ตอนที่ 1171 คำพูดดีเพียงไรไม่อาจกล่อมผีที่ต้องตาย

ผู้แข็งแกร่งเผ่าสุนัขสวรรค์มายาทมิฬบุกมา หันปลายหอกจ่อใส่เทพมารหลินโดยตรง!

ทันทีที่ข่าวแพร่ออกไปในเมืองโบราณเผาเซียนก็อึกทึกครึกโครม ผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วนต่างฮือฮาด้วยเหตุนี้

“เป็นยักษ์ใหญ่ยอดมกุฎแห่งเผ่าสุนัขสวรรค์มายาทมิฬโก่วเหยียนตง!”

ไม่ทันไรฐานะของชายหนุ่มที่สวมเกราะดำ ทั่วร่างอาบไล้ด้วยแสงสายฟ้าสีดำนั้นก็ถูกมองออก ก่อให้เกิดคลื่นถาโถมไม่น้อย

นี่เป็นถึงบุคคลร้ายกาจผู้หนึ่ง!

เป็นบุคคลขอบเขตมกุฎรุ่นเดียวกับอวิ๋นชิ่งไป๋ เย่หมัวเฮอ หวังเสวียนอวี๋ หมีเหิงเจิน เป็นยักษ์ใหญ่ยอดมกุฎในปัจจุบัน

เพียงแต่ไม่ว่าใครต่างคิดไม่ถึง ว่าใครให้ความกล้ากับโก่วเหยียนตงกัน ถึงได้กล้าพุ่งมายังแดนเผาเซียนโดยตรงเช่นนี้ เขาคิดจริงๆ หรือว่าเทพมารหลินจะรังแกได้ง่าย

“รีบไปดูเร็ว!”

“มีคนไม่กลัวตายมาท้าทายเทพมารหลินจริงด้วย คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว”

ขณะวิพากษ์วิจารณ์ มีผู้ฝึกปราณมากมายรีบมุ่งไปยังตำหนักที่หลินสวินพักอยู่ก่อนแล้ว

…

หน้าตำหนักเก่าแก่

พวกโก่วเหยียนตงยืนอยู่ที่นี่ ล้วนไม่ปกปิดไอสังหารของตนแม้แต่น้อย ทำให้อาณาบริเวณนี้เต็มไปด้วยไอสังหารเยียบเย็นทันที

ขณะเดียวกันผู้ฝึกปราณมากมายปรากฏตัวเฝ้ามองจากไกลๆ เพียงแต่สายตาที่มองยังพวกโก่วเหยียนตงล้วนเจือแววประหลาดเสี้ยวหนึ่ง

ในเมืองโบราณเผาเซียนทุกวันนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกปราณทั่วไป ต่อให้เป็นบุคคลขอบเขตมกุฎและสัตว์ประหลาดยุคโบราณของเหล่าขุมอำนาจใหญ่ ก็ไม่กล้ามาหาเรื่องเทพมารหลิน เกรงแต่จะเป็นการหาเรื่องใส่ตัว

แต่ผู้แข็งแกร่งเผ่าสุนัขสวรรค์มายาทมิฬกลุ่มนี้กลับดีนัก เพิ่งออกจากเจดีย์มกุฎก็พุ่งสังหารมาทั้งอย่างนั้นโดยไม่สอบถามใดๆ!

นี่เห็นได้ชัดว่าแข็งกร้าวนัก แต่ก็ดูอวดดีและหลงระเริงมากเช่นกัน

ถึงขั้นในมุมมองผู้ฝึกปราณไม่น้อย พวกโก่วเหยียนตงช่างไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตายด้วยตนเอง

“เจ้าเด็กสวะหลินสวินอยู่ใช่ไหม ยังไม่ไสหัวมารับความตายอีกรึ”

ชายชุดเงินคนหนึ่งข้างโก่วเหยียนตงตวาดลั่น พลานุภาพเต็มเปี่ยม เสียงดั่งฟ้าคำรามสะท้อนก้องระหว่างฟ้าดิน

ทว่าที่ทำให้เขามุ่นคิ้วคือสีหน้าผู้ฝึกปราณบริเวณใกล้เคียงต่างเปลี่ยนเป็นแปลกพิกล ปฏิกิริยาลุกฮือและตกตะลึงสักนิดล้วนไม่มี

“พี่ใหญ่ พวกหน้าโง่นี้ถูกทำให้ตกใจจนตะลึงไปแล้วรึ”

ชายชุดเงินกล่าวอย่างมึนงง

โก่วเหยียนตงก็สังเกตเห็นว่าบรรยากาศแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่เขากลับไม่ใส่ใจ กล่าวราบเรียบ “เทพมารหลินเคยเปิดฉากชำระเลือดล้างบางผู้สืบทอดขุมอำนาจไม่น้อยที่เมืองนี้ บางทีจิตใต้สำนึกของผู้ฝึกปราณพวกนี้ อาจคิดว่าการกระทำของพวกเราออกจะบ้าบิ่นอยู่บ้างกระมัง”

“ในเมื่อรู้อย่างนี้แล้ว เหตุใดพวกเจ้ายังมาหาที่ตายอีก” ในฝูงชนที่ห่างออกไปมีเสียงเจือความไม่เข้าใจหนึ่งดังขึ้น

“บังอาจ!”

ชายชุดเงินหน้าอึมครึมทันที ดวงตาฉายแววดุดัน

โก่วเหยียนตงปรามเขาแล้วกล่าวเฉยชา “แมลงฤดูร้อนไม่รู้จักน้ำแข็ง เอาความกับพวกคนพื้นๆ ก็เป็นการลดฐานะตัวเองเปล่าๆ”

จากนั้นนัยน์ตาแดงก่ำเขาก็สำรวจตำหนักใหญ่ตรงหน้า “ยามอยู่โลกภายนอกพวกเราไร้โอกาสจัดการเจ้าเด็กนี่ แต่ตอนนี้ในเมื่อรู้ว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่แดนเผาเซียนนี้ แน่นอนว่าต้องกำจัดมันทิ้งซะ!”

