บทที่ 913 การล้อมโจมตีเริ่มต้น สงครามครั้งใหญ่ที่หมู่บ้าน

บทที่ 913 การล้อมโจมตีเริ่มต้น สงครามครั้งใหญ่ที่หมู่บ้าน

ฉินเฟิงรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์สิ้นหวังอย่างงสิบตายไม่มีรอด

เมืองชิงซานอยู่ใกล้เมืองหลวงมาก แน่นอนว่าเฉินซือกับหลี่อวี้ต้อวกำลังรอเขามาถึง หากเวลาต่างจากที่กำหนดไว้มากไป ทั้งสองคนย่อมรู้ตัวว่าเกิดเรื่องขึ้น และเพียงแค่สอบถามเล็กน้อยก็จะรู้เหตุกาณ์ในเมืองชิงซานได้

หลู่หลีระดมกำลังคนมาหลายพันคน ไม่ใช่การทะเลาะวิวาทในหมู่บ้าน แม้จะปิดกั้นข่าวสารเข้มงวดเพียงใดก็ไม่อาจหลบหนีสายตาของกลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ พ้น

ฉินเฟิงมั่นใจว่าเมืองหลวงเป่ยตี๋จะต้องส่งคนมาช่วยเหลืออย่างแน่นอน

เรื่องนี้ฉินเฟิงไม่ได้บอกใคร แม้แต่หลี่เซียวหลานก็ไม่ได้บอก เหตุผลง่ายดาย วันนี้จะรอดพ้นจากความตายได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับว่า จะยืนหยัดจนกว่ากองกำลังช่วยเหลือจะมาถึงได้หรือไม่

หลู่หลีตั้งใจแน่วแน่ที่จะกำจัดฉินเฟิงให้ได้ อีกทั้งจำนวนคนยังแตกต่างกันมาก ฉินเฟิงจำต้องปลุกเร้าจิตใจและศักยภาพของทุกคนจึงจะมีโอกาสต้านทานไปจนกว่ากองกำลังเสริมจะมาถึง

ทหารฝ่ายศัตรูเริ่มบุกโจมตีหมู่บ้าน เนื่องจากกังวลว่าจะทำร้ายพลพรรคเดียวกันโดยไม่ตั้งใจจึงถือคบเพลิงมาด้วย แสงไฟไหวระริกไม่หยุด บริเวณรอบหมู่บ้านสว่างราวกับกลางวัน เทียบกันแล้ว ภายในหมู่บ้านสว่างกว่า

เพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูแอบแฝงเข้ามาในหมู่บ้านโดยอาศัยความมืดเป็นที่กำบัง ฉินเฟิงจึงสั่งให้จุดคบเพลิงในหมู่บ้านหลายแห่ง ทำให้ทุกทางแยกสว่างไสว แต่บริเวณกลางหมู่บ้านกลับมืดสนิท

หลี่เซียวหลานพร้อมด้วยองครักษ์ค่ายเทียนจีสองคนยืนอยู่ที่ประตูศาลบรรพชน ฟังเสียงตะโกนที่ดังมาจากนอกหมู่บ้านไม่หยุด สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

หลี่เซียวหลานรู้ดี หากไม่มีกองกำลังเสริมมาถึง ต่อให้ฉินเฟิงมีความสามารถล้ำเลิศเพียงใดก็ไม่มีทางรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้ ทหารที่ล้อมโจมตีหมู่บ้าน แม้จะเป็นเพียงทหารเกณฑ์ที่มีความสามารถในการรบน่าสังเวช แต่ด้านหลังของพวกเขายังมีบ่าวรับใช้ตระกูลหลู่จำนวนมากที่ทำหน้าที่เป็นกองกำกับการรบ

หลู่หลีหลบอยู่นอกสุดของสนามรบ ขณะที่ควบคุมสถานการณ์การรบทั้งหมด และสั่งการรบอย่างเป็นระบบ ไม่เปิดโอกาสให้ฉินเฟิงมีจับโจรจับหัวหน้าก่อน

เทียบกับหลู่หลี ฉินเฟิงก็เป็นแค่มือใหม่ เผชิญหน้ากับแม่ทัพเก่าเก๋าเกมรบอย่างจู้กั๋วแห่งเป่ยตี๋ ผลลัพธ์คาดเดาได้

ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีความได้เปรียบใด ๆ ในด้านกลยุทธ์ ฝ่ายใดมีทหารมากกว่าก็ได้เปรียบอย่างสมบูรณ์

ขวัญกำลังใจเป็นปัจจัยภายในที่ส่งผลต่อชัยชนะ ส่วนจำนวนคนเป็นปัจจัยภายนอก หากมีทั้งสองอย่างก็สามารถเอาชนะได้ทุกสถานการณ์

เสียงร้องไห้ของเด็กดังมาจากด้านหลัง แล้วก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

หลี่เซียวหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายใต้การคุ้มครองขององครักษ์ค่ายเทียนจี นางผลักประตูเดินเข้าไปในศาลบรรพชน

ตอนนี้ชาวบ้านทั้งหมดถูกพามาอยู่ในศาลบรรพชน ชาวบ้านราวห้าสิบกว่าคนมีทั้งคนชรา เด็ก สตรี และคนอ่อนแอ พวกเขาขดตัวอยู่ด้วยกัน ใบหน้าซีดขาว ตัวสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

หญิงสาวคนหนึ่งอุ้มทารกน้อยไว้ในอ้อมแขน มืออีกข้างกำลังปิดปากทารกแน่น

เมื่อเห็นหลี่เซียวหลานก้าวเข้ามาใกล้ หญิงสาวตัวสั่นเทาด้วยความกลัว นางวิงวอนอย่างน่าสงสาร “โปรดเมตตาไว้ชีวิตเด็กสักคนเถิดเจ้าค่ะ ข้าน้อยขอร้อง”

หลี่เซียวหลานไม่ได้ตอบ ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของทุกคน นางค่อย ๆ ย่อตัวลง ยกมือขึ้นกำลังจะลูบศีรษะเด็กทารก หญิงผู้นั้นรีบเอี้ยวตัวหลบ

หลี่เซียวหลานก็ไม่ได้โกรธหรือบังคับ สายตาของนางอ่อนโยนอย่างยิ่ง ขณะกล่าวปลอบเสียงเบา “อย่ากลัวไปเลย พวกข้าไม่ใช่โจรผู้ร้าย และไม่ใช่กองทัพกบฏ”

“ที่พวกข้าอยู่ที่นี่ก็เพราะถูกพวกโจรดักฆ่ากลางทาง เมื่อเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตี เลยจำต้องยึดครองหมู่บ้านเพื่อใช้เป็นที่พึ่งในการสู้กลับ”

“ส่วนที่ให้พวกเจ้าเข้ามาอยู่ในศาลบรรพชนก็เพราะกลัวพวกเจ้าจะถูกฆ่าโดยไม่ตั้งใจ”