บทที่ 953 การต่อสู้งดุเดือดต่อเนื่องหลายวัน

บทที่ 953 การต่อสู้งดุเดือดต่อเนื่องหลายวัน

ด้านข้าง หัวใจของรองแม่ทัพเฉิงเทาแทบหยุดเต้น แม้ว่าคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาเฉินซือจะให้โจมตีอำเภแฉางสุ่ยอย่างหนัก แต่ด้วยวิธีการรบ แม้แต่กองกำลังชั้นยอดก็ทนไม่ไหว กองพันที่หกและกองพันที่เจ็ดมีผู้บาดเจ็บล้มตายเกินสามส่วนและเกินครึ่งตามลำดับ ขวัญกำลังใจยังไม่แตกสลายนับว่าเป็นกองทัพชั้นยอดแล้ว

แต่ด้วยความแข็งแกร่งของฉางสุ่ย การจะเจาะแนวป้องกันจำเป็นต้องส่งกำลังพลเข้าโจมตีอย่างต่อเนื่อง กองหน้ามีทหารเพียงห้าพันคน หากมีผู้บาดเจ็บล้มตายเกินหนึ่งพันคน ไม่ว่าจะเป็นทหารที่กำลังรบอยู่หรือทหารที่รอสับเปลี่ยนอยู่เบื้องหลัง ย่ออมต้องสูญเสียขวัญกำลังใจเพราะศพจำนวนมากที่ไม่อาจปิดบัง

เมื่อถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่จะตีเมืองแตกเลย แม้แต่การรักษาขวัญกำลังใจของทหารก็ยังเป็นปัญหา

“แม่ทัพ เราไม่สามารถรบแบบนี้ต่อไปได้ หาไม่ยังไม่ทันได้ตีเมืองแตก ขวัญกำลังใจของทหารเราก็จะแตกสลายเสียก่อน”

เผชิญหน้ากับการคัดค้านของรองแม่ทัพเฉิงเทา จิ่งเผิงไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาเพียงจ้องมองกำแพงเมืองที่กำลังมีการสู้รบอย่างดุเดือดอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าไร้อารมณ์ ในใจครุ่นคิดหาแผนการต่อไปอย่างหนัก เขารู้ว่าสิ่งที่รองแม่ทัพกล่าวถูกต้อง แม้ผู้บังคับบัญชาจะออกคำสั่งเด็ดขาดให้โจมตีหนัก แต่การโจมตีเช่นนี้ทหารไม่อาจทนรับได้แน่

สำหรับกองทัพแนวหน้า หากมีการสูญเสียเกินหนึ่งส่วน เหล่าทหารจะตระหนักถึงความร้ายแรงของการรบ หากเกินสามส่วนก็จะเสี่ยงต่อการล่มสลายของขวัญกำลังใจ แม้จะเป็นกองทัพชั้นยอดและจิ่งเผิงมั่นใจว่าทหารใต้บังคับบัญชาสามารถต้านทานการสูญเสียสามส่วนสิบและสู้ต่อไปได้ แต่หากสูญเสียเกินครึ่งเล่า? เมื่อทหารตระหนักว่าการบุกเมืองไม่มีความหวัง พวกเขาก็จะสูญเสียกำลังใจอย่างสิ้นเชิงและหาทางเอาชีวิตรอด

ตอนนี้จิ่งเผิงจึงจำต้องส่งทหารควบคุมทัพออกไปสังหารทหารหนีทัพเป็นการลงดทษและเป็นเยี่ยงอย่าง แต่การทำเช่นนี้ก็เป็นเพียงการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า และจะเร่งให้เกิดความพ่ายแพ้เร็วขึ้น

เป้าหมายของจิ่งเผิงคือการทะลวงแนวป้องกันของฉางสุ่ยให้ได้ก่อนที่กองทัพหลักจะมาถึง ต้องทำลายกำลังสำคัญของข้าศึก และจับฉินเฟิงทั้งเป็นให้ได้

แต่ความจริงพิสูจน์แล้ว อย่าว่าแต่จะจับฉินเฟิง แค่จะทะลวงแนวป้องกันของฉางสุ่ยก็ยากเย็นแสนเข็ญ และจิ่งเผิงก็ตระหนักว่า กลยุทธ์รบกวนข้าศึกที่ของเขาก่อนหน้านี้แทบไม่เกิดผลใด ด้วยกลยุทธ์เขาถูกฉินเฟิงมองทะลุปรุโปร่งหมดสิ้น

ทหารห้าพันคนของเป่ยตี๋กำลังเผชิญหน้ากับป้อมปราการอันแข็งแกร่งที่มีทหารรักษาการณ์หนึ่งพันแปดร้อยคน อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามยังมีอาวุธยุทโธปกรณ์ ขวัญกำลังใจ และประสบการณ์การรบที่เหนือกว่า

จิ่งเผิงก็เริ่มคิดถึงการถอนทัพ แต่หากถอยก็เท่ากับละเมิดคำสั่งของผู้บัญชาการสูงสุดเฉินซือ

เขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เขาแอบชำเลืองมองจงเทาที่กำลังร้อนใจอยู่ข้าง ๆ แล้วอดถอนหายใจไม่ได้

เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาคงยังไม่รู้ว่าการโจมตีเมืองฉางสุ่ยคราวนี้ ผู้บัญชาการต้องการให้ทำทุกวิถีทาง แม้ต้องเอาชีวิตคนเข้าถม เพื่อกัดกินกระดูกชิ้นนี้ให้ได้เร็วที่สุด แม้แนวหน้าห้าพันคนจะถูกทำลายจนหมดสิ้น ก็ทำได้เพียงส่งทหารเข้าสู่สนามรบเพิ่มเติม

จะให้บุกโจมตีต่อไปจนทหารทั้งหมดถูกสังหาร หรือจะฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บังคับบัญชาและถอยทัพ แบกรับความผิดไว้คนเดียว และปล่อยให้ฉินเฟิงได้หายใจหายคอ?

ไม่ว่าจะเลือกทางใด สำหรับจิ่งเผิงล้วนเป็นหายนะทั้งสิ้น

กองพันที่ห้าและหกค่อย ๆ เข้าแทนที่กองพันที่เจ็ดและแปด กองกำลังใหม่ถูกเติมเข้ามา แต่สถานการณ์กลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ อำเภอฉางสุ่ยยังคงยากที่จะพิชิต

การโจมตีครั้งนี้ดำเนินต่อเนื่อง จากกลางวันจนกลางคืนและจากกลางคืนจสู่กลางวันอีกครั้ง แสงอรุณสาดส่องแผ่นดิน การต่อสู้ยังคงดำเนินอยู่ แต่การรบที่เข้มข้นได้สิ้นสุด แทนที่ด้วยการเผชิญหน้าและการสูญเสีย