ตอนที่ 1189 เกิดคลื่นยักษ์

พรวด!

ขวานศึกสีเงินไหววูบ น้ำเลือดสาดกระเซ็น

แขนที่โดนตัดขาดท่อนหนึ่งกระเด็นไปในฟากฟ้า

ลี่ซั่งสุ่ยเจ็บปวด ส่งเสียงร้องคำราม เงาร่างถอยกรูด สีหน้าซีดเผือดหาใดเทียบไปแล้ว

เขาโชกเลือดไปทั้งกาย มองหลินสวินอย่างทำใจเชื่อได้ยาก เหมือนจดจ้องสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งอยู่ ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว

“จะ… เจ้าเป็นใครกันแน่”

ลี่ซั่งสุ่ยจิตใจปั่นป่วน เป็นผู้มีระดับมกุฎราชันเหมือนกัน แต่เขากลับถูกกดข่มโดยสมบูรณ์ นี่ทำให้เขางุนงงอยู่บ้าง

พวกเมิ่งอิงหวาพลันนึกถึงเวินเอ้าไห่ที่ตายไป ตอนนั้นเวินเอ้าไห่ก็มีท่าทีไม่อาจยอมรับได้และทำใจเชื่อได้ยากเช่นนี้

สวบ!

หลินสวินไม่ตอบ เงาร่างไหววูบ ขวานศึกสีเงินเสยขึ้น ลากแสงมรรคสีเงินยาวเป็นพันจั้ง ส่องแสงเจิดจ้าตระการตา

“ข้ายอมแพ้!”

ลี่ซั่งสุ่ยร้องเสียงหลงออกมา ยอมแพ้อย่างไม่ลังเล

ฮูม!

ลมกรรโชกราวคมดาบ พัดเป่าให้ผมยาวทั้งศีรษะของเขาพลิกตลบ คมขวานแหลมคมโคจรแสงมรรค ห่างจากศีรษะของเขาเพียงสามชุ่น

ลี่ซั่งสุ่ยเหงื่อไหลโชก ตัวแข็งทื่ออยู่เช่นนั้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากเขายอมแพ้ช้าไปกว่านี้อีกนิดเดียว จะต้องถูกขวานศึกสีเงินของตนสับทั้งเป็นแน่!

บนพื้น ผู้สืบทอดสำนักเพลิงมืดเหล่านั้นต่างงุนงง ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น

“ทำไมตอนนี้ถึงกลัวตายล่ะ” หลินสวินจะยิ้มก็ไม่ใช่ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง

ลี่ซั่งสุ่ยกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก พูดอย่างขมขื่นว่า “พลังต่อสู้ของนายท่านไร้เทียมทาน เป็นข้าที่ดวงตาหามีแววไม่”

ชิ้ง!

หลินสวินพลิกฝ่ามือทีหนึ่ง ยัดขวานศึกสีเงินให้อีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า “ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด คราวนี้จะไว้ชีวิตเจ้าแล้วกัน”

ลี่ซั่งสุ่ยอึ้งไป เหมือนคิดไม่ถึงว่าหลินสวินจะพูดง่ายเช่นนี้ ครู่ใหญ่ถึงได้สติกลับมา

เขาเผยสีหน้าละอายใจอย่างอดไม่ได้ ค้อมตัวเคารพกล่าวว่า “ขอบคุณนายท่านที่มีน้ำใจกว้างขวาง หากมีโอกาสจะต้องทดแทนบุญคุณที่ไม่ฆ่าข้า”

วาจากังวาน

พวกเมิ่งอิงหวาเห็นเช่นนี้ก็รู้สึกซับซ้อนอย่างอดไม่ได้ พวกเขากริ่งเกรงและหวั่นกลัวหลินสวินหาใดเทียบ แต่ตอนนี้กลับเกิดความชื่นชมขึ้นเอง

ทุกคนล้วนกล่าวว่าเทพมารหลินอหังการไม่หวั่นเกรง โหดเหี้ยมหาใดเทียบ

แต่หากเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็จะพบว่าเขาแบ่งแยกบุญคุณความแค้นชัดเจน เพียงฆ่าคนที่ควรฆ่า แต่ไม่ได้เป็นเพชฌฆาตใจยักษ์ที่ฆ่าคนบริสุทธิ์ไม่เลือกหน้า

เวินเอ้าไห่ตายแล้ว แต่พวกเมิ่งอิงหวาต่างยังมีชีวิตอยู่ นี่ก็เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด!

แม้จะเป็นศัตรู แต่พวกเมิ่งอิงหวาก็ต้องยอมรับว่าเทพมารหลินมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์อยู่กับตัว ไม่ว่าใครก็ไม่อาจตำหนิและโจมตีพฤติกรรมเขาได้

ผู้สืบทอดสำนักเพลิงมืดเหล่านั้นล้วนลอบถอนหายใจโล่งอก ลี่ซั่งสุ่ยไม่ได้ถูกฆ่า ทำให้พวกเขารู้สึกเปรมปรีดิ์หาใดเทียบ

“ไม่ต้องทดแทนบุญคุณหรอก หากทุกคนไม่รังเกียจจะอยู่บนเขาดารารายก็ได้” หลินสวินเอ่ย

ลี่ซั่งสุ่ยจิตใจสั่นไหว หน้าเปลี่ยนสียกใหญ่ “นี่นายท่านหมายความว่าอย่างไร”

