ตอนที่ 1246 การปะทะแห่งเจินหลง

ในห้วงนิมิตของจ้าวจิ่งเซวียนมีหมอกเอื่อยสีม่วงเป็นสายๆ รายล้อมอยู่ ราวกับโซ่ศักดิ์สิทธิ์ผนึกดวงวิญญาณของนางเอาไว้

หมอกควันสีม่วงนี้ดูขมุกขมัวอย่างที่สุด ยามที่พลิกม้วนจะปรากฏลายมรรคแน่นหนาออกมา

ไม่ว่าหลินสวินจะพยายามหยั่งรู้เท่าไรก็ไม่อาจไขนัยเร้นลับของหมอกควันสีม่วงนี้ได้!

เขารู้เพียงว่าหากดึงดันแก้ไข ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าอาจทำให้จ้าวจิ่งเซวียนไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย…

‘นายท่าน นี่คือพลังของ ‘ประทับเทพผนึกหกมรรค’ เรียกได้ว่าไร้ทางไขออก แม้แต่อริยะยังทลายไม่ได้ มีเพียงจิตวิญญาณของผู้ร่ายผ่านวัฏจักรของ ‘หกมรรค’ แล้วเท่านั้นจึงจะฟื้นขึ้นมาเอง’

ทันใดนั้นเสี่ยวอิ๋นเอ่ยปาก หยั่งทะลวงนัยเร้นลับของหมอกควันสีม่วงนั้น

เรื่องนี้ทำให้หลินสวินอึ้งงัน จากนั้นสีหน้าพลันซับซ้อนไร้ใดเปรียบ ไขไม่ออกอย่างนั้นหรือ แล้วต้องรอถึงเมื่อไหร่กัน

‘นายท่าน นาง… คือนายหญิงหรือ’

เสี่ยวอิ๋นเอ่ยถาม

หลินสวินตกตะลึงอึ้งค้าง ไม่ได้ตอบกลับ

คำถามข้อนี้ รอเมื่อจ้าวจิ่งเซวียนฟื้นขึ้นมาเขาจะให้คำตอบที่ชัดเจนแก่ตัวเองและนาง

เขาโอบกอดหญิงสาวในอ้อมอกแนบแน่น จิตใจที่พลุ่งพล่านเดือดคลั่งแต่เดิมของหลินสวินก็ค่อยๆ สงบลงทีละน้อย

ในหัวสมองนึกถึงภาพเหตุการณ์แต่ละอย่างที่ผ่านมาอย่างควบคุมไม่อยู่

……

บริเวณขอบป่าทึบแห่งนี้ เยี่ยนจั่นชิวมาหาอีกครั้ง

เขาสวมชุดสีขาวทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลา ท่วงท่าสง่าผ่าเผย บุคลิกไม่ธรรมดา

ด้านหลังเยี่ยนจั่นชิวยังมีผู้สืบทอดแดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณตามมาด้วย มีทั้งหญิงชาย ล้วนมีกลิ่นอายแข็งแกร่ง อานุภาพเหนือปกติ

ในนั้นยังมีมกุฎราชันที่อานุภาพน่าตกใจอย่างที่สุดอยู่ด้วยหลายคน!

เพียงแต่เวลานี้หว่างคิ้วของเยี่ยนจั่นชิวกลับเจือแววลังเล

ตอนยังเด็ก เขาก็เริ่มฝึกปราณด้วยกันกับจ้าวจิ่งเซวียนที่แดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณแล้ว รู้สึกนับถือชื่นชมเต็มดวงใจ และคอยติดตามอยู่ข้างกายนางมาโดยตลอด

ตอนนี้หญิงสาวที่ตนชอบกลับเสียเวลาหลายปีเฝ้ารอคนตายคนหนึ่ง จะไม่ให้เยี่ยนจั่นชิวคับอกคับใจ ไม่ชิงชังได้อย่างไร

ที่ทำให้เขารู้สึกหัวเสียมากที่สุดคือ จ้าวจิ่งเซวียนรู้ถึงน้ำใจของเขา แต่กลับไม่หือไม่อือกับเขาเสมอมา ความรู้สึกเช่นนี้ใครจะไปเข้าใจ

ทั้งฐานะ ตำแหน่ง พลังปราณและพรสวรรค์ของเยี่ยนจั่นชิวต่างเรียกได้ว่าชั้นยอดแห่งรุ่น กล่าวอย่างไม่เกินจริง ขอเพียงเขาต้องการ โบกมือคราเดียวก็มีสตรีงดงามเลอโฉมไม่รู้ตั้งเท่าไรโถมใส่อ้อมกอด!

