บทที่ 63 การพนันเสรีดีหรือไม่?

บทที่ 63 การพนันเสรีดีหรือไม่?

ผู้ช่วยเสนาบดีกรมคลังที่อยู่ด้านข้างใบหน้าซีดเผือดไปเช่นกัน เขาเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “สองพ่อลูกแซ่ฉินตัวดี! ฉินเฟิงหาประโยชน์ได้ทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีตำแหน่งขุนนาง ทำตัวเป็นเด็กน้อยออกมายั่วยุผู้อื่น รอจนทุกคนถูกหลอก จากนั้นก็เรียกบิดาออกมาดุด่า ข้าอยู่ในราชสำนักมากว่าสิบปี คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะตกหลุมพลางอุบายไร้ยางอายเช่นนี้!”

ขุนนางทุกคนมีสติขึ้นมาแล้ว พวกเขาอยากจะฉีกทึ้งฉินเฟิงทั้งเป็นทันที

แม้ว่าฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะตรัสไว้ว่าวันนี้อนุญาตให้เล่นพนัน แต่ในฐานะขุนนางพวกเขาควรไตร่ตรองได้ตัวเองว่าอะไรควรไม่ควร ตอนนี้ขุนนางระดับสูงในราชสำนักต่างก็ลงพนันทั้งสิ้น ไอ้เรื่องอับอายและไม่เหมาะสมน่ะมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่ที่น่ากลัวคือ ป่านนี้ฝ่าบาทคงจดชื่อพวกเขาลงสมุดเล่มเล็กรอวันคิดบัญชีแล้วกระมัง? ขุนนางในวันนี้คงไม่มีใครหนีความผิดพ้น

ทุกคนหันไปมองฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง พลันก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา เมื่อครู่ฝ่าบาทยังแย้มพระสรวลราวสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ไยยามนี้กลับดูมืดมนยิ่ง

คนอื่นอาจไม่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉินเฟิง แต่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงจะเมินเฉยได้อย่างไร ตั้งแต่ฉินเฟิงโบกมือให้ฉินเทียนหู่ พระองค์ก็ตระหนักได้แล้วว่านายน้อยฉินกำลังจะทำเรื่องใหญ่ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงตั้งใจจะใช้แผนของฉินเฟิงดูว่า ในบรรดาขุนนางระดับสูงในราชสำนัก มีใครใส่ใจความรุ่งเรือง หรือภัยของแคว้นต้าเหลียงอยู่บ้าง

แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง

แม้ว่าสุรเสียงของฮ่องเต้จะยังคงผ่อนคลาย ไม่มีนัยตำหนิ แต่พระพักตร์และพระเนตรกลับทำให้ขุนนางในบริเวณนั้นสั่นสะท้าน “ใต้เท้าฉิน เจิ้นบอกแล้วว่าวันนี้เป็นกรณีพิเศษ ไม่มีข้อห้าม เจ้าวางเดิมพันให้กับฉินเฟิงเถิด เจิ้นไม่โทษเจ้าหรอก”

ฉินเทียนหู่คุกเข่า น้ำตาแทบจะไหลออกมา “กระหม่อมเป็นขุนนางมายี่สิบกว่าปีแล้ว ไม่กล้าฝ่าฝืนเจตจำนงของฝ่าบาท แต่วันนี้แม้กระหม่อมต้องตายก็จะไม่เข้าร่วมการพนัน ในฐานะขุนนางเรื่องนี้เกินขีดจำกัดของกระหม่อม กรณีพิเศษในวันนี้อาจไม่ใช่เรื่องต้องห้ามสำหรับขุนนางคนอื่น ๆ แต่สำหรับกระหม่อมแล้วมิกล้าหละหลวมแม้เพียงนิดพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงตะคอกอย่างเย็นชา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ในเมื่อใต้เท้าฉินไม่เต็มใจจะทำตามประสงค์ของเจิ้น เจิ้นก็จะไม่บังคับเจ้า เจ้าหลบไปเสีย!”