หลินสวินรู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจผิดแล้ว ยิ้มน้อยๆ เอ่ยว่า “ถ้าข้าอยากฆ่าเจ้า ทำไมต้องใช้ลูกไม้เล็กๆ เช่นนี้เล่า”

ลี่ซั่งสุ่ยพูดอย่างเลื่อนลอยว่า “เช่นนั้น…”

“ข้าไม่อาจอยู่ที่เขาดารารายไปตลอด พวกเจ้าสามารถเลือกอยู่ต่อได้ พำนักที่นี่เพื่อฝึกปราณ” หลินสวินเอ่ย

ยังมีเรื่องดีพรรค์นี้ด้วยหรือ

เหล่าผู้แข็งแกร่งสำนักเพลิงมืดอย่างลี่ซั่งสุ่ยต่างตาเบิกกว้าง แทบไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง

“แน่นอนว่าแดนมงคลเช่นนี้ก็ไม่ได้ให้พวกเจ้าอยู่เปล่าๆ ในเขามีแร่ทองเทพสมประสงค์ซ่อนอยู่ ต้องจ่ายให้ข้าห้าจินทุกวัน”

หลินสวินกล่าว

พวกลี่ซั่งสุ่ยได้ยินคำพูดนี้ในใจกลับคลายกังวลลงไม่น้อย อย่างนี้ถึงปกติ หากหลินสวินไม่ขอค่าตอบแทนใดๆ พวกเขากลับจะแคลงใจ

“ขอบคุณนายท่าน!”

ลี่ซั่งสุ่ยโค้งตัวขอบคุณอีกครั้งด้วยความซาบซึ้งจากใจ

พวกเขาสำนักเพลิงมืดจนตอนนี้ยังหาที่ตั้งหลักไม่ได้ ร้อนรนใจเป็นไฟมานานแล้ว แต่ตอนนี้ได้เข้าพักบนเขาดารารายด้วยวิธีนี้ ทำให้พวกเขาดีใจกับเรื่องที่คาดไม่ถึง

“ใช่แล้ว ขอเรียนถามว่านายท่านมีนามว่ากระไร” ลี่ซั่งสุ่ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“หลินสวิน”

เมื่อบอกชื่อ หลินสวินก็หันกายกลับไปยังบ้านหิน

พลังแก่นมรรคธาตุไฟกำลังจะทะลวงขอบเขตแล้ว หากไม่เหนือความคาดหมาย พรุ่งนี้ก็ได้ครอบครองระดับระเบียบมรรคแห่งธาตุไฟ!

“หลินสวิน… ขะ… เขาคือเทพมารหลิน!”

ลี่ซั่งสุ่ยตกตะลึงอ้าปากค้าง สูดหายใจเย็นเยียบไม่หยุด

ผู้สืบทอดสำนักเพลิงมืดคนอื่นก็ล้วนอึ้งไป

ครู่ใหญ่พวกเขาถึงได้สติจากอารมณ์สั่นสะท้าน ทอดถอนใจในใจ แพ้ด้วยน้ำมือเทพมารหลิน… ก็เป็นสิ่งที่ยอมรับได้…

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บนเขาดารารายจึงมีขุมอำนาจเพิ่มขึ้นมาอีกสำนักหนึ่ง

พวกเมิ่งอิงหวาไม่ได้มีความเห็นใด กลับกัน มีหลินสวินกับลี่ซั่งสุ่ย ผู้มีปราณระดับมกุฎราชันสองคนดูแล จะทำให้สถานการณ์ของพวกเขาปลอดภัยยิ่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย เป็นเรื่องดี!

การพำนักที่แดนมงคลเขาวิญญาณ เท่ากับมีฐานหลักแหล่ง มีที่ให้ถอยกลับ

ผู้สืบทอดสำนักเพลิงมืดก็จะจากไปเป็นครั้งคราว เพื่อไปเสาะหาศุภโชคและวาสนาที่บริเวณอื่น

พวกเมิ่งอิงหวาก็ใจเต้น กลมกลืนสนิทสนมกับผู้สืบทอดสำนักเพลิงมืดแล้ว จึงตามออกไปเคลื่อนไหวข้างนอกด้วยกัน

กับเรื่องนี้หลินสวินไม่ได้ขัดขวาง ขอเพียงพวกเขารับรองว่าจะมอบทองเทพสมประสงค์ในจำนวนที่แน่นอนทุกวัน เรื่องอื่นเขาไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจ

เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า

ในแดนอัคคีทักษิณยิ่งยุ่งเหยิงขึ้นแล้ว การปะทะหลั่งเลือดปะทุขึ้นไม่ว่างเว้น บ้างเพื่อแก่งแย่งแดนมงคลมีชื่อ บ้างโจมตีอย่างหนักหน่วงยามช่วงชิงวาสนาและศุภโชค

ขุมอำนาจสำนักมากมายที่อ่อนแอก็ถูกกลืน ส่วนที่แข็งแกร่งก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก

ในกลุ่มนี้การประลองระหว่างผู้มีปราณระดับมกุฎราชันยิ่งปะทุขึ้นไม่ขาด ทั้งยังมีข่าวระดับมกุฎราชันสิ้นชีพแพร่ออกมา