ตอนที่ 1166 การประชันอันไร้เสียง

คนผู้นั้นดวงตากระจ่างฟันงาม เพริศแพร้วผุดผ่อง ดูแล้วอายุราวสิบห้าสิบหกปี ยืนอย่างน่ามองอยู่บนบันไดหิน

ดวงตาโตมีชีวิตชีวาของนางกะพริบน้อยๆ พูดกับตัวเองว่า “เหตุใดถึงรู้สึกคุ้นๆ”

จากนั้นนางก็ตบหน้าผากคล้ายตระหนักได้โดยพลัน “ที่แท้ก็เป็นพี่ชายคนนั้น”

นางจึงไม่เดินหน้าต่อไปอีก นั่งยองอยู่บนบันไดหิน มือทั้งสองเท้าคางน้อยๆ รอคอยอยู่เงียบๆ

ไม่นานนักเงาร่างของหลินสวินก็ปรากฏขึ้น ตอนแรกในดวงตาของนางฉายแววประหลาดใจ คล้ายคิดไม่ถึงว่าหลินสวินจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้รวดเร็วปานนี้

จากนั้นก็ยิ้มระรื่นโบกไม้โบกมือ “พี่ชาย พวกเราเจอกันอีกแล้ว”

ในขณะเดียวกันหลินสวินก็อึ้งไป ชื่อเหยาหรือ

เด็กสาวผู้นั้นยิ้มหวาน ผมยาวสลวยสีแดงเพลิงเกล้าขึ้นเป็นมวยปักด้วยกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง ผิวกายละเอียดรนวลเนียนถูกห่อหุ้มด้วยใบไม้สีแดงเพลิงยักษ์ใบหนึ่ง เผยน่องเปล่งปลั่งอมชมพูและเท้าเปลือยเปล่าขาวโพลน

ที่ข้อเท้าขาวราวหิมะของนางมีสายโซ่สีดำแปลกประหลาดเส้นหนึ่งพันธนาการไว้

ส่วนบริเวณหว่างคิ้วก็มีลายเพลิงพิสดารสายหนึ่ง

เป็นชื่อเหยา ‘แม่นางกินยา’ ที่เจ้าคางคกเคยเรียกนั่นเอง

หญิงผู้นี้ไม่ธรรมดายิ่งนัก!

ในกาลเวลาอันยาวนานไร้ที่สิ้นสุด นางจำศีลเก็บตัวที่ต้นไม้เทพแสงชาด ยามปรากฏกายก็ชักนำอสนีเคราะห์ทำลายพันธนาการ น่าสะท้านขวัญถึงที่สุด

“ที่แท้ก็เป็นแม่นางชื่อเหยา”

หลินสวินกลับมาสงบนิ่ง หญิงผู้นี้เป็นสัตว์ประหลาดยุคโบราณที่ยากหยั่งถึงอย่างยิ่งผู้หนึ่ง ดูเหมือนงดงามผุดผาด แต่ความจริงแล้วตัวนางดูพิสดารไปหมด

“พี่ชาย เจ้าก็คือเทพมารหลินสินะ หาไม่แล้วข้าก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าในแดนเผาเซียนแห่งนี้ จะมีใครที่ยังเป็นผู้แข็งแกร่งที่ฝ่าขึ้นบันไดสวรรค์เป็นร้อยขั้นในทีเดียวได้อย่างเจ้า”

ชื่อเหยายิ้มละไม กลิ่นอายดุจกล้วยไม้ ดวงตามีชีวิตชีวาทรงเสน่ห์ น้ำเสียงกังวานใส

หลินสวินพยักหน้า ไม่ได้มีความจำเป็นต้องปกปิด

คราวนี้ชื่อเหยาลุกขึ้นยืดเอวบอบบางที่มือเดียวโอบรอบได้ แล้วจึงพูดเสียงใสว่า “พี่ชาย ที่จริงตอนที่ข้าเจอเจ้าครั้งแรกก็อยากเจรจากับเจ้าตามลำพังเสียหน่อย แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สาย”

