บทที่ 921 ยามจับพู่กันสามารถปกครองใต้หล้า ยามขึ้นม้าสามารถกำหนดชะตาฟ้าดิน

บทที่ 921 ยามจับพู่กันสามารถปกครองใต้หล้า ยามขึ้นม้าสามารถกำหนดชะตาฟ้าดิน

ทหารที่ตั้งใจจะสร้างผลงานและชื่อเสียงมีเพียงร้อยกว่าคนเท่านั้น หากเป็นในยามปกติ เมื่อเผชิญหน้ากับองครักษ์ค่ายเทียนจีและหน่วยอาวุธมืดที่มีเกือบห้าสิบคน พวกเขาคงถูกสังหารจนหมดสิ้นภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา

แต่ตอนนี้ ผลลัพธ์กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

องครักษ์ค่ายเทียนจีและหน่วยอาวุธมืดเหนื่อยล้าเหลือเกิน เหนื่อยจนแทบยกดาบไม่ขึ้น กลับกัน เหล่าทหารศัตรูที่แทบไม่มีประสบการณ์การรบกลับมีขวัญกำลังใจที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง

พวกเขารอคอยโอกาสนี้มานาน ขอเพียงสังหารแม่ทัพฝ่ายตรงข้ามและกำจัดฉินเฟิงได้ พวกเขาก็จะได้จารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์และพลิกชีวิตอย่างสิ้นเชิง

“ฆ่าเลย!”

“ตายซะ!”

ทั้งสองฝ่ายปะทะกัน องครักษ์ค่ายเทียนจีทำได้เพียงอาศัยน้ำหนักตัว กดทับลงบนร่างของฝ่ายตรงข้าม พยายามต้านทานอย่างยากลำบาก ขณะเดียวกันก็โบกมีดสั้นอย่างอ่อนแรง แทงฟัน

ท้ายที่สุดแล้ว การแทงเป็นวิธีที่ประหยัดแรงที่สุด

เหล่าทหารศัตรูเหล่านี้สวมเกราะที่เรียบง่ายอย่างยิ่ง ส่วนใหญ่เป็นเกราะผ้าคุณภาพต่ำที่ทำอย่างหยาบ ๆ เมื่อเผชิญกับการแทงขององครักษ์จากค่ายเทียนจีก็ไม่สามารถป้องกันได้อย่างมีประสิทธิภาพ ชั่วพริบตาก็มีทหารประจำการสิบกว่าคนถูกแทงไส้ทะลัก เลือดสาดกระเซ็น

แต่องครักษ์ของค่ายเทียนจีและหน่วยอาวุธมืดก็ไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ พวกเขาสวมเกราะเบาทั้งหมด ไม่ใช่เกราะหนัก ทหารศัตรูคนหนึ่งยกขวานด้ามสั้นขึ้น แล้วฟาดลงบนศีรษะขององครักษ์ค่ายเทียนจีอย่างหนักหน่วง

องครักษ์ค่ายเทียนจีรู้สึกเพียงว่า ศีรษะของตนมีเสียงดังอื้ออึง สายตามืดมัว แล้วร่างก็อ่อนยวบลง

เมื่อร่างทรุดลง ทหารศัตรูตรงหน้าก็แย่งกันโบกอาวุธ แม้จะไร้ทักษะและเต็มไปด้วยช่องโหว่ แต่การรุมทำร้ายอย่างหยาบคายก็สามารถสังหารองครักษ์ค่ายเทียนจีผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ได้

จางเจิ้นไห่เหนื่อยจนร่างกายโงนเงน สายตาพร่ามัว เขายกค้อนแตงในมือขึ้น ทุบศีรษะของทหารศัตรูตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่ศัตรูจะเข้ามาเสริม ตัวเขาเองก็หมดแรงล้มลงกับพื้นแล้ว

เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น หอบหายใจ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงฟื้นกำลังได้บ้าง ใช้แขนทั้งสองข้างที่ปวดเมื่อยยันร่างกาย พยายามจะลุกขึ้น แต่พอลุกขึ้นได้ครึ่งทาง ก็รู้สึกถึงการโจมตีอย่างหนักที่แผ่นหลัง ร่างทั้งร่างฟาดลงกับพื้นอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะมีแผ่นป้องกันลูกธนูทั้งด้านหน้าและด้านหลัง การโจมตีครั้งนี้คงเพียงพอที่จะทำลายกระดูกสันหลังของจางเจิ้นไห่

จางเจิ้นไห่นอนคว่ำอยู่บนพื้น ปากส่งเสียงคำรามต่ำต่อเนื่อง พยายามจะลุกขึ้น น่าเสียดาย แขนขาเขาอ่อนแรงและเจ็บปวด ไม่สามารถรวบรวมแรงได้แม้แต่น้อย

ขณะที่จางเจิ้นไห่ดิ้นรนอยู่บนพื้น หลิ่วหมิงก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าด้านขวาโดนฟัน การฟันครั้งนี้ไม่เพียงแต่ทิ้งรอยแผลน่าสยดสยองบนใบหน้า แต่ยังฟาดหมวกเกราะปลิวไปและตัดหูขวาของเขาขาดด้วย

หลิ่วหมิงกุมหูที่เลือดไหลไม่หยุด เซถอยหลังไปหลายก้าว แล้วล้มลงนั่งกับพื้น

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ทหารศํตรูยิ่งตื่นเต้นได้ใจ

“คนผู้นั้นคือแม่ทัพฝ่ายศัตรู!”

“ตัดหัวแม่ทัพ แล้วเจ้าจะได้เลื่อนขั้นพลิกชีวิต!”

ทหารศัตรูสี่คนพุ่งเข้าหาหลิ่วหมิงพร้อมกับ แล้วฟันดาบอย่างบ้าคลั่ง

หลิ่วหมิงขดตัวเป็นก้อนโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าแผ่นเกราะบนร่างจะป้องกันการโจมตีส่วนใหญ่ได้ แต่แขนและขาของข้าก็ยังถูกฟันจนมีบาดแผลมากมาย เลือดสดย้อมร่างทั้งร่างกลายเป็นสีแดง

ขณะที่หลิ่วหมิงกำลังจะตายใต้คมดาบ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ฟันทหารศัตรูคนหนึ่งตายในดาบเดียว จากนั้นก็หมุนตัวฟันอีกครั้ง กวาดดาบออกไปตัดเข้าที่คอของทหารประจำการฝ่ายศัตรูอีกคน ศีรษะหลุดกระเด็น ทหารประจำการที่เหลืออีกสองคนตกใจจนหน้าซีด ก้าวถอยหลังติด ๆ กัน

ฉินเฟิงกำดาบสั้นไว้แน่น หอบหายใจหนักหน่วง ยืนอยู่ข้างกายหลิ่วหมิง ร่างกายโอนเอนไปมาตามแรงลมยามราตรี ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนล้า แต่ดวงตายังคงเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารและความมุ่งมั่น

ยามนี้ ฉินเฟิงเป็นผู้ที่มีพละกำลังมากที่สุดในบรรดาทหารทั้งหมด