บทที่ 785 ไม่อยากเถียงกับเจ้า

บทที่ 785 ไม่อยากเถียงกับเจ้า

ฉินเฟิงไม่ละอายแต่กลับภูมิใจ ยิ่งผู้คนแคว้นเป่ยตี๋เกลียดชังเขา ยิ่งเป็นการพิสูจน์ว่าการกระทำของเขาถูกต้อง

ผู้คนตระหนักถึงจุดนี้ก็อัดอั้นตันใจจนอยากตาย!

ตามหลักทั่วไปแล้วยิ่งเป็นผู้มีตำแหน่งสูงส่งมีอำนาจมากยิ่งต้องใส่ใจชื่อเสียง แต่กฎเหล็กข้อนี้กลับไม่มีผลผูกมัดใด ๆ กับฉินเฟิง

ผู้คนตระหนักว่า ยิ่งพวกเขาด่าฉินเฟิงรุนแรงเท่าไหร่ ชื่อเสียงของฉินเฟิงในแคว้นต้าเหลียงก็ยิ่งรุ่งโรจน์เฟื่องฟู

ศัตรูเจ็บปวด พวกพ้องยินดี

คุณชายคนหนึ่งพลันนึกขึ้นได้ เขาโพล่งออกมา “ฉินเฟิงไม่ได้ไม่แยแสอย่างบริสุทธิ์ใจ เขา เขาทำให้การโต้วาทีที่ซุนอวี่เตรียมมาอย่างพิถีพิถันกลายเป็นเรื่องไร้ความหมายไปเสียแล้ว”

ได้ยินคำพูดนี้ ผู้คนได้สติขึ้นมาราวกับตื่นจากความฝัน

ซุนอวี่เรียกฉินเฟิงว่าโจรเพื่อลดทอนคุณค่า แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ‘โจรแห่งแคว้นเป่ยตี๋’ เท่ากับ ‘วีรบุรุษแห่งแคว้นต้าเหลียง’ ไม่ว่าฉินเฟิงเป็นโจรหรือไม่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงชื่อเสียงของเขาได้ จึงไม่มีความหมายที่จะโต้วาทีในหัวข้อนี้

ฉินเฟิงเหมือนจะถอยหนี แต่ที่จริงแล้วเขาชนะตั้งแต่เริ่ม

ซุนอวี่อ้าปากกว้างขึ้นเรื่อย ๆ มองฉินเฟิงด้วยความไม่อยากเชื่อ นอกจากความสามารถด้านบทกวีแล้ว ความคิดของเขาก็ยังละเอียดรอบคอบนัก

ฉินเฟิงไม่เสียเวลาพูดจามากความกับซุนอวี่ แล้วถามว่า “ด่านที่สามอยู่ที่ใด?”

ผู้คนมองหน้ากันไปมา แล้วก็ได้แต่เปิดทางให้ฉินเฟิงขึ้นบันไดไปด่านที่สาม

ภายใต้สายตาซับซ้อนของผู้คน ฉินเฟิงที่ผ่านสองด่านแรกได้ง่ายดาย ก้าวเท้ามั่นคงตรงไปยังชั้นสอง

จิ่งฉือที่อยู่ในหอสุราฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วแน่น “ชนะอีกแล้ว… เร็วเพียงนี้เชียว?!”

“หรือว่าพวกเราชาวเป่ยตี๋อ่อนแอเกินไป?”

แม้จิ่งฉือจะเตรียมแผนสำรองไว้ แต่บรรดาบัณฑิตที่ตั้งวงประลองกวีล้วนเป็นคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นของเมืองอวี่ พวกเขาเป็นตัวแทนและเป็นหน้าตาของบัณฑิตเมืองอวี่และเป่ยตี๋

หากแพ้ย่อยยับ แทนที่จะกดดันฉินเฟิงได้จะกลายเป็นยกหินทุ่มเท้าตัวเอง

จิตใจจิ่งฉือหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ ฉินเฟิงขึ้นไปถึงชั้นสองของหอวรรณศิลป์แล้ว ตรงข้ามกับชั้นสองของหอสุรา ร่างของฉินเฟิงปรากฏชัดเจนต่อสายตาของจิ่งฉือ

จิ่งฉือเริ่มพินิจพิเคราะห์

ด้วยวัยของฉินเฟิง เว้นแต่ว่าเขาจะมุ่งมั่นพากเพียรและตั้งปณิธานอันยิ่งใหญ่ เขาก็คงเป็นเพียงคุณชายที่รู้แต่เที่ยวเล่นและเสแสร้งว่ามีรสนิยมสูงส่ง

แต่ฉินเฟิงที่อยู่ตรงหน้านางกลับเป็นขุนนางของแคว้นต้าเหลียงแล้ว

อาศัยความพยายาม เขาเป็นถึงหัวหน้าของโหวทั้งร้อยของต้าเหลียง เทียนลู่โหว

เหตุใดคนหนุ่มแห่งเป่ยตี๋เทียบกับฉินเฟิงแล้วถึงแตกต่างกันมากนัก?

จิ่งฉือคิดจนสมองแทบแตกก็ไม่อาจเข้าใจ นางได้แต่มองฉินเฟิงเงียบ ๆ เฝ้าดูด้วยสองตาว่าฉินเฟิงจะรับมือกับด่านที่สามอย่างไร

ด่านที่สามผู้คุมด่านคือพี่น้องสองคนและล้วนเป็นสตรีทั้งคู่

พี่สาวนาม เจิ้งเฉี่ยว น้องสาว เจิ้งอวี้

ทั้งสองเป็นบุตรีของเสมียนเมืองอวี่ และเป็นสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่ง

ฉินเฟิงแสดงความสามารถในสองด่านแรกอย่างไร พวกนางเห็นทั้งหมด เผชิญหน้ากับฉินเฟิง จึงไม่มีท่าทีโอ้อวด ทั้งยังแสดงออกอย่างจริงจังและเคร่งขรึม

เจิ้งเฉียวค้อมกายคำนับเล็กน้อย กิริยาสง่างาม น้ำเสียงเปี่ยมนุ่มนวลมีภูมิ “คารวะท่านโหวฉิน”

“ด่านแรก ท่านโหวฉินใช้วสันตฤดู คิมหันต์ฤดู สารทฤดู และเหมันต์ฤดูเป็นหัวข้อ การกวีได้คล่องแคล่ว แสดงความเชี่ยวชาญในการประพันธ์ ข้าและน้องสาวแม้รู้การกวี แต่ไม่ชำนาญ จึงไม่กล้าแสดงความโง่เขลาต่อหน้าท่าน”

“ไม่ทราบว่า ท่านโหวฉินเข้าใจเรื่องบทกวีคู่หรือไม่?”

พอเห็นเจิ้งเฉี่ยวมีความรู้และมารยาทดี ฉินเฟิงประทับใจนัก จึงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม