บทที่ 862 เครื่องมือแห่งอำนาจ

บทที่ 862 เครื่องมือแห่งอำนาจ

เมื่อแน่ใจว่าหนิงหู่ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉินเฟิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคต่อการรักษาของหมอ ฉินเฟิงจึงหมุนตัวออกจากห้อง กลับไปนั่งข้างกองไฟ ห่มผ้าห่ม แล้วจ้องมองกองไฟอย่างเหม่อลอย

หลังจากผ่านไปนาน ฉินเฟิงจึงค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้นว่า “หลิ่วหมิง เจ้ากลัวข้าหรือไม่?”

หลิ่วหมิงที่คอยเฝ้าอยู่ข้างกายฉินเฟิงอย่างเงียบ ๆ มาตลอด เมื่อเผชิญกับคำถามที่มาอย่างกะทันหันก็แสดงอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าหน่วยดาบมืด ฆ่าคนมามากมายจนชาชิน ทำให้ศัตรูทั้งหลายต้องหวาดกลัวเมื่อได้ยินชื่อ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฉินเฟิง เขากลับไม่มีความมั่นใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นลวด ราวกับจะตายอย่างไร้ซากได้ทุกเมื่อ

ความหวาดกลัวนี้ไม่ใช่เรื่องไร้มูลเหตุแต่อย่างใด เพราะหลิ่วหมิงเข้าใจฉินเฟิงเป็นอย่างดี เขารู้ว่าพลังของฉินเฟิงแข็งแกร่งเพียงใด

ก่อนที่จะติดตามฉินเฟิง หลิ่วหมิงยังคิดว่าคำเตือนของโม่หลีที่บอกเขาอาจจะเกินจริงไปบ้าง คนหนุ่มคนหนึ่ง แม้จะมีความสามารถมากเพียงใด ก็ยังคงเป็นเพียงคนหนุ่ม ขาดการสั่งสมประสบการณ์และความลึกซึ้ง

แต่ยิ่งได้ทำงานอยู่ข้างกายฉินเฟิง ยิ่งได้ติดต่อมากขึ้น เข้าใจลึกซึ้ง แล้วก็ยิ่งหวาดกลัวและสิ้นหวังมากขึ้น

เพราะเขารู้ว่าชายตรงหน้าเป็นตัวแทนของอำนาจสูงสุด อย่าว่าแต่เขา ที่เป็นแค่หัวหน้าหน่วยดายมืดตัวเล็ก ๆ แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสทั้งหมดในอำเภอเป่ยซีรวมตัวกันก็ยังไม่อาจสั่นคลอนฉินเฟิงได้

มีคำกล่าวว่า การอยู่ใกล้ชิดผู้ปกครองก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ การอยู่ข้างกายท่านฉินเฟิง ความรู้สึกนี้ยิ่งรุนแรงขึ้น

หลิ่วหมิงสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าตอบว่า “ข้าไม่อยากและไม่กล้าหลอกลวงนายน้อย หากบอกว่าไม่กลัว นั่นเป็นไปไม่ได้”

เมื่อได้ยินคำตอบของหลิ่วหมิง สายตาของฉินเฟิงพลันหม่นลง “เหตุใดจึงกลัวข้า? บอกเหตุผลของเจ้ามา”

หลิ่วหมิงขมวดคิ้วแน่น “นายน้อยปฏิบัติต่อพวกข้าอย่างไร้ที่ติ ใต้หล้านี้มีนายผู้ใดบ้างที่ยอมปฏิบัติต่อผู้ใต้บังคับบัญชาเยี่ยงพี่น้อง? อีกทั้งการอยู่ข้างกายท่าน ตราบใดที่ไม่ทำผิดหลักการ ย่อมไม่มีอันตรายถึงชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น อนาคตยังสดใส มีโอกาสก้าวหน้าไม่จำกัด”

“แต่ว่า… พวกข้ายังคงเกรงกลัวท่านจากใจจริง หรือพูดอีกอย่างคือ ควรจะเกรงกลัว…”

“นายน้อย ท่านจำเป็นต้องรักษาอำนาจไว้ เพราะ…ท่านไม่อาจล้มลงได้ ทุกคนต่างมองท่านเป็น…เทพเจ้าแล้ว”

คำว่าเทพเจ้าแทบจะสรุปความคิดของหลิ่วหมิงรวมถึงทุกคนได้

ฉินเฟิงแม้จะหยิ่งยโสเพียงใด ก็ไม่กล้าเทียบชั้นกับเทพเจ้า แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งไม่ให้ผู้อื่นจากการสร้างตำนานให้เขาได้

สวีโม่ หนิงหู่ จ้าวอวี้หลง รวมถึงหลี่จางและหลินฉวีฉี พวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ ดูแลกิจการทหารและการปกครองภายใน เปรียบเสมือนขุนนางใหญ่ในราชสำนัก แม้จะมีตำแหน่งสูงและอำนาจมาก แต่ก็ไม่ถึงกับสูงส่งเกินเอื้อม

ส่วนฉินเฟิงในใจของทุกคน เขามีสถานะเทียบเท่ากับฮ่องเต้ต้าเหลียง แล้วไม่ว่าจะเป็นฮ่องเต้หรือแม้แต่เทพเจ้า ล้วนเป็นความคาดหวังที่มีต่อฉินเฟิง

บางครั้งความคาดหวังเหล่านี้อาจไม่สมจริง แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉินเฟิง เป็นอย่างที่ฉินเฟิงมักจะพูดติดปาก อำนาจมาจากเบื้องล่างสู่เบื้องบน

ฉินเฟิงถูกผลักดันขึ้นสู่ตำแหน่งสูง และไม่สามารถลงได้อีก เพื่อรักษาอำนาจไว้ เขาจำเป็นต้องทำให้ทุกคนเกรงกลัว

ไม่ว่าฉินเฟิงจะทำอะไร คนอื่น ๆ ก็จะมองว่าเป็นพระราชโองการที่ไม่อาจโต้แย้งได้

เช่นเดียวกับปฏิกิริยาของหนิงหู่ แม้ว่าฉินเฟิงจะปฏิบัติต่อเขาเหมือนพี่น้องจริง ๆ เขาก็ยังคงมองฉินเฟิงเป็น… เทพเจ้าที่สมบูรณ์แบบและไม่อาจโต้แย้งได้อย่างแน่นอน

ฉินเฟิงถอนหายใจยาว มองเปลวไฟที่กำลังเต้นระริก เขารู้ว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องรักษาด้านที่สมบูรณ์แบบของตนเองไว้

แต่ความสมบูรณ์แบบนี้จะรักษาไว้ได้นานเท่าไรกัน? แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังบอกไม่ได้

“นั่งลง”

เขาเพียงเอ่ยเบา ๆ หลิ่วหมิงก็ปฏิบัติตามคำสั่งโดยไม่แสดงความรู้สึกส่วนตัวใด ๆ นั่งลงข้างกายเขาราวกับเป็นเครื่องจักรที่รู้แต่เพียงการปฏิบัติตามคำสั่ง

ผู้นำทุกคนล้วนชื่นชอบเครื่องมือที่เย็นชาเช่นนี้ แต่ไม่ใช่สิ่งที่ฉินเฟิงต้องการ หากเป็นเช่นนั้น เขาจะรู้สึกโดดเดี่ยวมาก เขาไม่อยากกลายเป็นเหมือนฮ่องเต้ต้าเหลียง