บทที่ 946 การลอบสังหารต่อเนื่อง

บทที่ 946 การลอบสังหารต่อเนื่อง

ทหารส่งสารถูกเฆี่ยนจนร้องครวญครางไม่หยุด แต่จิ่งเผิงยังไม่หายโมโห เขาคำรามเสียงต่ำว่า “ถ่างตาของเจ้าดูเสีย เจ้าสุนัขตาบอด กองทัพของข้ามีธนูเพิ่มขึ้นมาสามพันดอกตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

“กลับไปบอกแม่ทัพเวยอู่ด้วย อย่าได้โยนความผิดมาให้แม่ทัพข้า ข้า จิ่งเผิง ไม่ใช่คนที่ชอบเอาเปรียบผู้อื่น!”

ทหารส่งสารไม่กล้าลังเล รีบวิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง

สีหน้าจิ่งเผิงเย็นชา ควบม้ามุ่งหน้าสู่แนวหน้า กำลังจะสั่งให้ทหารส่งสารส่งต่อคำสั่งให้กองทัพออกเดินทาง แต่ด้านหน้าก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอีก เป็นทหารม้าเบาที่ล้อมเมืองฉางสุ่ยไว้ขวางทางจิ่งเผิง

นายกองกองโจรคนหนึ่งนำกองทหารม้ากว่าร้อยคนมาหยุดอยู่ตรงหน้าจิ่งเผิง แล้วถามถึงเสบียงของกองทหารม้าเบาที่ไม่ถูกส่งมา

จิ่งเผิงโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วไปที่นายกองแล้วด่าอย่างเสียงดัง “เรื่องนี้เจ้าก็ไปถามหากับกรมกลาโหมและกรมคลังเองเถิด ข้าเป็นแม่ทัพที่กำลังจะออกรบแนวหน้า ไม่ใช่เวลาจะมาถกเถียงเรื่องพลาธิการกับพวกเจ้า!”

“หากกล้าขวางทางอีก จะถือว่าเป็นการขัดขวางกิจการทหาร โทษประหารโดยไม่ต้องไต่สวน!”

เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธของจิ่งเผิง นายกองกองโจรฝั่งตรงข้ามกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย เสียงของเขาดังกังวานว่า

“พวกข้าล้อมเมืองมาหลายวันแล้ว เพื่อให้การล้อมสมบูรณ์โดยเร็ว และตัดการติดต่อระหว่างเมืองฉางสุ่ยกับโลกภายนอก พวกข้าจึงนำเสบียงมาเพียงสองวัน ตอนนี้พี่น้องทุกคนเหนื่อยล้าทั้งคนและม้าท้องหิวแต่ก็ต้องฝืนทน หากกองทัพของท่านรีบไปแนวหน้า พลาธิการและเสบียงก็จะยิ่งขนส่งมาถึงยาก จะให้พวกข้าสู้รบทั้ง ๆ ที่ท้องว่างได้อย่างไร?”

“เสบียงเท่านั้นที่ต้องมาก่อน กองกำลังที่เหลือถึงจะผ่านไปได้!”

จิ่งเผิงไม่คาดคิดว่าท่าทีของฝ่ายทหารม้าเบาจะแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ เขาเกิดความคิดอยากฆ่าทิ้งอยู่หลายครั้ง อยากจะสั่งทหารให้จัดการพวกทหารม้าเบาที่กีดขวางตามกฎทหารเสีย แต่ทุกครั้งที่เตรียมจะออกคำสั่งก็ถูกรองแม่ทัพห้ามไว้เสียก่อน

รองแม่ทัพขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง “แม่ทัพ ขอท่านโปรดใจเย็น”

“ก่อนหน้านี้แม่ทัพเวยอู่ส่งคนมาขอลูกธนูคืนเป็นการกระทำที่สมเหตุสมผล เพราะลูกธนูเป็นยุทธปัจจัยที่สำคัญที่สุด การขาดแคลนถึงสามพันดอก แม่ทัพเวยอู่ย่อมรับไม่ได้ ต้องรู้ไว้ว่าลูกธนูเหล่านี้ไม่ใช่ลูกธนูคุณภาพต่ำ แต่เป็นลูกธนูคุณภาพสูงที่ผลิตมาเพื่อใช้ในการรบหนักโดยเฉพาะ”

“ตอนนี้กองกำลังทหารม้าเบาล้อมเมืองฉางสุ่ยมาหลายวัน แต่ไม่เห็นเสบียง ทั้งคนและม้าต่างอ่อนล้า จำเป็นต้องได้รับการเติมเต็มจึงจะสามารถรักษาสภาพต่อไปได้ การเรียกร้องให้ส่งเสบียงจึงไม่ผิด”

“แม้ว่าตอนนี้แม่ทัพทั้งหมดจะบรรลุข้อตกลงร่วมกันในการโจมตีเมืองฉางสุ่ย แต่เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ตั้งแต่ฉินเฟิงถูกหลู่หลีดักสังหารระหว่างทาง จนถึงออกคำสั่งโจมตีเมืองฉางสุ่ย ก็เพียงแค่ไม่กี่วัน แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังไม่ทันได้แต่งตั้งแม่ทัพใหญ่”

“แม้ว่าแม่ทัพใหญ่เก้าส่วนยังคงเป็นแม่ทัพเฉิน แต่ก่อนที่แม่ทัพเฉินจะมาถึง พวกเราควรให้ความสำคัญกับความสามัคคีและความมั่นคงเป็นหลัก อย่าได้ทำการใด ๆ ที่เกินขอบเขตเด็ดขาด หาไม่หากสงครามในอนาคตไม่เป็นผลดี เมื่อถึงเวลาสอบสวนความผิด แม้แม่ทัพจะมีใจรักชาติ ก็ย่อมถูกศัตรูทางการเมืองใส่ร้ายป้ายสี!”

เผชิญหน้ากับคำเตือนอย่างจริงใจของรองแม่ทัพ แม้จิ่งเผิงจะโกรธจัด แต่ก็ยอมข่มอารมณ์ลง

แม้การเร่งรัดเสบียงจะไม่ใช่หน้าที่ของจิ่งเผิง แต่เพื่อให้รีบไปถึงเมืองฉางสุ่ยโดยเร็วเขายังส่งคนของตนกลับไปเมืองหลวงเพื่อเร่งรัดเสบียง ออกคำสั่งให้กองทัพทั้งหมดตั้งค่ายพักอยู่กับที่ก่อน

เมื่อไม่นานมานี้จิ่งเผิงยังคงเชิดหน้าชูตา มีกำลังใจเต็มเปี่ยม แต่ตอนนี้เขากลับค่อย ๆ เฉื่อย อัดอั้นตันใจ และหมดกำลังใจโดยไม่รู้ตัว

เหล่าแม่ทัพก็ทำอะไรไม่ถูกกับสถานการณ์วุ่นวายนี้

รองแม่ทัพถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วกล่าวว่า “ทุกอย่างวุ่นวายไปหมดแล้ว! แต่ก็ไม่มีใครผิดสักคน ช่างน่าเหนื่อยใจ!”

“การเคลื่อนทัพออกรบเป็นกระบวนการที่ต้องทำอย่างเป็นระบบและรอบคอบ เริ่มจากการแต่งตั้งบุคลากร จัดสรรเสบียง ระดมกำลังทหาร รวมถึงการออกคำสั่งตามเส้นทาง สุดท้ายจึงค่อยมุ่งหน้าสู่สนามรบ”