บทที่ 918 สงครามไร้คุณธรรมย่อมไม่เป็นที่ชื่นชอบ

บทที่ 918 สงครามไร้คุณธรรมย่อมไม่เป็นที่ชื่นชอบ

รองแม่ทัพของกองทัพประจำการเห็นว่าภัยคุกคามจากเฉินซือร้ายแรงกว่า เพราะเฉินซือได้สังหารผู้คนมากมายที่ขวางทางมาตลอด เห็นได้ชัดว่าเขามาไม่ดี และต้องการจะลงมือกับหลู่หลี ตอนนี้จำเป็นต้องหาทางสกัดเฉินซือแล้วฆ่าฉินเฟิงให้ตายถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ

หากฉินเฟิงตายแล้ว ถึงเฉินซือจะโกรธก็ไม่มีทางที่ลงมือสังหารจู้กั๋วผู้สูงศักดิ์เพื่อคนที่ตายไปแล้ว

ตอนนี้ราชสำนักและบ้านเมืองกำลังปั่นป่วน จิตใจประชาชนไม่มั่นคง ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงเป็นศัตรูกับฉินเฟิง หากประชาชนรู้ว่าเฉินซือฆ่าหลู่หลีเพื่อฉินเฟิง ทั้งราชสำนักและประชาชนจะต้องโกรธแค้น ถ้าถูกกดดันจากประชามติ ต่อให้เป็นเฉินซือก็ยังต้องระมัดระวังตัว

“จู้กั๋ว! ข้าน้อยเห็นว่าควรส่งทหารองครักษ์และทหารราบไปสกัดกองกำลังสนับสนุนของหนิงหู่ แล้วส่งกองทหารม้าไปรบกวน ขัดขวางเฉินซือเพื่อชิงรบให้แนวหน้า”

“หากแค่สกัดหนิงหู่ แต่ปล่อยเฉินซือ พอเฉินซือบุกเข้าสนามรบ เกรงว่า…”

ไม่ทันที่รองแม่ทัพจะพูดจบ หลู่หลีก็โบกมือตัดบท

“เจ้าไม่รู้จักเฉินซือดีพอ!”

“เฉินซือมองข้าผู้เป็นจู้กั๋วเสมือนหนามยอกอกมานานแล้ว เขาอยากกำจัดข้าให้พ้นทาง ในสายตาของเขา ข้าและพรรคเหยี่ยวทั้งหมดล้วนเป็นขุนนางทรยศ เป็นพรรคกบฏที่ทำลายแคว้น ตอนนี้การที่ข้าลงมือกับฉินเฟิงก็เท่ากับมอบข้ออ้างที่ดีที่สุดให้กับเฉินซือ อีกทั้งหน่วยนกฮูกราตรีก็เข้ามาพัวพัน ถึงแม้หลี่อวี้จะมีความเห็นทางการเมืองที่แตกต่าง แต่ก็คงจะปิดปากเงียบเพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย”

“วันนี้ข้าผู้เป็นจู้กั๋วจะต้องตายแน่แล้ว!”

ได้ยินคำพูดนี้ รองแม่ทัพยิ่งตื่นตระหนก เขามองหลู่หลีอย่างเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงได้สติ ร้องออกมา “หากเป็นเช่นนั้นยิ่งต้องส่งทหารไปสกัดเฉินซือ เพียงจู้กั๋วสามารถกลับถึงเมืองหลวงได้ก็จะสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้ด้วยการสนับสนุนของพรรคเหยี่ยวและประชาชน”

รองแม่ทัพมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ก็เพราะว่าเขากับหลู่หลีมีชะตากรรมร่วมกัน หากหลู่หลีถูกกำจัด แม่ทัพทั้งหมดที่เกี่ยวข้องก็จะต้องถูกสังหารไปด้วย

แน่นอนว่า หลู่หลีเข้าใจความคิดของรองแม่ทัพประจำการ แต่น่าเสียดาย เขายังคงส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด

“เจ้าไม่เพียงไม่เข้าใจวิธีการของเฉินซือ แต่ไม่เข้าใจกำลังรบของทหารองครักษ์ภายใต้การบังคับบัญชาของเฉินซือด้วย”

“อย่าลืมว่าพี่น้องร่วมตระกูลของเฉินซือล้วนเป็นแม่ทัพของกองพลหมาป่าเหมันต์ และทหารองครักษ์ของเฉินซือเก้าในสิบส่วนก็ล้วนเป็นทหารผ่านศึกที่ปลดประจำการจากกองพลหมาป่าเหมันต์”

“พวกเรามีทหารม้าใต้บังคับบัญชาแค่ร้อยกว่าคน หากให้กองทหารม้าออกไปขัดขวาง เกรงว่าเพียงหนึ่งถ้วยชาก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น”

“ตอนนี้มีทางเลือกเดียว ต้องทุ่มกำลังทั้งหมดสกัดกั้นกองกำลังเสริมของหนิงหู่ ชิงเวลายี่สิบลี้นี้ไว้ แล้วรีบจัดการกับฉินเฟิง จึงจะสามารถบรรลุผลได้”

ได้ยินคำพูดนี้ ไม่ต้องพูดถึงรองแม่ทัพประจำการ แม่ทัพทั้งหมดต่างท้อแท้สิ้นหวัง ตอนนี้พวกเขาถึงได้เข้าใจ…

หลู่หลีได้ละทิ้งความคิดเรื่องชีวิตและความตายไปนานแล้ว ความพยายามทั้งหมดของเขาล้วนเป็นไปเพื่อแก้แค้นให้บุตรชาย ส่วนชีวิตของผู้อื่น หลู่หลีไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนไม่ว่าจะเป็นแม่ทัพหรือทหาร ล้วนกลายเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของหลู่หลี หรือพูดอีกอย่างก็คือ เป็นเพียงเนื้อหนังมังสาที่ถูกส่งเข้าสู่สงคราม

การต่อสู้ครั้งนี้ สำหรับตัวหลู่หลีมีความหมายอย่างยิ่ง แต่สำหรับคนอื่น ๆ กลับกลายเป็นการฆ่าตัวตายที่ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง

หลู่หลีสามารถรับรู้ได้ถึงความเคียดแค้นและความโกรธในดวงตาของเหล่าทหาร แต่เขาไม่สนใจ

ไม่ว่าจะเป็นความแค้นที่บุตรถูกสังหาร หรือความอัปยศอดสูที่ได้รับในเมืองหลวงแคว้นต้าเหลียง ล้วนทำให้หลู่หลีเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ขอเพียงสังหารฉินเฟิงได้ แม้จะต้องจ่ายราคาแพงเพียงใดก็ไม่เป็นไร หาไม่ หลู่หลีจะไม่มีวันก้าวข้ามอุปสรรคในใจได้ตลอดชีวิต และจะต้องตายอย่างไม่สมหวัง

รองแม่ทัพประจำการไม่มีทางเลือก เขาจำต้องกัดฟันนำทหารหนึ่งพันคนมุ่งหน้าตรงไปยังทิศทางของกองทัพสนับสนุนของหนิงหู่