วาจานี้กล่าวอย่างราบเรียบ แต่กลับเผยความภาคภูมิและหยิ่งทะนงหาใดเปรียบ

ทว่าสายตาทุกคนที่มองมาจากไกลๆ กลับผิดแปลกยิ่งกว่าเดิม เหมือนกับกำลังจ้องมองคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง ไม่ขาดกลิ่นอายของความเวทนา เห็นใจ และมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

นี่ทำให้โก่วเหยียนตงมุ่นคิ้วอย่างเลี่ยงไม่ได้ จากนั้นหน้าจึงเปลี่ยนเป็นเฉยชาและเยียบเย็นขึ้นมา

พวกหน้าโง่นี้ถูกการสังหารของเทพมารหลินทำเอากลัวกันไปหมดแล้วรึ

“ที่แท้พวกเจ้าก็ได้ยินว่าเทพมารหลินอยู่ที่นี่ถึงได้รีบเร่งมาแก้แค้น เพียงแต่พวกเจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำเช่นนี้จริงๆ”

ไกลออกไปมีคนเอ่ยปากขึ้น

“ทำไมจะทำเช่นนี้ไม่ได้”

โก่วเหยียนตงสีหน้าขรึมทันที วันนี้ทุกอย่างดูแปลกเกินไปแล้ว ปฏิกิริยาของผู้ชมพวกนี้ก็ผิดปกติมาก เหมือนกำลังเวทนาพวกเขาอยู่

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาโก่วเหยียนตงต้องให้คนมาเวทนาสงสาร!?

กบในกะลามองการณ์ตื้นเขินพวกนี้ ตัวเองหวาดกลัวเทพมารหลินก็ช่างเถอะ ตอนนี้ยังกล้านำตัวเองมาเปรียบเทียบกับผู้อื่น มาสงสารพวกเขา ช่างทำให้คนชิงชังซะจริง!

“สหาย ข้าว่าพวกเจ้าคิดให้รอบคอบก่อนดีกว่า”

ในฝูงชนมีคนถอนหายใจ ตั้งท่าโน้มน้าวโดยละม่อม

นี่ทำให้โก่วเหยียนตงรับไม่ได้อยู่บ้าง เขายักษ์ใหญ่ยอดมกุฎแห่งเผ่าสุนัขสวรรค์มายาทมิฬที่น่าเกรงขาม ในอดีตเดินไปที่ไหนล้วนแต่มีคนหวั่นเกรงและหวาดกลัว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ถูกคนดูแคลนเช่นนี้

“พวกเจ้าคงไม่ได้คิดว่าข้าโก่วเหยียนตงไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเทพมารหลินได้กระมัง”

โก่วเหยียนตงโกรธจัดจนยิ้มออกมาแล้ว สีหน้าเยียบเย็น ทั่วร่างพรั่งพรูประกายสายฟ้าสีดำชวนประหวั่น หยิ่งผยองและน่าพรั่นพรึง

แต่เหนือความคาดหมายของเขา ผู้ชมในที่นั้นต่างพยักหน้าโดยพร้อมเพรียง!

โก่วเหยียนตงนิ่งอึ้งไปแล้ว คนในเผ่าข้างกายเขาพวกนั้นก็ตกตะลึงเช่นกัน

ภาพนี้…

ช่างทำให้คนอยากกระอักเลือดจนเกือบจะคลุ้มคลั่ง!

ถูกคนสบประมาทไม่เป็นไร แต่ถูกคนมากมายดูแคลนเช่นนี้ คิดว่าพวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเทพมารหลิน นี่มันน่าโมโหเกินไปแล้ว

หากไม่ใช่ว่าโก่วเหยียนตงข่มกลั้นไอสังหารภายในใจไว้เต็มที่ คงได้กำจัดผู้ชมในลานพวกนี้ไปแล้ว แม่งน่าโมโหเกินไปแล้ว

“พี่ใหญ่ อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับพวกคนพื้นๆ พวกนี้เลย ลดฐานะตัวเองเปล่าๆ”

ชายชุดเงินที่อยู่ด้านข้างรีบเกลี้ยกล่อม

โก่วเหยียนตงมุมปากกระตุกเล็กน้อย คำพูดนี้เป็นคำพูดที่เขาเพิ่งเตือนชายชุดเงินไป คิดไม่ถึงว่าตอนนี้จะย้อนมาใช้กับตัวเองแทน

เพียงแต่…

เจ้าคนชั้นต่ำพวกนี้ช่างน่าโมโหเสียจริง!

โก่วเหยียนตงสูดหายใจลึก นัยน์ตาแดงก่ำอวลจิตสังหารน่าตระหนก กล่าวว่า “วันนี้ข้าจะตัดหัวเจ้าเดรัจฉานหลินสวินนี่ ให้พวกตาไร้แววอย่างพวกเจ้าดูเอง!”

ทุกคนได้ยินดังนั้นไม่เพียงแต่ไม่ตระหนก สีหน้ากลับเวทนายิ่งกว่าเดิม

ดังคำกล่าวที่ว่าคำพูดดีเพียงไรไม่อาจกล่อมผีที่ต้องตาย มีเมตตาแค่ไหนล้วนไม่เข้าถึงผู้ละทิ้งความหวัง!

ตัวเองหาเรื่องใส่ตัวแล้วไม่ฟังคำเตือนคนอื่น จะโทษใครได้!