บทที่ 726 ศัตรูร่วมกัน

บทที่ 726 ศัตรูร่วมกัน

ฉินเฟิงรู้แจ้งว่าหลี่ยงทำให้หลี่เฉียนพ่ยแพ้ได้อย่างไร เขาอดทนซุ่มอยู่ในวังหลังอย่างไร เลียนแบบอุปนิสัยฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงอย่างไร

ฉินเฟิงไม่เพียงแต่เข้าใจฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียง แต่ข้ายังเข้าใจหลี่ยงด้วย

เมื่อฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงถอย ฉินเฟิงก็จะต้องถือว่า หลี่ยงเป็นเป้าหมายสำคัญอย่างแน่นอน อย่าว่าแต่จะยอมจำนน แค่ไม่คิดหาวิธีทำลายหลี่ยงโดยตรงก็นับว่าดีมากแล้ว

หลี่ยงสูดหายใจลึก ทรุดตัวลงนั่งบนอย่างอ่อนแรง เขามองเสี่ยวจั๋วจื่อที่คุกเข่าตัวสั่นหวาดกลัวอยู่บนพื้น แล้วก็ถอนหายใจออกมา “แม่น้ำในราชสำนัก ลึกเหลือเกิน”

“บัลลังก์เหมือนจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่กลับห่างไกล การได้ขึ้นนั่งนั้นง่าย แต่การรักษาไว้ให้มั่นคงยากยิ่ง”

“เมื่อตอนฮ่องเต้ต้าเหลียงยังเป็นองค์ชาย เจ้าคิดว่ารัชทายาทพ่ายแพ้ได้อย่างไร? แล้วคู่แข่งที่แข็งแกร่งคนอื่น ๆ เป็นอย่างไร?”

“เจ้าคงไม่รู้กระมัง? ตอนเป็นองค์ชาย ฝ่าบาทเป็นเพียงตัวเลือกอันดับสามของฮ่องเต้องค์ก่อน”

“หลังรัชทายาทล้มเหลว องค์ชายสิบสามก็ได้สืบทอดบัลลังก์ แต่ผลลัพธ์คือ… ในคืนก่อนวันประกาศพระราชโองการ องค์ชายสิบสามก็ล้มป่วยกะทันหัน และสิ้นใจ”

“ก่อนบันทึกคดีขององครักษ์ชุดดำจะถูกทำลาย ข้าเคยได้เห็นกับตา องค์ชายสิบสาม ทั้ง ๆ ที่กำลังจะได้นั่งบัลลังก์ ถูกขันทีและนางกำนัลที่ไว้วางใจที่สุดรัดคอตายตอนบรรทม”

“มีเพียงผู้ที่โหดเหี้ยมพอจึงจะเป็นผู้ปกครองที่ผู้ยิ่งใหญ่เช่นฝ่าบาทได้!”

เสี่ยวจั๋วจื่อหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างกายสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่

เรื่องลับในราชสำนักจะให้บ่าวรับใช้อย่างเขารับรู้ได้อย่างไร?

หรือต่อจากนี้ องค์ชายเจ็ดจะฆ่าเขาปิดปากเล่า?

ขณะที่เสี่ยวจั๋วจื่อสิ้นหวัง หลี่ยงก็พูดขึ้น

“ไม่ต้องกลัว เจ้าเป็นคนสนิทของข้า ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร ข้าพูดเช่นนี้แค่เพราะรู้สึกไม่พอใจฝ่าบาทเท่านั้น”

“ฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้ที่ดี แต่ไม่ใช่คนในครอบครัวที่ดี”

“เจ้าเห็นหรือไม่? แม้แต่ข้าฝ่าบาทก็ระแวง”

เสี่ยวจั๋วจื่อรู้เพียงว่า การที่ฝ่าบาทพระราชทานเขตการปกครองให้ฉินเฟิงไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่สำหรับผลประโยชน์ลึกซึ้ง เขาไม่เข้าใจนัก

แต่หลี่ยงรู้แจ้งแน่นอน ทว่าเสี่ยวจั๋วจื่อไม่กล้าถาม เขานอนหมอบอยู่กับพื้นเงียบ ๆ

หลี่ยงสงบอารมณ์โกรธลงได้บ้างแล้ว เขามองเสี่ยวจั๋วจื่อผู้ซื่อสัตย์ภักดี แล้วถอนหายใจเบา ๆ กล่าวว่า “ฝ่าบาทคือฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ สายตากว้างไกล ฉินเฟิงเต็มใจช่วยเหลือฝ่าบาทเป็นเรื่องที่สมควร”

“แต่เมื่อถึงคราวข้าสืบทอดตำแหน่ง ด้วยความสามารถของฉินเฟิง เขาคงสร้างชายแดนเหนือได้แข็งแกร่งดุจถังเหล็ก กลายเป็นชายแดนเหนืออันดับหนึ่งในใต้หล้า”

“เมื่อถึงตอนนั้น แม้ข้าจะสวมเสื้อคลุมมังกร แต่พอพบฉินเฟิงก็ต้องระมัดระวังวาจาและการกระทำ พลาดพลั้งเพียงนิด ก็อาจถูกอ๋องแห่งชายแดนเหนือที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งรัดคอตายไม่ต่างจากองค์ชายสิบสามในอดีตที่ถูกผู้ใกล้ชิดที่สุดสังหาร”

เสี่ยวจั๋วจื่อสั่นเทา “ข้าน้อยไม่มีวันทรยศองค์ชาย!”

หลี่ยงไม่ได้สืบลึกถึงความภักดีของเสี่ยวจั๋วจื่อ เพราะหลายสิ่งถ้าไม่ถึงเวลา ก็ไม่มีทางรู้แน่ชัด

คราวนี้ ด้วยสถานการณ์ทางการเมืองบีบบังคับ หลี่ยงทำให้ทั้งฉินเฟิงและฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงขุ่นเคืองพร้อมกัน

หลี่ยงมีราชครูหนุนหลัง คราวนี้เขาไม่เข้าฝ่ายใด การไม่ยืนอยู่ข้างฉินเฟิงเท่ากับยืนอยู่ฝ่ายฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้แคว้นต้าเหลียงชัดเจนยิ่งกว่า บุตรชายไม่ร่วมแค้นกับบิดา ก็เหมือนรอคอยให้บิดาล้มแล้วยึดครองอำนาจ