ตอนที่ 780
บทที่ 781 เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า?
October 22, 2026
บทที่ 781 เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้า?
บัณฑิตชุดเขียวไม่เชื่อว่าฉินเฟิงจะเป็นเทพวรรณกรรมมาจุติ ร่ายบทกวีออกมาได้ทันที
“ใกล้จะฤดูหนาวแล้ว ถึงเวลานั้นอากาศจะหนาวเหน็บ ผู้คนต่างหวังให้ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าอากาศอบอุ่น หากท่านใช้หัวข้อ ‘ฝนฤดูใบไม้ผลิ’ แต่งบทกวีขึ้นมาได้ ข้าจะยอมรับในความสามารถ”
“ด้วยความรู้ความสามารถของท่านฉิน คงไม่ต้องใช้เวลานาน สักหนึ่งธูปพอหรือไม่?”
บัณฑิตชุดเขียวยิ้มเยาะ เมื่อครู่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ฉินเฟิงมีความสามารถ แต่การแต่งบทกวีเกี่ยวกับหิมะทำให้ความคิดของฉินเฟิงอยู่ที่เรื่องนั้น หากต้องแต่งบทกวีด้วยหัวข้ออื่นต่อ เขาจะต้องติดขัดแน่นอน
บัณฑิตชุดเขียวรู้ว่าไม่อาจทำให้ฉินเฟิงลำบากได้ แต่อย่างน้อยก็ต้องกดดัน บั่นทอนความมั่นใจของฉินเฟิง พอเข้าไปในหอวรรณศิลป์ เผชิญหน้ากับบัณฑิตและสตรีที่มีความสามารถจริง ๆ เขาจะกดดันมากขึ้น
ผู้คนที่มาร่วมชมเหตุการณ์ต่างส่ายหน้า คิดว่าฉินเฟิงคงทำไม่ได้แน่
แต่ผลปรากฏว่า ฉินเฟิงกลับยักไหล่ “หนึ่งก้านธูปหรือ? บทกวีเพียงบทเดียวจำเป็นต้องใช้เวลานานขนาดนั้นด้วยหรือ?”
“ฟังให้ดี”
“ฝนใบไม้ผลิมีค่าดั่งน้ำมัน ตกลงมาไหลนองเต็มถนน บัณฑิตลื่นล้มหัวคะมำ ทำฝูงวัวหัวเราะเกรียว”
ยังคงเป็นบทกวีสั้น ๆ และเรียบง่ายที่แต่งขึ้นอย่างไม่ต้องคิดมาก ไม่มีความกดดันใด ๆ
บัณฑิตชุดเขียวสีหน้าไม่สู้ดี ชั่วขณะจึงตระหนักว่า การที่เขาโยนหัวข้อยากให้ฉินเฟิง ไม่ต่างอะไรกับการโอ้อวดฝีมือดาบต่อหน้ากวนอู
กลายเป็นเขาที่เป็นตัวตลก…
ชาวบ้านรอบข้างมองฉินเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปมา แม้ในใจจะยังแค้นเคือง แต่ก็เข้าใจว่าความรู้ความสามารถของฉินเฟิงไม่ใช่สิ่งที่สามัญชนจะคาดเดาได้
เสียงซุบซิบนินทาของผู้คนพลันดังระงม
“หากแต่งกลอนสั้น ๆ สักบทก็คงไม่ใช่เรื่องยาก แต่ฉินเฟิงแต่งถึงสองบทต่อเนื่อง ทั้งยังตรงตามโจทย์ นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาแล้ว”
“สมกับเป็นฉินเฟิง จะเอาชนะเขาก็ต้องให้เหล่าคุณชายแห่งอำเภออวี่ออกโรงแล้ว!”
“ตื่นตระหนกไปไย? ข้า…ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะทำได้ตลอด ถึงจะเป็นเทพวรรณกรรมมาเกิด ก็ต้องมีวันจนหาทาง”
“พูดถูก บัณฑิตชุดเขียวไม่นับเป็นอะไร แต่บัณฑิตและหญิงงามที่รออยู่ในหอวรรณศิลป์ต่างหากคือของจริง”
ฉินเฟิงไม่สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง เพียงยิ้มตาหยีมองบัณฑิตชุดเขียว “ตอนนี้ข้าเข้าไปได้แล้วหรือยัง? หากเจ้ายังไม่พอใจ ข้าจะแต่งให้อีกสักแปดบทสิบบทก็ยังได้”
บัณฑิตชุดเขียวเดิมอัดอั้นตันใจจนอยากตาย แต่พอได้ยินคำนี้กลับหัวเราะ พลางเยาะเย้ย “ท่านฉินช่างเป็นคนคุยโวเสียจริง”
“สิบบทแปดบท? ฮ่า ๆ ผู้คนบอกท่านเป็นเทพวรรณกรรม ท่านก็คิดว่าตัวเองเป็นเทพวรรณกรรมหรือ? ถ้าท่านแต่งได้อีกสามบท ข้าจะคุกเข่าก้มหัวให้เจ้าทีเดียว”
ได้ยินคำพูดนี้ ฉินเฟิงก็หัวเราะออกมา “เจ้าพูดเองนะ”
ภายใต้สายตาใคร่รู้ของผู้คน ฉินเฟิงค่อย ๆ หมุนตัว มองรอบข้าง สีหน้าสงบนิ่ง
“ข้าได้ยินมาว่า เป่ยตี๋ทำอาหารจานเนื้อได้เป็นเลิศ? เช่นนั้นข้าจะแต่งบทกวีโดยใช้เนื้อเป็นหัวข้อ”
“ไร้ไผ่ทำให้คนเศร้าหมอง ไร้เนื้อทำให้ผอมแห้ง หากไม่หม่นหมองและไม่ผอม ก็ต้องกินหน่อไม้ตุ๋นหมู”
‘หน่อไม้ตุ๋นเนื้อหมู’ เป็นผลงานของหนึ่งในแปดปราชญ์สมัยราชวงศ์ถังและซ่ง ซูตงพอ
พอเห็นฉินเฟิงร่ายบทกวีอีกบทอย่างง่ายดาย ผู้คนที่มุงดูอยู่ก็เริ่มอ้าปากค้าง
แต่ยังไม่จบ ฉินเฟิงหันไปชี้ที่หอวรรณศิลป์ตรงหน้า
“หมัดเดียวทุบพังหอวรรณศิลป์ เท้าเดียวถีบล้มแคว้นเป่ยตี๋ ทิวทัศน์ตรงหน้าพรรณนาไม่ได้ ท่านโหวฉินจารึกบทกวีไว้เบื้องบน”
ฉินเฟิงเอาบทกวี ‘จารึกที่หอหวงเหอ’ ของเทพกวีหลี่ไป๋มาเปลี่ยนเป็นหอวรรณศิลป์ ก็กลายเป็นบทกวีของตัวเอง ในฐานะช่างตัดเย็บบทกวี ความหน้าด้านของเขา ทำให้เขาเองก็ละอายใจอยู่บ้าง