านดี และรู้ด้วยว่านางมักจะวางอำนาจ ก่อเรื่องอยู่เสมอ
แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าตกลง
หลินเวินหว่านรีบคุกเข่าลงคำนับ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เมตตา อนุญาตให้หม่อมฉันได้ไปดูใจท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงกับองค์หญิงใหญ่ต่างไม่ได้มองหลินเวินหว่าน ครั้นพี่น้องสบตากัน ต่างก็แสดงแววตาเหยียดหยันออกมาอย่างไม่ได้นัดหมาย
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงโบกมือไล่กุ้ยเฟยออกไป แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ
“หมิ่งเยว่อยู่ที่ใด เจิ้นอยากพบ”
ครั้นเหลือกันอยู่สองคนพี่น้อง องค์หญิงใหญ่ก็ตอบกลับไม่มากพิธี “อยู่กับฮองเฮา”
พอได้ยินแบบนี้ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็หลับตาลง หายใจเข้าลึก ไม่พูดอะไรอีก ไม่มีใครรู้ว่าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงกำลังคิดอะไรอยู่
ห่างจากโรงดอกไม้ทิศตะวันตกไม่ถึงห้าร้อยก้าว ด้านนอกวัดเจ้าแม่กวนอิมที่เต็มไปด้วยควันธูป
เสี่ยวเซียงเซียงกับชูเฟิงที่เพิ่งเข้าวังมายืนเฝ้าอยู่ข้างประตู
ขันทีและนางกำนัลของฮองเฮายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม จ้องมองเสี่ยวเซียงเซียงกับชูเฟิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
บางครั้งก็หัวเราะออกมา แสดงท่าทีเหยียดหยาม
ขณะเดียวกัน ภายในวัด หลี่เซียวหลานคุกเข่า วางมือทั้งสองข้างบนหน้าขา หันหน้าเข้าหารูปปั้นพระแม่กวนอิม หลับตาลง สวดมนต์ด้วยความศรัทธา
เบื้องหน้าหลี่เซียวหลานมีสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่
นางสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิทไร้ลวดลายใด ๆ เรียบง่ายอย่างที่สุด
มวยผมสูง ปักปิ่นหยกอันเรียบ