หลินสวินประหลาดใจ “เจรจาเรื่องอะไร”

ชื่อเหยายิ้มละไมพูดว่า “เจรจาค้าขาย ถ้าข้าเดาไม่ผิด พี่ชายน่าจะมีไม้โพธิ์ที่ถูกพลังพิฆาตมรรคโจมตีอยู่ในมือท่อนหนึ่งใช่หรือไม่”

หลินสวินอึ้งไป ดูเหมือนเยือกเย็น แต่ความจริงแล้วในใจออกจะสั่นสะท้าน

เขามีไม้โพธิ์ไหม้ดำท่อนหนึ่งอยู่ในมือจริงๆ เป็นสิ่งที่ได้มาจากซากอารามที่อริยะตู้จี้ทิ้งไว้

ในไม้โพธิ์นี้ยังมีพลังพิสดารสีทองผนึกไว้ ลึกลับและแปลกประหลาดถึงที่สุด คงเป็นพลังพิฆาตมรรคอย่างไม่ต้องสงสัย

เพียงแต่หลินสวินกลับคิดไม่ถึง ว่าชื่อเหยาผู้นี้ล่วงรู้ว่าเขามีสิ่งนี้อยู่กับตัวได้อย่างไร

“พี่ชาย เจ้าอย่าคิดมากเลย สาเหตุที่รับรู้ถึงไม้โพธิ์ได้ก็เพราะสัญชาตญาณที่เป็นพรสวรรค์ของสายเลือดข้า”

ดวงตากระจ่างของชื่อเหยาเจือแววประหลาด ยิ้มละไม

แต่ในใจหลินสวินกลับไม่อาจสงบได้ดังเดิม ชื่อเหยาผู้นี้มีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ เหตุใดถึงมีสัญชาตญาณพรสวรรค์ที่อัศจรรย์และน่าตกใจเช่นนี้

“พูดเช่นนี้ เจ้าจับตามองข้าตั้งแต่เจอกันครั้งแรกแล้วหรือ” หลินสวินเอ่ยถาม

ชื่อเหยากะพริบตาดวงโตทรงเสน่ห์ แล้วพยักหน้าพูดว่า “ก็ใช่น่ะสิ ไม้โพธิ์มีประโยชน์กับข้าอย่างยิ่ง หากเป็นไปได้ ข้าต้องชิงมาครองให้ได้”

เสียงใสกังวาน น้ำเสียงผ่อนคลาย แต่กลับเจือไปด้วยความแน่วแน่

ทันใดนั้นนางก็ยิ้มอีก แล้วชี้ไปที่สายโซ่ประหลาดสีดำที่ข้อเท้าของตน เอ่ยว่า “หากพี่ชายยอมสละไม้โพธิ์ให้ ข้าก็ยินดีจะใช้สมบัตินี้แลกเปลี่ยนกับเจ้า”

หลินสวินใจสะท้านอีกครั้ง

เขาไม่ได้ลืมที่เจ้าคางคกพูดไว้ ว่าสายโซ่นี้เป็นสมบัติอริยะที่น่าพรั่นพรึงถึงที่สุดชิ้นหนึ่ง ที่มาที่ไปไม่ธรรมดายิ่งนัก!

ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนี้ สายโซ่เส้นนี้หนาประมาณนิ้วก้อย สีดำสนิทโปร่งใส พันอยู่บนข้อเท้าขาวโพลนทั้งสองข้าง เต็มไปกลิ่นอายมรณะน่าหวาดหวั่นสายแล้วสายเล่า

กลิ่นอายมรณะเหล่านี้กลับแปรสภาพเป็นลายมรรคอัศจรรย์และบิดเบี้ยว ประทับแน่นอยู่ทุกกระเบียดของสายโซ่

ไม่ว่าใครเห็นเข้าคงถูกดึงดูด แล้วจากนั้นก็หวาดหวั่นเพราะมัน!