แต่จ้าวจิ่งเซวียน… กลับไม่สนใจ!

‘ช่างเถิด ต่อให้ต้องล่วงเกิดศิษย์น้องจิ่งเซวียน ครั้งนี้ก็ต้องพาตัวนางไปให้ได้ เจ้าหลินสวินนั่นตายไปแล้ว นางจะเสียเวลาล้ำค่าเช่นนี้อีกต่อไปไม่ได้!’

ทันใดนั้นเยี่ยนจั่นชิวสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเด็ดขาด ไม่ลังเลอีกต่อไป เคลื่อนตัวไปยังสถานที่ที่จ้าวจิ่งเซวียนอาศัย

หืม?

ไม่ทันไรนัยน์ตาเยี่ยนจั่นชิวก็วาบประกายยะเยือกออกมาทันควัน

พื้นที่ในรัศมีพันลี้ยังเหลือเศษเสี้ยวของไอสังหารเย็นเยียบที่ยังไม่ทันจางหายสายแล้วสายเล่า สิ่งนี้พาให้หัวใจเขารัดเกร็ง หน้าเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย

‘หรือมีคนมาหาเรื่องศิษย์น้องจิ่งเซวียน’

ในใจเยี่ยนจั่นชิวผุดไอสังหารขึ้นมาสายหนึ่ง พาคนทั้งกลุ่มเร่งฝีเท้าขึ้นอีก

ไม่นานเขาก็มาถึงสถานที่ที่จ้าวจิ่งเซวียนพำนัก เพียงแต่… ที่ตรงนี้เปลี่ยนสภาพไปอย่างสิ้นเชิง

ทุกแห่งหนพังยับเหลือแต่ซาก กระท่อมมุงจากทรุดทลาย พื้นดินชุ่มเลือดแดงฉาน กลางห้วงอากาศยังคงมีกลิ่นคาวเลือดฟุ้งอยู่

ก่อนหน้านี้ที่นี่ต้องเกิดการต่อสู้รุนแรงอย่างที่สุดขึ้นเป็นแน่!

จากนั้นเพียงมองปราดเดียวเยี่ยนจั่นชิวก็เห็นหลินสวิน ทันใดนั้นนัยน์ตาของเขาหดรัด หัวใจหยุดกึกทันควัน แทบไม่อยากจะเชื่อ

คนตายคนหนึ่ง จะ… จะฟื้นคืนชีพอีกครั้งได้อย่างไร

ต่อให้เป็นความมั่นคงของจิตใจเยี่ยนจั่นชิว เวลานี้ก็เกือบอดร้องเสียงหลงออกมาไม่ได้

แต่เมื่อเห็นเงาร่างแบบบางที่หลินสวินกอดในอ้อมแขน เยี่ยนจั่นชิวก็ไม่อาจควบคุมตัวเองได้แล้ว

“ศิษย์น้องจิ่งเซวียน!”

เสียงเกรี้ยวกราดดังก้อง ดวงตาเยี่ยนจั่นชิวแดงก่ำ

ผู้สืบทอดแดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณที่อยู่ข้างหลังเหล่านั้นก็พากันอึ้งงัน มองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ นี่เทพมารหลินถึงกับยังมีชีวิตอยู่หรือ!?

