บทที่ 957 กองทัพรวมตัวกัน

บทที่ 957 กองทัพรวมตัวกัน

หลี่จางเพิ่งออกคำสั่งไปไม่ทันไร ทหารส่งสารกว่ายี่สิบคนก็พุ่งออกจากประตูใหญ่ของฐานที่มั่นเทือกเขาสยงอิง มุ่งหน้าไปยังอำเภอเป่ยซีและฐานที่มั่นชายแดนที่ใกล้ที่สุดจากหลายทิศทาง

สิ่งที่ฐานที่มั่นเทือกเขาสยงอิงมีมากที่สุดก็คือทหารส่งสาร ตามแนวคิดของฉินเฟิง การสื่อสารต้องอยู่ในตำแหน่งที่สำคัญที่สุดเสมอ ดังนั้นไม่เพียงแต่องครักษ์เสื้อแพรทูตส่งสาร แม้แต่ทหารส่งสารธรรมดาที่ใช้รายงานสถานการณ์ทางทหาร ทั้งจำนวนและคุณภาพก็เชื่อถือได้อย่างยิ่ง

ทหารส่งสารยี่สิบคนแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม กลุ่มละห้าคนและทั้งห้าคนจะรักษาระยะห่างกันพอสมควร สองกลุ่มมุ่งหน้าไปยังอำเภอเป่ยซี อีกสองกลุ่มเข้าสู่แคว้นต้าเหลียง จากนั้นแยกย้ายกันบนถนนสายหลัก กลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังเขตปกครองของฝ่ายจักรฮ่องเต้แห่งจงหยวน ส่งจดหมายถึงฉินเทียนหู่ อีกกลุ่มหนึ่งตรงไปยังเมืองหลวง รายงานสถานการณ์ให้ฮ่องเต้ต้าเหลียงทราบ

การส่งทหารส่งสารออกไปมากมายขนาดนี้ในคราวเดียวมีจุดประสงค์เดียวคือ ‘เพื่อความแน่นอน’

ซางโจวมีพื้นที่กว้างใหญ่แต่ประชากรเบาบางย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะถูกสายลับฝ่ายศัตรูแทรกซึม หากเกิดการสังหารทหารส่งสารระหว่างทาง ทำให้ข่าวสารทางทหารล่าช้า ไม่มีใครกล้ารับผิดชอบได้ ยิ่งไปกว่านั้น สงครามฤดูหนาวได้เริ่มขึ้นแล้ว ทุกอย่างเพียงแค่ต้องดำเนินไปตามขั้นตอนจึงไม่มีอะไรที่เรียกว่า ‘กลยุทธ์’ ให้พูดถึง แม้ว่าทหารส่งสารบางคนจะถูกสังหาร และคำสั่งทางทหารตกไปอยู่ในมือของศัตรูก็แทบจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ

เป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีองครักษ์เสื้อแพรทูตส่งสารจำนวนมากเสี่ยงชีวิตมุ่งหน้ามายังซางโจวอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลานี้ไม่รู้ว่ามีรายงานทางทหารและจดหมายลับกี่ฉบับที่ตกไปอยู่ในมือของศัตรู แต่ทั้งองครักษ์เสื้อแพรทูตส่งสารและฉินเฟิงต่างก็ไม่ได้สนใจเลย

สถานการณ์โดยรวมได้ถูกกำหนดไว้แล้ว แผนการลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้

อย่างไรก็ตาม โชคดีที่ซางโจวอยู่ภายใต้การควบคุมของอำเภอเป่ยซีอย่างสมบูรณ์แล้ว มีทหารรักษาการณ์จำนวนมากกระจายตัวอยู่ตามที่ต่าง ๆ จึงไม่เกิดข้อผิดพลาดใหญ่ ๆ ในระหว่างการส่งคำสั่ง

เนื่องจากม้าศึกไม่สามารถวิ่งฝ่าหิมะหนาได้ พายุหิมะที่ตกลงมาอย่างกะทันหันในยามค่ำคืนจึงทำให้ความเร็วในการสื่อสารช้าลงอย่างมาก เมื่อทหารส่งสารนำคำสั่งทางทหารกลับมาถึงอำเภอเป่ยซีก็เป็นเวลาสามวันต่อมาแล้ว

สวีโม่ทราบเรื่องราวทั้งหมดก็ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย จัดการคำสั่งทางทหารออกเป็นสองส่วน ส่วนที่ไม่เกี่ยวข้องกับการทหารทั้งหมดมอบให้หลินฉวีฉีจัดการ

สวีโม่รีบแจ้งหมิงอ๋อง ดำเนินการตามขั้นตอนที่จำเป็น หลังจากได้รับการสนับสนุนเป็นลายลักษณ์อักษรจากหมิงอ๋องก็ส่งคนไปติดต่อแม่ทัพสามคนแห่งชายแดนเหนือ

ทันทีที่กองกำลังของเป่ยซีออกจากพรมแดน แรงกดดันทั้งหมดในการป้องกันชายแดนก็ตกอยู่บนบ่าของแม่ทัพหน้าด่าน

หลังจากช่วงเวลาแห่งการพักฟื้น กำลังของแม่ทัพหน้าด่านและกองทัพชายแดนได้รับการฟื้นฟูอย่างมาก อีกทั้งแรงกดดันทางทหารจากฝั่งเป่ยตี๋ถูกกองกำลังของอำเภอเป่ยซีสกัดไว้ทั้งหมด

ภารกิจหลักของแม่ทัพหน้าด่านคือ ป้องกันไม่ให้แคว้นรอบข้างฉวยโอกาสในยามวิกฤต ภารกิจรองคือ ป้องกันการแทรกซึมและการโต้กลับเพื่อแก้แค้นจากฝั่งเป่ยตี๋

แม่ทัพกองทหารม้าและแม่ทัพรถม้าศึกเตรียมพร้อมรบ แม้จะไม่มีการเคลื่อนไหวใหญ่ แต่กองทัพทั้งหมดได้เข้าสู่การหมุนเวียนเตรียมพร้อม เพื่อให้สามารถสนับสนุนการต่อสู้ได้ทุกเมื่อ

หลังจากกำหนดการวางแผนกลยุทธ์ในภาพรวมแล้วสวีโม่จึงเริ่มลงมือระดมกำลังพล

นับตั้งแต่สงครามระหว่างแคว้นสิ้นสุดลง การพัฒนาของอำเภอเป่ยซีได้รับการยกระดับอย่างไม่เคยมีมาก่อน ไม่เพียงแต่ความเป็นอยู่ของประชาชนและเศรษฐกิจได้กลายเป็นอำเภอที่แข็งแกร่งที่สุดในชายแดนเหนือ แม้แต่ขนาดของกองกำลังที่ประจำการอยู่ก็ยังมากกว่าศาลาว่าการมณฑลส่วนใหญ่ด้วย

ภายใต้การระดมพลอย่างเร่งด่วนของสวีโม่ ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ทหารสองพันคนที่หมุนเวียนเตรียมพร้อมรบตลอดเวลาก็ได้รวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียงนอกเมือง

ด้านฝ่ายกองทหารรักษาเมือง แม้จะเป็นเพียงกองเดียว แต่ภายใต้การจัดการอย่างลับ ๆ ของฉินเฟิง กำลังพลของกองรักษาเมืองมีถึงแปดพันคนเ