ทว่าที่ทำให้หลินสวินไม่อาจสงบใจได้อย่างแท้จริงก็คือ ชื่อเหยาถึงกับเอาสมบัติอริยะที่แปลกประหลาดน่าหวั่นกลัวเช่นนี้มาแลกเปลี่ยนกับไม้โพธิ์ นี่ทำให้หลินสวินออกจะเหนือความคาดหมาย!

“มูลค่าของมันมากกว่าสมบัติอริยะหรือ” หลินสวินเอ่ยถาม

ชื่อเหยายิ้มหวาน ฟันงามแวววาว ริมฝีปากเปล่งปลั่งกล่าว “สำหรับข้าแล้ว มันมีแรงดึงดูดยิ่งกว่าสมบัติอริยะเสียอีก ดังนั้นถึงยอมเอาสมบัติอริยะมาแลกเปลี่ยน แต่เมื่ออยู่ในสายตาของผู้อื่น เกรงว่าคงไม่ต่างอะไรกับไม้ผุๆ ท่อนหนึ่ง”

หลินสวินจึงยิ้มแล้ว “ถูกอย่างที่แม่นางพูด ข้ากับเจ้าคิดเหมือนกัน ไม้ผุๆ ท่อนนี้ ข้าไม่เคยคิดขายให้ใคร”

ชื่อเหยาอึ้งไป อดไม่ได้ถามว่า “พี่ชาย เจ้าไม่คิดดูอีกหน่อยหรือ”

นางพูดพลางกัดริมฝีปากสีชมพู เผยความลำบากใจ ดวงตากระจ่างไหววูบ ความน่าหลงใหลชวนตะลึงแผ่ซ่าน น้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลมีจริตจะก้าน “ถ้าพี่ชายยอมตัดใจ บางที… ให้ข้าเอาตัวเข้าแลกก็ได้นะ”

ผิวพรรณของนางเรียบเนียน รูปลักษณ์งดงามผุดผาด เวลานี้เอ่ยปากอย่างขวยอาย พลันมีเสน่ห์ไร้ที่สิ้นสุดเผยออกมา ไม่ว่าใครเห็นเข้าก็เกรงว่าจะถูกยั่วยวนให้จิตใจเคลิบเคลิ้ม หัวสมองปั่นป่วน

แต่ดวงตาหลินสวินใสกระจ่างสงบนิ่ง ไม่มีความไหวหวั่นแม้แต่น้อย พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “พวกเราฝึกปราณ จะละโมบลุ่มหลงหญิงงามได้หรือ ขอให้แม่นางสงวนตัวด้วย!”

ชื่อเหยาตาเบิกกว้างเหมือนทำใจเชื่อได้ยากอยู่บ้าง ครู่หนึ่งถึงหน้าแดงขึ้นมาแล้วพูดดูถูกว่า “เจ้ากับพี่ชายเผ่าคางคกทองสามขาคนนั้น เทียบกันแล้วช่างแข็งทื่อเสียจริง ไม่เข้าใจอารมณ์รักใคร่ของหนุ่มสาวเลยสักนิด”

หลินสวินสีหน้าเคร่งขรึม ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “โฉมตรูเมื่อวายชนม์เป็นโครงกระดูก ร่างกายไม่ว่าสวยงามเพียงใดก็เป็นเพียงกระดูกหุ้มด้วยเนื้อหนัง แม่นางมีผิวพรรณงดงามจนล่มแคว้นได้ แต่ในสายตาข้าแล้ว ที่เห็นกลับเป็นโครงกระดูกขาวภายใต้ผิวหนัง รูปลักษณ์เช่นนี้ช่างน่าเบื่อขาดรสชาติ”

ชื่อเหยาคล้ายโกรธเคืองอยู่บ้าง กล่าวว่า “พี่ชาย เจ้ายังโสดมาตลอดใช่ไหม”