สี่ปีก่อน ข่าวการตายของหลินสวินซัดโหมทั่วแดนเก้าบนเหมือนดั่งพายุคลั่งก็ไม่ปาน นำมาซึ่งคลื่นยักษ์กระหน่ำทั่วหล้า

รวมถึงผู้สืบทอดแดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณด้วย ในคราแรกก็พากันไม่อยากเชื่อและรู้สึกสะท้านสะเทือนอย่างถึงที่สุด

ถึงอย่างไรไม่ว่าจะเป็นมิตรหรือศัตรู ล้วนไม่อาจปฏิเสธว่าหลินสวินเป็นบุคคลเหี้ยมหาญชั้นยอดที่เหมือนดั่งตำนานอัศจรรย์

พอตายไปอย่างนี้ ใครจะไม่สนใจได้เล่า

แต่ว่าหลังจากแน่ใจข่าวการตายของหลินสวินแล้ว ผู้สืบทอดแดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณเหล่านี้ต่างมีความสุขบนคราวเคราะห์ของผู้อื่น ลอบกล่าวว่าสวรรค์มีตา

เหตุผลนั้นง่ายยิ่ง ตอนที่อยู่ดินแดนรกร้างโบราณ เทพมารหลินบุกอาละวาดแดนศักดิ์สิทธิ์สมบัติวิญญาณ ฆ่าศิษย์ร่วมสำนักของพวกเขาไปไม่น้อย!

เมื่อเห็นศัตรูพบเคราะห์ ในใจพวกเขามีหรือจะไม่เบิกบาน

แต่ต่อให้พวกเขาทุบหัวจนแตกก็คิดไม่ถึงว่าสี่ปีให้หลัง คนตายคนหนึ่งที่ผู้คนเกือบลืมไปแล้ว จะถึงกับโผล่ขึ้นมาต่อหน้าตัวเป็นๆ!

เรื่องนี้ไม่ต่างอะไรกับเห็นผีตัวเป็นๆ!

หลินสวินตื่นจากภวังค์ความคิด และย่อมจำพวกเยี่ยนจั่นชิวได้ ถึงขั้นที่ยังเห็นคนคุ้นเคยหลายคนอย่างพวกเซียวหรัน อวิ๋นเช่อ เหวินเสียง ซูซิงเฟิงด้วย

ไม่เจอกันหลายปี หลินสวินเพิ่งค้นพบว่าเยี่ยนจั่นชิวถึงขั้นเหยียบย่างอมตะเคราะห์ด่านสามแล้ว ส่วนพวกเซียวหรัน ซูซิงเฟิง ต่างก็กลายเป็นขอบเขตมกุฎระดับราชันทั้งหมด

จะว่าไปคนพวกนี้ล้วนเป็นศัตรูของหลินสวิน แต่ยามนี้หลินสวินไม่มีแก่ใจจะสนใจพวกเขา

ไม่ว่าอย่างไรสุดท้ายแล้วพวกเขาก็อยู่ร่วมสำนักกับจ้าวจิ่งเซวียน เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักกัน

และยามนี้จ้าวจิ่งเซวียนจมสู่ภวังค์นิทรา ไม่รู้ว่าจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ หลินสวินเองก็ไม่อยากล้างแค้นสหายร่วมสำนักพวกนี้ของนางต่อหน้านางเหมือนกัน

“วางศิษย์น้องจิ่งเซวียนลง!”

เยี่ยนจั่นชิวสีหน้าเย็นชา ไอสังหารพวยพุ่ง

คนอื่นๆ ก็ล้วนมีสีหน้าไม่เป็นมิตร

พวกเขาต่างรู้ดี เยี่ยนจั่นชิวชอบจ้าวจิ่งเซวียนมากเพียงใด แต่ยามนี้จ้าวจิ่งเซวียนกลับถูกหลินสวินศัตรูของพวกเขากอดไว้ในอ้อมแขน

เรื่องนี้จะให้พวกเขาทนได้อย่างไร

หลินสวินขมวดคิ้ว นัยน์ตาดำสนิทลุ่มลึกเยียบเย็น กล่าวว่า “เห็นแก่หน้าจิ่งเซวียน ข้าจะไม่สร้างความลำบากให้พวกเจ้า ตอนนี้พวกเจ้าจากไปเสียเถอะ”