ตอนที่ 926
บทที่ 927 ชีวิตทหารที่เสียชีวิตหนักอึ้งราวภูเขาไท่
October 22, 2026
บทที่ 927 ชีวิตทหารที่เสียชีวิตหนักอึ้งราวภูเขาไท่
เฉินซือนิ่งเงียบไป เขากับฉินเฟิงนับว่ารู้จักกันมานาน เขาย่อมเข้าใจนิสัยและการกระทำของฉินเฟิง
สำหรับผู้บัญชาการส่วนใหญ่แล้ว การเสียชีวิตของทหารหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนแทบไม่สามารถสร้างความรู้สึกใดได้แม้แต่น้อย ด้วยสำหรับกองทัพใหญ่ คนร้อยกว่าคนเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น
โบราณกล่าวว่า ชัยชนะของแม่ทัพหนึ่งคน ต้องแลกมาด้วยกระดูกคนนับหมื่น
ความตายสำหรับเหล่าทหาร แท้จริงเป็นชะตากรรมที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
แต่สำหรับฉินเฟิง ชีวิตของทหารหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนที่เสียชีวิตในสนามรบหนักอึ้งราวกับภูเขาไท่
เฉินซือกับฉินเฟิงมีมุมมองต่างกัน เฉินซือมองทหารเป็นเพียงหมากที่ใช้ในการต่อสู้ เพื่อแคว้นและภาพรวม การสละชีพและหลั่งเลือดเป็นหน้าที่ ไม่จำเป็นต้องโศกเศร้า แต่สำหรับฉินเฟิง ทหารเป็นเพียงอาชีพหนึ่งเท่านั้น
ทหารหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนที่เสียชีวิตในสนามรบเท่ากับบิดาหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคน บุตรชายหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคน และสามีหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคน
พวกเขาละทิ้งครอบครัว พลีชีพล้ำค่าของตนเพื่อปกป้องฉินเฟิง
หากฉินเฟิงยังไม่สนใจชีวิตของพวกเขา นอกจากบิดามารดา ภรรยาและบุตรของพวกเขาแล้ว ผู้ใดจะใส่ใจชีวิตของพวกเขาอีก?
โลกใบนี้กว้างใหญ่ อำเภออื่นหรือแม้แต่แคว้นอื่นจะปฏิบัติต่อทหารอย่างไร ฉินเฟิงไม่อาจควบคุมและไม่อยากยุ่งเกี่ยว กำลังของเขาเพียงคนเดียวมีจำกัด แค่การดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของคนรอบข้างก็ยากลำบากมากแล้ว แต่ทหารทุกคนในอำเภอเป่ยซี ทหารทุกคนของชายแดนเหนือต้าเหลียง พวกเขาล้วนมีค่าสำหรับฉินเฟิง
การเชื่อฟังคือหน้าที่ของทหาร การเสียสละคือชะตากรรมของทหาร แต่แล้วอย่างไร?
สำหรับฉินเฟิง ทหารหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนต้องไม่ตายอย่างสูญเปล่า!
ฉินเฟิงที่เหนื่อยล้าขดตัวอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาจ้องมองออกไปนอกประตูยังความมืดมิดของฤดูหนาวอย่างเหม่อลอยและอ่อนล้า แต่น้ำเสียงของเขายังคงหนักแน่น ไม่มีที่ว่างให้ต่อรองใด ๆ
“ข้าเข้าใจได้ที่หลู่หลีต้องการแก้แค้นข้า และเขาก็ได้จ่ายด้วยชีวิตของเขาเช่นกัน”
“แต่นี่เป็นเพียงความแค้นส่วนตัวระหว่างข้ากับเขา”
“เหตุใดหลู่หลีจึงสามารถรู้ความเคลื่อนไหวของข้าได้อย่างแม่นยำ? เหตุใดเขาสามารถล่าข้าได้ในบริเวณใกล้เมืองหลวงใต้ฝ่าพระบาทของโอรสสวรรค์แห่งเป่ยตี๋? เขาระดมกำลังคนนับพันคน เหตุใดไม่ได้รับการตอบสนองจากทหารประจำการในเมืองหลวงทันที?”
“พี่น้องหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนของข้าไม่จำเป็นต้องตายเลย”
พูดถึงตรงนี้ฉินเฟิงค่อย ๆ หันมองเฉินซือ แล้วถาม น้ำเสียงหนักแน่น “หรือการที่หลู่หลีสกัดจับข้ากลางทาง เป็นการกระทำที่ได้รับการยินยอมจากฮ่องเต้เป่ยตี๋ของพวกเจ้า?”
ได้ยินคำพูดนี้ เฉินซือนั่งไม่ติดแล้ว เขาลุกพรวด ตอบกลับอย่างฉับไว “เรื่องนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับฝ่าบาททั้งสิ้น!”
“หลู่หลีได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจู้กั๋ว และยังเป็นหัวหน้าพรรคเหยี่ยวที่ยุบไป ภายในเขตเมืองหลวงเป่ยตี๋ ด้วยสถานะและตำแหน่งของเขา การจะฆ่าใครสักคนไม่ใช่เรื่องยาก ฉินเฟิงเจ้าไม่ได้ทำให้นายอำเภออำเภอชิงซานลำบากใจก็เพียงพอพิสูจน์ได้ว่า เจ้าก็รู้ดีว่าคนมากมายถูกบีบบังคับด้วยสถานะของหลู่หลีจนต้องไหลไปตามกระแส”
“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า แต่การโยนความผิดนี้ให้ฝ่าบาทนับว่าเกินไป”
ปฏิกิริยาอันรุนแรงของเฉินซือเป็นไปตามการคาดการณ์ของฉินเฟิง แค่การที่เฉินซือนำทหารรักษาพระองค์บุกเข้ามาช่วยเหลือก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเฉินซือมาเพื่อดับไฟ เขาไม่ต้องการให้เรื่องขยายตัวใหญ่โต
ฉินเฟิงย่อมรู้ว่าฮ่องเต้เป่ยตี๋ไม่ได้มีส่วนในเรื่องนี้
ทว่าตอนนี้การมีส่วนร่วมหรือไม่สำคัญหรือ? การสูญเสียพี่น้องหนึ่งร้อยสามสิบเจ็ดคนอาจจะยังไม่ต้องพูดถึงก็ได้ แต่ฉินเฟิงไม่ต้องการที่จะอยู่ในเป่ยตี๋ต่อ เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีจากคนบ้าบางคนอีก และทำให้ทหารรอบข้างต้องเสียสละชีวิตโดยเปล่าประโยชน์
ตอนนี้ฉินเฟิงต้องการเพียงแค่บรรลุเป้าหมายทางกลยุทธ์ให้เร็วที่สุด แล้วออกจากเป่ยตี๋กลับไปยังดินแดนของตนเอง