บทที่ 797 ที่ดินในอำเภอเป่ยซีแพงราวกับทองคำ

บทที่ 797 ที่ดินในอำเภอเป่ยซีแพงราวกับทองคำ

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉินเฉิงซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอ่ยว่า “ท่านนายอำเภอรังเกียจว่าพวกข้าแม่ลูกเป็นตัวถ่วง จึงตั้งใจจะไล่พวกข้าออกไปหรือ?”

ใบหน้าของหลินฉวีฉีซีดเผือดและรีบอธิบาย “ฮูหยินฉิน ท่านทำให้ข้าตกใจแทบตายแล้ว ทั่วอำเภอเป่ยซีนี้ล้วนเป็นสิ่งที่พี่ฉินสร้างขึ้นมา อาจกล่าวได้ว่าทั้งอำเภอเป่ยซีล้วนเป็นสมบัติของพี่ฉิน”

“ข้าไม่ขอปิดบัง เดิมเมื่อมาเป็นนายอำเภอที่อำเภอเป่ยซี ในใจข้ารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง คิดเพียงว่าพลาดโอกาสในราชการ และยากจะแสดงความสามารถได้ แต่ใครจะคิดว่าอำเภอเป่ยซีจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ แม้จะถ่อมตัวเพียงใด ทว่าอำเภอเป่ยซีก็เป็นอำเภอชั้นหนึ่งของแคว้นเหลียงแล้ว”

“อีกทั้งตำแหน่งทางภูมิศาสตร์พิเศษและสภาพแวดล้อมทางการเมือง อาจกล่าวได้ว่าแม้ข้าเป็นเพียงนายอำเภอเล็ก ๆ แต่กลับมีน้ำหนักคำพูดมากกว่าเจ้าหน้าที่จากจวนว่าการมณฑลส่วนใหญ่เสียอีก”

“ต้องขอบคุณพี่ฉินที่ยกย่องข้า”

ฉินเฉิงซื่อเพียงแค่ล้อเล่นเท่านั้น เพราะนางทราบดีว่าหลินฉวีฉีเป็นคนสนิทที่ฉินเฟิงฝึกฝนมาด้วยตนเอง เขาจงรักภักดีต่อตระกูลฉินและอำเภอเป่ยซีอย่างยิ่ง

แต่เมื่อเห็นหลินฉวีฉีตอบสนองรุนแรงเช่นนี้ ฉินเฉิงซื่อก็รู้สึกสนุก

หลินฉวีฉีกลัวจะถูกเข้าใจผิด จึงอธิบายต่อ “ฮูหยินฉินไม่เพียงเป็นมารดาของพี่ฉิน แต่ยังเป็นมารดาของทั้งอำเภอเป่ยซี หากไม่ใช่เพราะการอบรมสั่งสอนของฮูหยินฉิน พี่ฉินจะมีความสำเร็จเช่นทุกวันนี้ได้อย่างไร?”

“ที่อยากให้ฮูหยินฉินย้ายออกจากศาลาว่าการอำเภอ เป็นเพราะศาลาว่าการอำเภอแห่งนี้คับแคบเกินไป ฮูหยินฉินอาจไม่ทราบ ตอนนี้ชาวเมืองหลายคนมีความไม่พอใจอยู่บ้าง”

ไม่พอใจ?

เมื่อได้ยินคำนี้ ฉินเฉิงซื่ออดขมวดคิ้วไม่ได้ เพราะความมั่นคงของอำเภอเป่ยซีนั้นสำคัญดั่งภูเขาไท่ซาน หากมีความผิดพลาดใด นางคงไม่มีทางอธิบายต่อฉินเฟิงได้

หลินฉวีฉีถอนหายใจ “มีคำกล่าวแพร่หลายในหมู่ชาวบ้านว่า ท่านเป็นสตรีผู้มีค่าดั่งทองคำพันชั่ง สามีของท่านเป็นเสนาบดีกรมกลาโหมและมหาเสนาในราชสำนักปัจจุบัน อีกทั้งในอดีตยังได้รับการเรียกขานว่าฮูหยินอันดับหนึ่ง”

“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านยังอบรมเลี้ยงดูพี่ฉินให้เป็นอัจฉริยะเช่นนี้ แล้วฐานะและตำแหน่งของท่านจะสูงส่งเพียงใดกัน?”

“แต่บัดนี้กลับต้องมาอาศัยอยู่ในศาลาว่าการอำเภอ ช่างน่าขุ่นเคืองใจยิ่งนัก”

เมื่อรู้ว่าเป็นเช่นนี้ ฉินเฉิงซื่อจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วยิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวว่า “เจ้าพูดเกินจริงไปแล้ว”

เสิ่นชิงฉือที่อยู่ข้าง ๆ ยิ้มพลางเสริมว่า “ฮูหยิน นายอำเภอหลินมิได้กล่าวเกินจริงแต่อย่างใด เพราะท่านออกไปเดินเที่ยวน้อยครั้ง จึงไม่ทราบเสียงจากชาวบ้านต่างหากเจ้าค่ะ”

“ตอนนี้ชาวเมืองหลายคนต่างพูดกันว่าจะสร้างเรือนให้ท่าน หากมิใช่เพราะนายอำเภอหลินเกรงว่าจะเป็นการรบกวนประชาชนและสิ้นเปลืองเงินทอง จึงระงับเรื่องนี้ไว้หลายครั้ง พวกเขาคงจะสร้างเสร็จไปนานแล้ว”

เมื่อตระหนักว่าเรื่องนี้มิใช่คำประจบของหลินฉวีฉี แต่เป็นเสียงที่มีอยู่จริงในหมู่ประชาชน ฉินเฉิงซื่อก็รู้สึกทั้งซาบซึ้งและปลาบปลื้มใจ

แต่เรื่องย้ายออกจากศาลาว่าการอำเภอนั้น กลับทำให้นางรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง

ฉินเฉิงซื่อกล่าวอย่างจริงจัง “การสร้างเรือนต้องใช้เงินอย่างน้อยหลายพันตำลึง หากจู่ ๆ ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่เช่นนี้ ข้าเกรงว่าจะกระทบต่อการคลังของศาลาว่าการอำเภอ”

“อีกอย่างหนึ่ง ข้าอาศัยอยู่ที่ศาลาว่าการอำเภอก็สบายดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องย้ายออกไปหรอก”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินฉวีฉีถึงกับหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน

เงินหลายพันตำลึง?

ต้องทราบก่อนว่าตอนนี้อำเภอเป่ยซีมีรายได้จากภาษีต่อปีเกินล้านแล้ว! และส่วนใหญ่ของเงินทุนเหล่านั้นก็ได้เก็บเข้าคลังของศาลาว่าการอำเภอ

อาจกล่าวได้ว่า หลินฉวีฉีสามารถระดมทุนได้มากกว่าขุนนางกรมคลังบางคนเสียอีก

ฉะนั้นต่อให้เป็นเงินหลายพันตำลึง โยนลงน้ำไปก็ไม่ทำให้เกิดคลื่นสักนิด

ทว่า… หลินฉวีฉียังคงชื่นชมความประหยัดของฉินเฉิงซื่อจากก้นบึ้งของหัวใจ