ตอนที่ 834
บทที่ 835 ระวังคนข้างกาย
October 22, 2026
บทที่ 835 ระวังคนข้างกาย
“หากหลี่เฉียนขึ้นครองบัลลังก์ แม้จะไม่เทียบเท่าฝ่าบาท แต่ก็จะเป็นฮ่องเต้ที่มีความสามารถแน่นอน!”
“หลี่ยง เขาได้ต่อสู้กับฉินเฟิงมานาน แสดงให้เห็นถึงความสามารถ จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวคือยังเยาว์วัยเกินไป ขาดประสบการณ์และความเจนจัด”
“หากให้เวลาหลี่ยงก็จะกลายเป็นฉบับจำลองของฝ่าบาท”
“องค์ชายสามพระองค์ ม่ว่าผู้ใดขึ้นครองบัลลังก์ล้วนเป็นหายนะสำหรับตระกูลใหญ่ทางใต้ทั้งสิ้น!”
“ข้าจำต้องกำจัดพวกเขา แล้วสนับสนุนให้คนไร้ความสามารถขึ้นครองบัลลังก์แทน จึงจะสามารถเป็นแม่แห่งแผ่นดินได้อย่างแท้จริง เมื่อถึงเวลานั้น ข้าจะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลใหญ่ทางใต้ และสามารถบริหารราชการแผ่นดินจากหลังม่านได้”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ฮองเฮาหันไปมององค์หญิงใหญ่ แล้วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ”
“ฝ่าบาทยังอยู่ที่ภูเขาไท่มีกองทัพปกป้องพระองค์ พระองค์ยังคงเป็นฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าเหลียง เพียงแค่พระองค์กลับมายังเมืองหลวงก็สามารถแก้ไขสถานการณ์ให้กลับคืนสู่ความถูกต้องได้”
“ไหนจะฉินเฟิงอีก เขาคือเสาหลักของแคว้นต้าเหลียง ตราบใดที่เขายังสนับสนุนฝ่าบาท ก็ไม่มีใครสามารถก่อกบฏต่อฝ่าบาทได้”
“ไม่ว่าจะเป็นฝ่าบาทหรือฉินเฟิง เพียงกลับมาเพียงคนเดียวก็คือวันตายของข้า”
“น่าเสียดาย สายเกินไปเสียแล้ว!”
หนานกงฮองเฮายกยิ้มอย่างมั่นใจ นางอดทนซ่อนตัวมาหลายปี รอคอยวันนี้มาโดยตลอด
หลี่ยงพ่ายแพ้แล้ว แต่แผนการของนางสำเร็จ
ต่อจากนี้ตระกูลฉินจะไม่มีกำลังจัดการเรื่องในเมืองหลวง จำเป็นต้องฉวยโอกาสนี้รีบลงมือในคราวเดียว ยึดเจียงหนานและตระกูลหลิน กว่าฮ่องเต้ต้าเหลียงจะกลับถึงเมืองหลวง แม้จะสืบหาต้นสายปลายเหตุได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว!
ตระกูลฉินและตระกูลหลินต่อสู้กัน ฮ่องเต้ต้าเหลียงก็จะทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ไม่กล้าทำอะไรใหญ่โต
ไม่อย่างนั้น ตระกูลใหญ่ทางใต้จะฉวยโอกาสยกทัพ ร่วมมือกับตระกูลหลินทั้งภายในและภายนอก โจมตีฉินเฟิงจากสองด้าน ผู้ใดจะเป็นผู้ชนะในศึกยังไม่อาจรู้ได้
แม้ฉินเฟิงจะเอาชนะตระกูลหลินได้ ก็เป็นการฆ่าศัตรูพันคน ตัวเองบาดเจ็บแปดร้อยคน แล้วกำลังทหารก็จะอ่อนแอ แล้วตระกูลใหญ่ทางใต้ก็จะไร้คนต่อกร
หากฉินเฟิงพ่ายแพ้ สำหรับตระกูลใหญ่ทางใต้ยิ่งเป็นข่าวดี
เมื่อองค์หญิงใหญ่ทรงทราบเรื่องทั้งหมด แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง แต่สายตาที่ทอดมองไปยังฮองเฮากลับแน่วแน่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้ายอมรับ ข้าคิดไม่ออกว่าจากนี้ยังจะมีวิธีใดพลิกสถานการณ์ได้”
“แต่ข้ายังอยากเตือนฮองเฮาสักคำ ผู้ใดก็ตามที่ประเมินฉินเฟิงต่ำ สุดท้ายแล้วจะเป็นการยกหินทุบเท้าตัวเอง”
“หากเอาฉินเฟิงมาใช้เป็นหมากตัวหนึ่ง จุดจบจะยิ่งน่าเศร้า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฮองเฮาอดหัวเราะไม่ได้
“ฮ่า ๆๆ ฉินเฟิงเป็นคนที่จัดการยากจริง ๆ น่าเสียดาย เขาทั้งต้องต่อกรกับเป่ยตี๋ ทั้งต้องจงรักภักดีต่อราชสำนัก ตอนนี้ยังต้องจัดการกับตระกูลหลินอีก”
“ถึงแม้จะมีสามหัวหกแขน ก็คงไม่พอใช้กระมัง?”
พูดถึงตรงนี้ฮองเฮาก็โบกมือ “องค์หญิงใหญ่คงเหนื่อยแล้ว กลับวังพักผ่อนเถิด แต่ก่อนนอน อย่าลืมท่องคัมภีร์สักสองสามรอบ เพื่อขอพรให้ข้าเล่า”
“หากข้าล้ม เจ้าก็จะถูกลงโทษไปด้วย เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ยามรุ่งโรจน์ร่วมรุ่งเรือง ยามตกต่ำร่วมร่วงโรย”
องค์หญิงใหญ่ทอดสายตามองฮองเฮาอย่างลึกซึ้ง โดยไม่เอ่ยวาจาใดอีก
แม้ในใจนางจะรู้ดีว่า ก้าวพลาดไปแล้วหนึ่งก้าว ย่อมพลาดไปทุกก้าว ไม่อาจแก้ไขได้แล้ว
แต่นางก็ยังคงเชื่อมั่นว่า ฉินเฟิงสามารถพลิกสถานการณ์อันย่ำแย่นี้ได้
ต่อจากนี้ชื่อเสียงของแคว้นต้าเหลียงขึ้นอยู่กับเขา
ฟ้าสาง
แสงอาทิตย์สีทองอร่ามสาดส่องไปทั่วแผ่นดิน ผู้คนมากมายตื่นจากความฝัน ออกมารวมตัวกันบนท้องถนน โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเมืองหลวงเกิดเหตุวุ่นวายขึ้น