หากวาจาดังกล่าวดังขึ้นก่อนหน้านี้ ทุกคนคงคิดว่าฮ่องเต้หมดความโปรดปรานในตัวฉินเทียนหู่ และกำลังจะผลักไสเขาไปยังตำหนักเย็น แต่ตอนนี้มันแตกต่างออกไป คำพูดของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงอาจดูเหมือนต้องการเอาผิด แต่นั่นเป็นการกล่าวชมเชย!

สายพระเนตรของฮ่องเต้กวาดมองขุนนางคนอื่น ๆ ทีละคน โดยเฉพาะขุนนางจากฝ่ายเสนาบดีกรมคลัง ทรงทอดพระเนตรอยู่นานที่สุด “ขุนนางทุกท่าน อย่าได้เสียอารมณ์เพราะคนบางคนเลย การพนันที่มีเจิ้นเป็นพยานในวันนี้ยังคงเป็นไปตามเดิม บางคนเป็นถึงขุนนางขั้นหนึ่ง เงินเดือนของเขาตกแสนตำลึงต่อปี ไม่รู้ว่าหายไปไหนหมด จึงไม่มีเหลือสักพันหรือสักแปดร้อยตำลึงเงิน!”

“แต่ดูทุกท่านสิ รู้จักประหยัดอดออม ในวันมงคลเช่นนี้ใช้เงินหลายหมื่นตำลึงเงินโดยไม่ต้องขมวดคิ้วด้วยซ้ำ แสดงว่าในวันปกติจะต้องประหยัดอย่างยิ่งเป็นแน่ ว่าราชกิจพรุ่งนี้เช้า ทุกท่านช่วยบอกวิธีอดออมให้เจิ้นฟังสักหน่อยได้หรือไม่ ว่าปกติแล้วออมเงินกันเช่นไร คนบางคนจะได้ศึกษาไว้บ้าง”

ไม่ต้องพูดถึงขุนนางขั้นสองขั้นสาม เพราะแม้แต่เสนาบดีกรมคลังและหนิงชิงเฉวียนก็ยังเหงื่อตก รู้สึกราวกับว่ากำลังนั่งอยู่บนเข็มหมุดก็ไม่ปาน

ขุนนางที่ลงพนันทุกคน ต่างก็อยากรุมทึ้งถลกหนังของฉินเฟิงออกมา

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ นายน้อยฉินก็กระโดดออกมาสุมไฟให้โหมกระพืออีกครั้ง ทำให้ขุนนางทุกคนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันไปตาม ๆ กัน

ฉินเฟิงทำหน้าเฉยชา แต่แสร้งเอ่ยวาจามีน้ำใจ “ยามนี้เป่ยตี๋ประชิดประตูแล้ว แต่พระคลังกลับว่างเปล่า ถึงเวลาต้องเติมเต็ม หากวันนี้กระหม่อมชนะจะมอบเงินเดิมพันครึ่งหนึ่งแก่พระคลัง แค่นั้นก็คงเพียงพอสำหรับการเตรียมกองทหารม้าได้ครึ่งกองแล้ว หากจัดพนันกันอีกสักครั้ง เกรงว่ากองกำลังชายแดนของเราคงได้ติดอาวุธตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่เว้นแม้แต่ซี่ฟันเป็นแน่”

สิ้นประโยคนั้น ขุนนางที่เข้าร่วมวงพนันทั้งหลายล้วนอารมณ์เสียไปตาม ๆ กัน

ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงแย้มพระสรวล แต่กลับทำให้ขุนนางทุกคนรู้สึกขนพองสยองเกล้าขึ้นมา “บุตรชายตระกูลฉินมีน้ำใจนัก รู้ว่าคลังว่างเปล่าจึงคิดจะใช้วิธีนี้ส่งเสริมค่าใช้จ่ายทางการทหาร หากไม่มีการประลองวันนี้ เจิ้นคงไม่รู้ว่าในเมืองหลวงเล็ก ๆ มีผู้มั่งคั่งหลบซ่อนอยู่มากมาย”

“อนุญาตให้เล่นพนันเป็นกรณีพิเศษ เพื่อขับไล่เป่ยตี๋ เพื่อประโยชน์ของต้าเหลียง ฮ่า ๆๆๆ หรือจะให้เจิ้นออกคำสั่งให้การพนันถูกกฎหมายในภายภาคหน้าดี ขุนนางทุกท่านคิดเห็นเป็นอย่างไร?”