ตอนที่ 669
บทที่ 670 ผู้อยู่เหนือคน ย่อมมีลำดับขั้น
October 22, 2026
บทที่ 670 ผู้อยู่เหนือคน ย่อมมีลำดับขั้น
นับแต่ท่านฉินเฟิงกลับเข้าเมืองหลวง องครักษ์เสื้อแพรก็ยิ่งเคลื่อนไหวบ่อยขึ้น
การเคลื่อนไหวขององครักษ์ชุดดำกับองครักษ์เสื้อแพรทับซ้อนกันหลายส่วน จึงหลีกเลี่ยงการต่อสู้แย่งชิงกันอย่างเปิดเผยและลับหลังไม่ได้
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “พวกองครักษ์เสื้อแพร เมื่อเทียบกับหน่วยองครักษ์ชุดดำของเจ้าแล้ว เป็นเช่นไร?”
องครักษ์ชุดดำก้มหน้าต่ำ กล่าวว่า “ถ้าอยู่ในเขตเมืองหลวง หน่วยองครักษ์ชุดดำย่อมเหนือกว่า แต่ถ้าอยู่นอกเขตเมืองหลวง องครักษ์เสื้อแพรได้เปรียบกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินคำตอบขององครักษ์ชุดดำ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงผิดหวังนัก
เดิมทีองครักษ์ชุดดำถูกฝึกฝนมาเพื่อสอดส่องทั่วหล้า ช่วยขยายอำนาจของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง
แต่ก็มีหลายสิ่งบ่งชี้ว่า ต่อให้กองกำลังขององครักษ์ชุดดำจะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่อาจเทียบกับหน่วยนกฮูกราตรีของเป่ยตี๋หรือองครักษ์เสื้อแพรของฉินเฟิงได้เลย
กระทั่ง…
ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบด้วยซ้ำ
คำว่า ‘ได้เปรียบ’ แสดงให้เห็นถึงกังวลขององครักษ์ชุดดำ
ขอบเขตการเคลื่อนไหวขององครักษ์ชุดดำถูกบีบให้อยู่แค่สามสิบหกอำเภอรอบเมืองหลวง ด้วยหน่วยนกฮูกราตรีแทรกซึมเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเทียบกับทหารรักษาพระราชวังและองครักษ์หลวงแล้ว องครักษ์ชุดดำเป็นกองกำลังที่แสดงถึงอำนาจของแคว้น
การที่องครักษ์ชุดดำถูกกดดัน เท่ากับว่าอำนาจของแคว้นถูกกดดันด้วย
แม้ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงไม่ปรารถนาจะยอมรับ แต่ทุกอย่างหลุดจากการควบคุมของเขามากขึ้นทุกที
นี่เป็นข้อเสียจากการชั่งน้ำหนักผลประโยชน์จนถึงขีดสุด เว้นแต่จะมีสติปัญญาเฉียบแหลมเหนือมนุษย์ สามารถกำราบผู้คนให้อยู่ในกำมือได้ทั้งหมด ไม่อย่างนั้น ถ้าเผลอผ่อนคลายลงสักนิด ก็จะโดนโต้กลับมาทันที
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงมองจางซิวเย่ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
“ช่วงนี้วังหลังสงบเรียบร้อยดีหรือไม่?”
ตอนนี้สิ่งที่ฮ่องเต้ต้าเหลียงกังวลไม่ใช่ฉินเฟิง แต่เป็นคนในวังหลัง
ถ้าพวกนางคิดลองดีกับฉินเฟิงจนทำให้เขาโกรธ ผลลัพธ์คงเกินจะคาดเดา
จางซิวเย่รีบตอบ
“กราบทูลฝ่าบาท ฮองเฮายังคงสวดภาวนาอยู่เป็นนิจเช่นปกติพ่ะย่ะค่ะ”
“ส่วนองค์หญิงใหญ่กับจวิ้นจู่ก็ไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสม”
“เพียงแต่…”
“ตั้งแต่หมิ่งเยว่กงจู่เข้าวังมาก็แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย”
“อีกทั้งสาวใช้ที่กรมขุนนางส่งมาให้ องค์หญิงก็ปฏิเสธทั้งหมด รอบกายนางมีเพียงสาวใช้ของตระกูลฉินเท่านั้น”
“ในวังหลังมีข่าวลือว่า…”
“หมิ่งเยว่กงจู่กับราชวงศ์ขัดแย้งกัน ดีต่อกันเพียงผิวเผินเท่านั้น…”
จางซิวเย่เพิ่งกล่าวจบ ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงก็ตวาดขัด
“ผู้ใดกล้าปากพล่อย?!”
จางซิวเย่สะดุ้งโหยง รีบค้อมศีรษะลงต่ำ แล้วตอบด้วยความหวาดหวั่น
“พวก…พวกท่านผู้สูงศักดิ์พ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงเลิกคิ้วขึ้น แล้วถามต่อ “สูงเพียงใด?”
จางซิวเย่ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก รีบทูลตอบ “ไม่มากพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงแค่นเสียง “เจิ้นไม่อยากได้ยินเรื่องซุบซิบเหล่านี้อีก!”
จางซิวเย่เข้าใจความหมายของฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงทันที
ตราบใดที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับราชวงศ์ก่อน และเป็นเพียง ‘ผู้สูงศักดิ์’ ไร้อำนาจ สั่งประหารก็สิ้นเรื่อง
สตรีที่อ่อนไหวที่สุดในวังหลังยามนี้ เห็นจะเป็นหลี่เซียวหลาน
ด้วยผู้ใดล่วงเกินนางอาจจะทำให้เฉินเฟิงคลั่งได้
กิจการทั้งปวงของแคว้นต้าเหลียงต้องพึ่งพาเฉินเฟิง ถ้าทำให้เขาขุ่นเคือง ผลที่ตามมาก็ไม่อาจคาดเดาได้
จางซิวเย่ก้าวถอยออกจากห้องทรงพระอักษร จากนั้นก็พาขันทีน้อยหลายคน มุ่งหน้าไปวังหลัง
ขันทีน้อยคนหนึ่งที่สนิทสนมกับจางซิวเย่ถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
“ขันทีจาง ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดฝ่าบาทถึงหวั่นเกรงฉินเฟิงขนาดนี้ขอรับ”
“หรือว่า…ฮ่องเต้ต้าเหลียงไม่อาจจัดการกับขุนนางขั้นป๋อได้หรือ?”